Μια ιστορία για τη φιλία που ανθίζει εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο ατέλειες
Στην CorfuPress φιλοξενούμε τη συγγραφέα Ευγενία Παπαϊωάννου με αφορμή το βιβλίο της «Τα Πιο Ζεστά Χριστούγεννα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδείας & ForeignRights.eu. Κεντρικός ήρωας είναι ένα ελατάκι που μένει στην άκρη, επειδή ο κορμός και η κορυφή του είναι στραβά. Το ίδιο αναρωτιέται γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να το κόψουν και να το πετάξουν όταν τελειώσουν οι γιορτές.
Η συνάντησή του με τον Στάθη αλλάζει τη ζωή και των δύο. Το παιδί βλέπει στο ελατάκι έναν φίλο, το φυτεύει στον κήπο και φτιάχνει για εκείνο στολίδια από υλικά που βρίσκει πεταμένα. Μέσα από την κοινή τους πορεία, η ιστορία μιλά για την αποδοχή, τη φιλία και τη δυνατότητα να αναγνωρίζουμε την αξία εκείνου που οι άλλοι προσπερνούν. Την εικονογράφηση υπογράφει ο Δημήτρης Τρακόσας.
Γιατί επιλέξατε να αφηγηθεί την ιστορία το ίδιο το ελατάκι; Πώς σας βοήθησε η δική του φωνή να αποδώσετε τον φόβο του ότι κανείς δεν θα το επιλέξει;
Ε. Π.:Το ελατάκι από τη φύση του δεν έχει φωνή. Ήταν μια εσωτερική ανάγκη να δώσω φωνή στον πιο αδύναμο της ιστορίας. Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι και ομάδες των οποίων η φωνή είναι πολύ «ήσυχη» για να διεκδικήσει. Το ελατάκι εδώ διεκδικεί το να ακουστεί, άσχετα με την κατάληξη.
Το ελατάκι απορρίπτεται για την εμφάνισή του, χωρίς να ευθύνεται το ίδιο γι’ αυτήν. Τι θέλατε να σκεφτούν τα παιδιά για τον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε κάποιον που ξεχωρίζει;
Ε. Π.: Η πρώτη εικόνα που έχουμε από κάποιον είναι πολύ σημαντική. Αυτόματα και αυθόρμητα δημιουργούνται εντυπώσεις, οι οποίες στην πορεία γνωρίζοντας το άτομο αυτό, μπορούμε να αποφασίσουμε εάν η πρώτη εντύπωση συμφωνεί με την πορεία. Το «έξω» μας οφείλεται στα γονίδιά μας, αλλά και στον τρόπο που επιλέγουμε να τον παρουσιάσουμε. Το «μέσα» μας χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια για να αναδειχθεί. Οπότε, η ουσία είναι να καλλωπίζουμε και το έξω και το μέσα μας.
Ο Στάθης λέει πως το ελατάκι είναι «ιδιαίτερο σαν κι εμένα». Πώς αναπτύσσεται η φιλία τους και τι ανακαλύπτει ο καθένας μέσα από τον άλλον;
Ε. Π.: Όχι εύκολα. Ενώ ο Στάθης ξεκάθαρα μπορεί και αναζητά τη φιλία του, το ελατάκι έχει αμφιβολίες. Ωστόσο, η τόσο καλοπροαίρετη και σίγουρη προσέγγιση από τον Στάθη, του απομακρύνουν όλες τις ανασφάλειες. Ο καθένας ανακαλύπτει και αποκαλύπτει τη διαφορετικότητά του και ότι είναι πολύ εύκολο, τελικά, να συναναστρέφεσαι με κάποιον άλλο.
Κεφαλίδα: Ευγενία Παπαϊωάννου: Μια ιστορία για τη φιλία που ανθίζει εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο ατέλειες
Το ελατάκι φυτεύεται στον κήπο και ο Στάθης φτιάχνει τα στολίδια του από υλικά που άλλοι πετούν. Πώς συνδέσατε τη φιλία των δύο ηρώων με τη φροντίδα για το περιβάλλον και τη δημιουργική επαναχρησιμοποίηση;
Ε. Π.: Όλα όσα αναφέρατε συνδέονται με τη διαφορετικότητα και την αποδοχή. Τις επιλογές μας τις ακολουθούμε και μας ακολουθούν. Είναι επιλογή να κάνω παρέα και να σέβομαι ένα άτομο διαφορετικό, είναι επιλογή πριν πετάξω κάτι άχρηστο εκ πρώτης όψεως, να σκεφτώ και τι άλλο διαφορετικό μπορώ να κάνω με αυτό. Το γυαλιστερό και το ολοκαίνουριο είναι ελκυστικό σε όλους, χρειάζεται, όμως, πολλή προσπάθεια να κάνω συνθέσεις και να δημιουργήσω κάτι καινούριο μέσα από το παλιό.
Πιστεύετε ότι η ιστορία του Στάθη και του ελάτου μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά βλέπουν τη διαφορετικότητα και την αποδοχή; Τι θα θέλατε να κρατήσουν από το βιβλίο για τον εαυτό τους και τους ανθρώπους γύρω τους;
Ε. Π.: Λυπάμαι που θα το πω, αλλά ένα παραμύθι δεν μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης από μόνο του. Δίνεται, ασφαλώς, η αφορμή, αλλά έχει μεγάλη και απόλυτη σημασία το πώς βιώνει το παιδί αυτό που διάβασε μέσα στην οικογένειά του. Όσο αφορά το τι θα κρατήσουν, θα έλεγα ότι κανείς μας – ευτυχώς- δεν είναι όμοιος με κάποιον άλλον. Ας κρατήσουν αυτό: είμαι αλλιώτικος εγώ και σέβομαι τον αλλιώτικο άλλο!
Ευχαριστώ πολύ!
