Με αφορμή τη νέα κυκλοφορία «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ» από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.
Ο Θοδωρής Δεύτος έχει αποδείξει μέσα από την πορεία του πως αποτελεί έναν δημιουργό που μαγεύεται από τις ρωγμές του ανθρώπου. Ξεριζωμός, απώλεια, μνήμη και η διαρκής πάλη ανάμεσα στην απόγνωση και την επιβίωση αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίο χτίζει τις ιστορίες του. Με το νέο του μυθιστόρημα, «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ», καταφέρνει για άλλη μια φορά να αγγίξει τον αναγνώστη βαθιά συναισθηματικά, παραδίδοντας ίσως το πιο ώριμο έργο του.
Ο τίτλος του βιβλίου λειτουργεί ως μια εξαιρετική μεταφορά για τα όνειρα που κόπηκαν στη μέση και τις συναντήσεις που άργησαν τόσο πολύ, ώστε κατέληξαν σε ανεπούλωτες πληγές. Με αφορμή το δυστύχημα στο Δερβένι το 1968, ο συγγραφέας περιηγείται στα θολά νερά της ενοχής και της κληρονομικής τραυματικής μνήμης. Αυτό που ξεχωρίζει στη λογοτεχνική του προσέγγιση είναι ο ωμός ρεαλισμός του. Δεν ωραιοποιεί καταστάσεις ούτε προσφέρει εύκολες, λυτρωτικές διεξόδους στους ήρωές του.
Ειδική μνεία αξίζει στην ενσωμάτωση πραγματικών προσώπων, όπως η συγκλονιστική φιγούρα της Γιαννούλας -μιας εν ζωή γυναίκας που αποτελεί φάρο αισιοδοξίας απέναντι στα τυφλά χτυπήματα της μοίρας. Το μυθιστόρημα αποτελεί μια άσβεστη ανάγκη να ειπωθούν οι ιστορίες των ανθρώπων που το σκοτάδι της Ιστορίας προσπάθησε να καταπιεί, επιβεβαιώνοντας τη θέση του Δεύτου ως ενός συγγραφέα που δίνει φωνή στους αθόρυβους αγωνιστές της ζωής.
