Με τόσα πολλά παράδοξα, που συμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας, όλοι αναρωτιούνται όπως και ο Καναδός συγγραφέας και εκπαιδευτικός, Laurence J. Peter, (1919-1990), «μας κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά». Στην ίδια δε εποχή που στην πολιτικά κατακερματισμένη Κεντροαριστερά, δεν διαφαίνεται προοπτική διακυβέρνησης, έρχεται στον νου, η φράση του Αισώπου, «Ενωμένοι θα επιζήσουμε, χωρισμένοι θα χαθούμε», με τον Ολλανδό φιλόσοφο, εβραϊκής καταγωγής, Μπέντο ντε Σπινόζα, (1632 – 1677), να προσθέτει πως οι άνθρωποι, «θα δουν πως μπορούν να δημιουργήσουν ενωμένοι ευκολότερα όσα έχουν ανάγκη».
Γενική απαξίωση του πολιτικού σκηνικού
Η τελευταία δημοσκόπηση της RealPolls για το Protagon, αναδεικνύει μια κοινωνία πικραμένη, απογοητευμένη, οργισμένη κι απομακρυσμένη από τα πολιτικά δρώμενα, καθώς δεν εμπιστεύεται το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Με απλά λόγια, στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί η πολιτική παραδοξότητα, αν όχι και λίαν επικίνδυνη πολιτική πραγματικότητα…, να αμφισβητείται η θεμελιώδης αρχή της Δημοκρατίας : Ο λαός δίδει εντολή διακυβέρνησης με τις εκλογές και ταυτόχρονα αναδεικνύει επιλογές αλλαγής της όποιας διακυβέρνησης.
Τα ευρήματα της προαναφερθείσας δημοσκόπησης δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιμετωπίζει με καχυποψία το σημερινό πολιτικό σύστημα. Μόλις ένας στους τρεις δηλώνει ότι το εμπιστεύεται, ενώ τα δύο τρίτα εκφράζουν ανοιχτή δυσπιστία. Πρόκειται για μια τάση που δεν αφορά απλώς κυβερνητικές επιλογές, αλλά αγγίζει συνολικά τον τρόπο λειτουργίας της πολιτικής ζωής.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, είτε ως κυβέρνηση αυτή καθαυτή, είτε ως κυβερνώσα παράταξη στο σύνολό της, δεν αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως φορέας βελτίωσης της υπάρχουσας κατάστασης πολιτικής, οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης, ενώ τόσο η αξιωματική αντιπολίτευσης, όσο και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης καταγράφουν μικρή έως και μηδαμινή κοινωνική αποδοχή, ως φορείς ενδεχόμενης κυβερνητικής εναλλακτικής πρότασης, είτε ως αυτοτελείς κομματικοί σχηματισμοί, είτε ως ενδεχόμενοι συνεργατικοί – κυβερνητικοί σχηματισμοί.
Πάντα ταύτα, οδηγούν στο συμπέρασμα, το οποίο και εύγλωττα αναδεικνύεται από την αναλυόμενη μέτρηση των τάσεων της κοινής γνώμης, ότι, το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτώμενων στρέφεται προς την ιδέα ενός νέου κόμματος.
Με δεδομένη αυτήν την τάση στην ελληνική κοινωνία αυθόρμητα γεννάται και το πρωτογενές ερώτημα : Ποιο…, μπορεί να είναι το νέο κόμμα…, με Ποιον ηγέτη…, με Ποιο επιτελείο…, και με Ποιο πρόγραμμα…;;;
Κυβέρνηση σε πολιτική ανασφάλεια
Τα τελευταία γεγονότα πείθουν πως η κυβέρνηση νιώθει μια γενικευμένη πολιτική ανασφάλεια και προσπαθεί με κάθε θυσία και μέσο να αλλάξει την ατζέντα του δημόσιου πολιτικού λόγου και προβληματισμού. Είναι σαφές, πως, ο πραγματικά άψογος κυβερνητικός σχεδιασμός, για την υποδοχή της νέας πολεμικής φρεγάτας, ΚΥΜΩΝ, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας με πρώτο τον υπουργό, Νίκο Δένδια, με δύο πρώην υπουργούς, Νίκο Παναγιωτόπουλο και Ευάγγελο Αποστολάκη και εκπροσώπους κομμάτων, σηματοδοτεί τη στροφή της κυβερνητικής πολιτικής σε θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, με στόχο πάντα να αποφύγει τη συνεχή ενασχόληση με θέματα της σκληρής καθημερινότητας του οικονομικά βασανιζόμενου Έλληνα πολίτη.
Η χρονιά άρχισε με κακά μαντάτα για τα Μέγαρα Μαξίμου και Πειραιώς. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις της χρονιάς δείχνουν πως η κυβέρνηση όχι απλά δεν πέτυχε το στόχο, που είχε θέσει στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης τον περασμένο Σεπτέμβρη, να υπερβεί σε δημοσκοπικά ποσοστά το πολιτικά ψυχολογικό όριο του 30%, αλλά αντίθετα υποχωρεί πολύ πιο κάτω κι από το 28,3% των Ευρωεκλογών.
Οι σημερινές δημοκοπικές επιδόσεις της γαλάζιας παράταξης, σε πρόθεση ψήφου κινούνται πέριξ του 23%, ενώ μια σειρά από δημοσκοπικά ευρήματα, δεν μπορούνε να περάσουν απαρατήρητα από το κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο, καθώς συνεχίζουν να συνυπάρχουν :
- Η σταθερή δυσαρέσκεια των πολιτών για την παρατεταμένη ακρίβεια,
- Η γενικευμένη εκτίμηση ότι η κυβέρνηση δεν είναι αποφασισμένη να προχωρήσει μέχρι τέλους τη διερεύνηση του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ (Opinion Poll),
- Η στήριξη των αιτημάτων των αγροτών από τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών,
- Το γεγονός ότι παραπάνω από έναν στους δύο πολίτες τάσσεται υπέρ της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες.
- H συνεχιζόμενη μείωση του ποσοστού δημοφιλίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αντιπολίτευση αδύναμη να πείσει
Σε μια περίοδο, κατά την οποία η κυβερνώσα παράταξη βρίσκεται σε συνεχιζόμενη δημοσκοπική κάμψη, εύλογο θα ήταν να υπάρχει πολιτική αντιστοιχία με μια ακμάζουσα αντιπολίτευση, η οποία θα αποτελούσε και την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, είτε ως μεμονωμένος πολιτικός σχηματισμός, είτε ως πολιτικά διαφαινόμενη κυβέρνηση συνεργασίας.
Απέναντι σ΄ αυτό το πολιτικό ζητούμενο, υπάρχει το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, το οποίο όχι απλά δεν πείθει ως αξιωματική αντιπολίτευση, ότι στις εκλογές θα είναι πρώτο κόμμα, έστω και με μια ψήφο διαφορά, όπως υποστηρίζει η επίσημη επικοινωνιακή γραμμή της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά εμφανίζεται σαφώς και λίαν διακριτά διχασμένο. Από την μια πλευρά, ο Πρόεδρός του Νίκος Ανδρουλάκης, επαναλαμβάνει το μοιραίο λάθος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 2023, ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΈΡΝΗΣΗ ΜΕ ΚΟΡΜΌ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ κι όλοι οι άλλοι ακολουθούν…, κι από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι «πολιτικά προσγειωμένοι» με κύριο εκφραστή τον Δήμαρχο Αθηναίων, Χάρη Δούκα, που προτείνουν συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων και «συζήτηση εφ΄ όλης της ύλης και προεκλογικά», καθώς δεν θα αρκούν τα τριήμερα των διερευνητικών εντολών «για να συμφωνηθεί μια κυβερνητική συνεργασία». Ο πρόεδρος Ανδρουλάκης και οι περί αυτόν, αγνοούν, ότι, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ευελπιστούσε στην πρωτιά όταν είχε ποσοστό 31,56% και δεν υπερίσχυε η Νέα Δημοκρατία με υπερδιπλάσιο ποσοστό, ούτε υπήρχε τέτοιας έκτασης πολυδιάσπασης της κεντροαριστεράς, όπως η σημερινή.
Στον άλλοτε κραταιό και νυν λίαν δημοσκοπικά συρρικνωμένο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, όλοι περιμένουν να δουν…, τα επόμενα βήματα του πρώην προέδρου τους και πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Στην προχθεσινή κοινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Πολιτικής Γραμματείας στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο «ελέφαντας στο δωμάτιο». Πέραν των όποιων θεμάτων της ημερήσιας διάταξης, όλοι συζητούσαν …, τις θα κάνει ο Αλέξης…, και τι θα πει στη Θεσσαλονίκη…, και πότε θα ανακοινώσει το νέο κόμμα.
Στην κατακερματισμένη, ευρύτερη κεντροαριστερά, γίνεται ευρύτατα λόγος πως η αλλαγή κυβέρνησης και πολιτικής μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη διαμόρφωση ενός καθαρού, αξιόπιστου και κοινωνικά δίκαιου προγραμματικού πλαισίου που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Όλοι παραδέχονται πως, η κοινωνία ζητά λύσεις και όχι κομματικούς ανταγωνισμούς. Ουδείς παραγνωρίζει πως, όταν υπάρξει προγραμματική σύγκλιση με προοδευτικό πρόσημο και ειλικρινής διάθεση συνεργασίας, τότε μπορεί να διαμορφωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση που θα εκφράσει την πλειοψηφία και θα αλλάξει την πολιτική πορεία της χώρας.
Ωστόσο…, ουδείς λέει πως…, θα γίνουν όλα τα προαναφερθέντα.
Νέα κόμματα – Νέες ελπίδες
Όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενο κεφάλαιο του παρόντος κειμένου το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτώμενων στην τελευταία δημοσκόπηση της RealPolls για το Protagon, στρέφεται προς την ιδέα ενός νέου κόμματος. Σ αυτό το πολιτικό πνεύμα, ένα ενδεχόμενο κόμμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα αποσπά μια δυνητική ψήφο του 16,2% και ένα κόμμα υπό την Μαρία Καρυστιανού 27,9%.
Ωστόσο, τόσο ένα κόμμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό, όσο κι ένα άλλο κόμμα υπό την πρώην πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων των Τεμπών, θα κριθούν από την ηγεσία τους, από το πρόγραμμά τους κι από το επιτελείο που θα προτάξουν για την εφαρμογή αυτού του πολύ αναμενόμενου εναλλακτικού προγράμματος διακυβέρνησης,,,,
Διαφορετικά, μια ψήφος με καθαρά συναισθηματικά και διόλου πολιτικά κριτήρια…, δηλαδή, «πάμε κι όπου βγει»…, ίσως καταλήξει σε νέα τραγωδία…, πολιτική κι όχι σιδηροδρομική
