ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΕΥΡΩΠΗ & ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ. Ξεκινήσαμε αρχικά στα τέλη της δεκαετίας του 2000 με την κρίση στην κτηματική αγορά και κατ’ επέκταση στις χρηματιστηριακές και τραπεζικές αγορές, οι οποίες από τότε είναι σταδιακά επαναλαμβανόμενες. Εν συνεχεία επακολούθησε η έξαρση του μεταναστευτικού, η περίοδος του κορονοϊού και καταλήξαμε στην πετρελαϊκή, επισιτιστική και ενεργειακή κρίση, λόγω των παρατεταμένων πολεμικών συγκρούσεων σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή και χώρες του Κόλπου. Φθάνουμε λοιπόν στο δια ταύτα και απ’ ότι φαίνεται, η συνταγή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης θα είναι λόγω παγκοσμιοποίησης και ελέω Γερμανίας κυρίως, καταστροφική για την Ε.Ε. Αναδημοσιεύω ένα άρθρο μου στο περιοδικό ΣΠΕΡΑΤΖΑΔΑ ΤΣΟΥ ΚΟΡΦΟΥΣ (Ιούνιος 2012) που αποτύπωνα τις από το 2000 σκέψεις και απόψεις μου για το που οδηγείται η Ευρώπη λόγω του Ευρώ. Και για να μην παρεξηγηθώ, είμαι βαθύτατα ευρωπαϊστής, θιασώτης του ευρώ ως επιπλέον κοινού συναλλακτικού ευρωπαϊκού νομίσματος με όλα τα ευρωπαϊκά νομίσματα κυκλοφορούντα και σφόδρα αντίθετος (με επιστημονική άποψη) της ΥΠΟ-ΕΝΩΣΗΣ εντός της Ε.Ε. δηλαδή της Γερμανο-ελεγχόμενης Ευρωπαϊκής Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ). Διαβάστε το από τότε άρθρο, οι πραγματικότητες που περιγράφει δεν έχουν αλλάξει και θα καταλάβετε το γιατί ήταν βέβαιο ότι θα κατέληγε έτσι η Ε.Ε. και θα δείτε και την λύση, είναι διαχρονική.
Δεν κάνω τον μάγο, απλές, σκληρές και αυταπόδεικτες επιστημονικές αλήθειες υποστήριζα και υποστηρίζω, ελπίζοντας κάποια στιγμή να επικρατήσει γενικότερα η απλή, ουσιώδης, φυσική και επιστημονική λογική. Ένας «κούκος» φυσικά δεν φέρνει την άνοιξη μόνος του, αλλά, ο μαζικός κοινωνικός αγώνας για τα αυτονόητα μπορεί να ανατρέψει ή να αποτρέψει καταστάσεις προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων, όπως γίνεται σήμερα. Και να μην ξεχνάμε κάτι. Η δημιουργική κατάκτηση μιας γενιάς, είναι όταν αγωνίζεται και ζει καλύτερα από την προηγούμενη και διαμορφώνει παράλληλα τις συνθήκες για να ζήσει η επόμενη γενιά καλύτερα από αυτήν ή τουλάχιστον το ίδιο, όχι όμως χειρότερα, όπως τα καταφέραμε όλοι μας ……
Οκτώβριος 2026
Dr. Τζέκιλ & Mr. Χάϋνδ, ή ακόμη όταν ο άνθρωπος μεταμορφώνεται σε βρικόλακα, ή συμπερασματικά όταν ο άνθρωπος μεταλλάσσεται σε κτήνος. Και για να έχει έννοια μια τέτοια εισαγωγή ας την χρωματίσω λίγο καλύτερα. Κάποτε υπήρξαν οι αλχημιστές και τους είπαν έτσι γιατί θέλησαν να αλλοιώσουν την επιστήμη χάριν του πλούτου. Αργότερα παρουσιάστηκαν οι θεϊκοί μαθηματικοί επιστήμονες που θέλησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Άπαντες κατά τα κοινώς λεγόμενα όχι απλά την «έφαγαν», αλλά και έμειναν στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα διαχρονικά σαν τα επιστημονικά «μιάσματα» που εξευτέλισαν κάθε έννοια της επιστήμης. Φαίνεται όμως ότι όλοι αυτοί οι ιστορικοί «επιστημονικοί βρικόλακες» άφησαν απογόνους και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους θιασώτες του Ευρώ, αυτούς που πίστευαν ότι θα ενώσουν μια ήπειρο με ένα νόμισμα …
Μετά την σύντομη εισαγωγή αυτή και λίγο ιστορία για τους εσκεμμένα ή εν αγνοία ανιστόρητους. Δεκαετία του ΄80, η εποχή που σημάδεψε την αλλαγή όλου του σύγχρονου κόσμου. Στην Ευρώπη κυριαρχούν μεγάλοι ηγέτες που ανεξάρτητα αν είναι από τον βορά ή τον νότο, αν είναι σοσιαλιστές ή καπιταλιστές, θεωρούν ότι ήρθε η εποχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με σεβασμό όμως και στηριζόμενοι παράλληλα στην πολιτική, κοινωνική, οικονομική, ιστορική και πολιτιστική ιδιαιτερότητα των ευρωπαϊκών λαών. Στις Η.Π.Α. το παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό κατεστημένο ψάχνει απεγνωσμένα διεξόδους για την εξωστρέφεια του υπερκαταναλωτικού αμερικάνικου τρόπου ζωής, γιατί σε τοπικό επίπεδο αυτός έχει κορεστεί πλήρως. Και οι διέξοδοι είναι μόνο δύο :
- Η Ευρώπη που είναι ευημερούσα, άρα μπορεί να γίνει υπερκαταναλωτική κοινωνία στα πρότυπα της αμερικάνικης. Και αυτό γιατί ο υπόλοιπος κόσμος – Αφρική, Κεντρική & Λατινική Αμερική, Ασία κλπ – δεν μπορεί ούτε καν σε μεσοπρόθεσμο χρόνο για έναν απλοϊκό λόγο, δεν υπάρχουν ούτε κατ’ ελάχιστο διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι στην μάζα των πληθυσμών.
- Η Ε.Σ.Σ.Δ και οι ευρωπαϊκές χώρες που ανήκουν στο κομμουνιστικό μπλοκ, άρα δελεάζοντας τον κόσμο τους με τα καταναλωτικά δυτικά πρότυπα θα διαλύσουν αυτές τις κοινωνίες, οι οποίες θα τους προσφέρουν τεράστιο πλούτο διαμελίζοντας τις κρατικές περιουσίες τους.
Και το σχέδιο μπήκε σε δράση. Το κομουνιστικό μπλοκ εύκολα μπορούσε να καταρρεύσει και σε σύντομο χρόνο – το δέλεαρ γάρ του καταναλωτισμού μεγάλο για ανθρώπους που τους υποχρέωναν να διαβιώνουν άκρως λιτά – αρκεί να έβρισκαν τους κατάλληλους υπαλλήλους του συστήματος και τους βρήκαν. Στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Βλέπετε το εμπόδιο ήταν οι οραματιστές ευρωπαίοι ηγέτες που υπήρχαν. Και το κατεστημένο αυτό χτύπησε εκεί που έπρεπε. Έθρεψε υπογείως από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 τους φιλόδοξους νεότερους εξουσιαστές πολιτικούς και επιστήμονες – που τους έβαλαν στο παιχνίδι αυτοί οι ίδιοι οι μεγάλοι ηγέτες πιστεύοντας ότι είχαν βρει τους άξιους συνεχιστές τους – παράλληλα δε έφθειραν σιγά – σιγά μέχρι εξαφανίσεως όλους του ευρωπαϊστές ηγέτες με τον κλασικό αμερικάνικο τρόπο (πολιτική απαξίωση, δημοσιοποίηση προσωπικής ζωής …. κλπ). Και το αποτέλεσμα ήρθε συντονισμένα στο τέλος της δεκαετίας του ΄80 όπως ακριβώς είχε σχεδιαστεί,
- Το κομουνιστικό μπλοκ κατέρρευσε και δημιουργήθηκαν αχόρταγοι υπερκαταναλωτικοί λαοί, με νέους ντόπιους εκατομμυριούχους, πρώην κρατικούς υπαλλήλους και υπηρέτες του καταργημένου κομμουνιστικού συστήματος.
- Στην δε λεγόμενη δυτική ευρώπη (ΕΟΚ) πήραν τα ηνία οι λεγόμενοι σοσιαλιστές εκσυγχρονιστές, συνεπικουρούμενοι από επιστήμονες ανάλογου προσανατολισμού, θεωρητικά μεν άξιοι συνεχιστές της ευρωπαϊκής ιδέας, στην πραγματικότητα δε πιστοί δούλοι των αγορών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των παγκόσμιων οικονομικών μεγαλο-σπεκουλαδόρων, πρόσωπο που έβγαλαν άλλοι σιγά – σιγά και άλλοι αργότερα ανάλογα με το πώς τους έπαιρνε και ουσιαστικά πλήρως μεταλλασόμενοι από τα ιδεώδη και ιδανικά που τους έφεραν σε θέση εξουσίας ή επηρεασμού της κοινής γνώμης.
Και ενώ στο πρώην κομουνιστικό μπλοκ η αλλαγή ήλθε άμεσα – η δίψα της μάζας του κόσμου για καταναλωτισμό δεν χαλιναγωγείται – στην δυτική ευρώπη ακολουθήθηκε διαφορετικός δρόμος. Βλέπετε οι ευημερούσες αυτές κοινωνίες δεν ήταν εύκολο να αλλάξουν εύκολα και αυτό γιατί ότι και να γινόταν στην πρώην αντίπερα όχθη, ήδη είχαν αποκτήσει ένα κοινωνικό επίπεδο διαβίωσης και ευημερίας που για να το αγγίξουν στο κατώτατο σημείο του οι χώρες του πρώην κομουνιστικού μπλοκ θα έπρεπε να περάσει τουλάχιστον μια δεκαπενταετία. Γι’ αυτό και επέλεξαν για τις χώρες τις δυτικής Ευρώπης – την τότε ΕΟΚ – τον πιο σίγουρο τρόπο. Μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος έδωσαν άφθονο χρήμα στον κόσμο για να τον δελεάσουν στον υπερ-καταναλωτισμό και για να σπάσουν τον κρίκο που κρατούσε ακόμη συνεκτική και ανθεκτική στα αδηφάγα στόματα των μεγαλο-σπεκουλαδόρων την τότε ΕΟΚ.
Και το σχέδιο αυτό το έθεσαν σε εφαρμογή από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90 και μετά, γιατί μέχρι τότε άντεξε δυναμικά αυτός ο ενωτικός ευρωπαϊκός κρίκος που δεν ήταν άλλος από τον λογιστικό μηχανισμό του ECU. Βλέπετε ακόμη και από τις αρχές του ΄90 όταν ωρίμασε η ιδέα της ενοποιημένης Ευρώπης σε μεταγενέστερο στάδιο, το πρώτο πράγμα που υιοθετήθηκε (μέγα λάθος) ήταν η οικονομική ενοποίηση. Εδώ όμως υπήρξε και το μεγάλο όπλο, ο ενωτικός κρίκος. Επειδή όλοι αυτοί οι μεγάλοι ευρωπαίοι ηγέτες της ευρωπαϊκής ιδέας θεωρούσαν ότι πρώτα έπρεπε να υπάρξει πολιτική και κοινωνική ενοποίηση και αργότερα οικονομική σε κάποια μορφή, υιοθετήθηκε από τους διαδόχους τους αναγκαστικά ένα οικονομικό μέσο που να συνεπικουρεί αυτή την ιδέα και το οποίο μέσο άντεξε μέχρι που να ξεχαστούν – είτε βιολογικά είτε πολιτικά – όλοι αυτοί οι οραματιστές ηγέτες. Και το ECU λειτούργησε θαυμάσια, δείτε την περίπτωση της Αγγλίας όταν χτύπησαν οι μεγαλοσπεκουλαδόροι την Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, δεν μπορούσαν να χτυπήσουν τα άλλα νομίσματα αλλά χτύπησαν την Αγγλική λίρα που ήταν εκτός ECU και θησαύρισαν. Το ECU ήταν ένας θαυμάσιος οικονομικός και χρηματοπιστωτικός μηχανισμός. Μια λογιστική οικονομική μονάδα που συνέδεε τα ευρωπαϊκά νομίσματα που συμμετείχαν σ’ αυτό, που η βαρύτητα αυτών των νομισμάτων στην γενικότερη οικονομική λογιστική μονάδα ήταν ανάλογη με την δυναμική και τις προοπτικές των επιμέρους οικονομικών και που το σημαντικότερο, άφηνε σε κάθε χώρα το δικαίωμα της χρήσης της νομισματικής της πολιτικής. πράγμα που λόγω της σύνδεσης του κάθε νομίσματος με την κεντρική λογιστική μονάδα και κατ’ επέκταση την αλληλεξάρτηση όλων των νομισμάτων με βάση την βαρύτητα κάθε επιμέρους οικονομίας. αφ’ ενός μεν απέτρεπε το όποιο κερδοσκοπικό κτύπημα λόγω του μηχανισμού αλληλεξάρτησης, αφ’ ετέρου δε επέτρεπε σε κάθε χώρα τον χειρισμό της νομισματικής της πολιτικής με βάση τις συνθήκες που κάθε φορά αντιμετώπιζε, επηρεάζοντας ουσιαστικά ελάχιστα τις αντίστοιχες συνθήκες των συνδεδεμένων χωρών, ουσιαστικότερα δε δίνοντας σ’ αυτές την δυνατότητα ακόμα και σε αδυναμία μιας χώρας, οι συμμαχείς οικονομικά χώρες όχι μόνο να αποτρέπουν τους κερδοσκόπους αλλά και να κερδίζουν από αυτούς.
Και ο λόγος απλός. Όταν κάποιος παίζει πόκερ και κάθεται στο τραπέζι γνωρίζοντας μόνο μια «μπλόφα», μια φορά θα κερδίσει και δέκα θα χάσει. Ενώ αυτός που ξέρει όλες τις «μπλόφες» έχει πάντα τις πιθανότητες να είναι κερδισμένος τις περισσότερες φορές. Και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και δη ο κύριος εκφραστής του τα χρηματιστήρια είναι δυστυχώς «καζίνα».
Και ο μηχανισμός του ECU απέτρεπε αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο, γιατί ο κάθε κερδοσκόπος την κάθε δεδομένη στιγμή δεν ήταν αντιμέτωπος μόνο με ένα νόμισμα που τυχόν είχε πρόβλημα, αλλά είχε να αντιμετωπίσει και όλα τα υπόλοιπα που συνδεόταν μαζί του. Το ECU δεν ήταν απλά μια λογιστική μονάδα, αλλά ένας μηχανισμός νομισματικής σύνδεσης και αλληλεξάρτησης διαφορετικών αλλά σύμμαχων οικονομιών σε πραγματικές και τρέχουσες συνθήκες.
Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου έβαλαν στην άκρη όχι μόνο το ECU αλλά και όλα τα άλλα ευρωπαϊκά νομίσματα χάριν του Ευρώ. Βλέπετε η προπαγάνδα για ένα και μόνο νόμισμα που ενδυναμώνει την ευρωπαϊκή ιδέα και θα είναι ένα τέτοιο ισχυρό νόμισμα το αντίπαλο δέος του Δολαρίου δούλεψε καλά και έφερε τα επιθυμητά για το σύστημα αυτό αποτελέσματα. Και την πραγματικότητα την βλέπετε σήμερα. Το πρόβλημα στην Ευρώπη δεν το έχει μόνο η Ελλάδα, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών της Ε.Ε. (αυτών της Ο.Ν.Ε.), μόνο η Γερμανία κρατάει. Και αυτό κάτι λέει.
Η εξήγηση λοιπόν είναι απλή. Και για το σημερινό συνολικό ευρωπαϊκό αποτέλεσμα, αλλά και για τις ακόμη δυσμενέστερες επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν. Και το αίτιο συνοψίζεται σε μία και μόνο λέξη, ΕΥΡΩ. Και το αιτιολογώ με απλές κουβέντες για να το καταλάβει ο καθένας.
- Η Αμερική δομήθηκε πάνω στο δολάριο από την ίδρυσή της, τα τέλη του 18ου αιώνα. Η ανάπτυξη όλων των πολιτειών της ήταν ομοιόμορφη. Η κοινωνική, πολιτική και οικονομική φιλοσοφία του αμερικάνικου λαού σταθερή και απαράβατη. Και αυτό για ένα λόγο, το κράτος αυτό φτιάχτηκε και δομήθηκε εκ του μηδενός από ανθρώπους που προέρχονταν από κάθε μεριά της γης με στόχο το οικονομικό και μόνο όνειρο, η ιστορία και ο πολιτισμός του κράτους αυτού αρχίζουν από την ίδρυσή του.
- Η Ευρώπη όμως ήταν και είναι το εντελώς αντίθετο. Χώρες με τελείως διαφορετική κοινωνική, οικονομική και πολιτική φιλοσοφία, χώρες όμως με τεράστια πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά, ίδιον του κάθε ευρωπαϊκού λαού. Και πάνω απ’ όλα χώρες με τεράστιες διαφορές αναφορικά με τις φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές που η κάθε μία διέθετε και διαθέτει. Και αυτή η συνολική διαφορετικότητα δεν μπορεί να ομαλοποιηθεί και να εξισορροπηθεί ποτέ και με τίποτα, ακριβώς λόγω της φυσικής και ιστορικής ιδιαιτερότητας των ευρωπαϊκών λαών. Είναι φυσικός νόμος. Αυτή όμως η ιδιαιτερότητα ήταν που δημιούργησε το συνολικό ευρωπαϊκό θαύμα, το ανεπτυγμένο επίπεδο κοινωνικής ευημερίας των ευρωπαϊκών λαών σε σχέση με το αντίστοιχο της συντριπτικής πλειοψηφίας όλων των άλλων λαών της γης.
Και όλοι αυτί οι επαΐοντες, οι επιστήμονες και κυρίως οι εξουσιαστές που μας έφεραν στο σημερινό επίπεδο γνώριζαν όλα αυτά πολύ καλά, άλλωστε όλοι τους ήταν όχι μόνο σπουδασμένοι αλλά και πολύ μορφωμένοι. Κι όμως θέλησαν να εξομοιώσουν την ιστορική Ευρώπη με την ιστορικά νεότευκτη Αμερική. Θέλησαν να καταστήσουν σαν μοναδική κοινωνική συμπεριφορά και στόχο ζωής το οικονομικό όνειρο του υπερκαταναλωτισμού. Ήξεραν ότι κάποτε αυτό θα ξεφούσκωνε, αλλά δεν τους ενδιέφερε. Χρήμα να υπάρχει γι’ αυτούς και τα παιδιά τους και για τους άλλους έχουν … οι αγορές.
Και το ισχυρό τους εμπόδιό (η δυτική Ευρώπη) έπεσε με το Ευρώ και την τοποθέτηση πάνω από τα κράτη του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των κερδοσκόπων. Όλες οι χώρες της Ε.Ε. με ένα νόμισμα αλλά χωρίς δική τους νομισματική πολιτική, άρα εξαρτώμενες αποκλειστικά και δια βίου από την εκάστοτε ισχυρότερη οικονομική χώρα. Μόνο αυτή θα μπορεί να αποφασίζει και δεν γίνεται διαφορετικά σε ένα τέτοιο σύστημα, είναι απαράβατος και θεμελιώδης οικονομικός νόμος, τον διδάσκουν στους πρωτοετείς φοιτητές των απανταχού της γης οικονομικών πανεπιστημίων.
Τώρα με όλα αυτά που ανέφερα βγάλτε μόνοι σας το συμπέρασμα αν ο τίτλος του παρόντος είναι ακριβής και στοχευμένος. Και για την ιστορία, το συμπέρασμα αυτό έχει αποτυπωθεί από υπάρξεως του Ευρώ από αρκετές φωνές που έβλεπαν τα πράγματα επιστημονικά και ορθολογικά, αλλά κανείς δεν τους άκουγε. Υπάρχει όμως λύση σ’ αυτή την κατάσταση ; Βεβαίως, αρκεί να υπάρξει η κατάλληλη πολιτική βούληση, ώστε η Ευρώπη να είναι πρωτίστως για τους λαούς της και να μην είναι το μόνιμο δεκανίκι της Αμερικής. Και η λύση ακούει στο εξής.
Ναι στο Ευρώ αλλά σαν επιπλέον κοινό νόμισμα συναλλαγών, με την επαναφορά όμως όλων των ευρωπαϊκών νομισμάτων που καταργήθηκαν. Η σχέση του Ευρώ με όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά θα είναι όπως ήταν και με το ECU και η κάθε ευρωπαϊκή χώρα θα επανακτήσει πλήρως το δικαίωμα στην νομισματική της πολιτική. Θα πούνε όμως οι πολλοί και οι «επιστήμονες» ότι έτσι θα πεινάσει ο κόσμος και θα έλθει η καταστροφή. Λάθος, το μόνο που θα γίνει είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα να επανέλθει στην θέση που του πρέπει, δηλαδή του μέσου για την ανάπτυξη του κάθε κράτους και όχι πάνω από κάθε κράτος όπως είναι σήμερα. Αυτή είναι η επιστημονική αλήθεια και η λύση.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, το Ευρώ από την ύπαρξή του χώρισε την Ε.Ε. σε δύο κατηγορίες, τις χώρες του Ευρώ και τις λοιπές. Και στις λοιπές χώρες της Ε.Ε. η μέχρι τώρα επίδραση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι από ανεπαίσθητη έως και κατά πολύ μικρότερη απ’ ότι στις χώρες της ζώνης του Ευρώ, μηδέ εξαιρουμένης της Αγγλίας, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών και μη λησμονώντας ποτέ το γεγονός μιας ευρωπαϊκής χώρας όπως η Αγγλία που δρα σαν μέλος της Ε.Ε. για λογαριασμό της μαμάς Αμερικής, της πρώην αποικίας της. Και όποιος θέλει τα βάζουμε κάτω και δημόσια. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα …
Ένας απλός και «αμετανόητος» οικονομολόγος.