Την ιστορία τη γράφουν οι νικητές… Ένα απόφθεγμα που λέγεται πως την πατρότητα του διεκδικεί ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος μεταξύ άλλων ήταν και ο εμπνευστής του απόρρητου σχεδίου με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Αδιανόητο» (Operation Unthinkable).
Το σχέδιο αυτό προέβλεπε, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια αιφνιδιαστική επίθεση των Δυτικών Συμμάχων εναντίον της Ρωσίας, με τη συμμετοχή των επανεξοπλισμένων γερμανικών στρατευμάτων και τη χρησιμοποίηση της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας.
Στις 9 Ιουνίου 1945, η Βρετανική Επιτροπή Αρχηγών Επιτελείων παρέδωσε την έκθεσή της στον Τσώρτσιλ, χαρακτηρίζοντας το εγχείρημα ως την απόλυτη καταστροφή στην προοπτική να έρθουν αντιμέτωποι με τον όγκο των 228 ρωσικών μεραρχιών!
Οι ΗΠΑ βρίσκονταν ακόμη σε πόλεμο με την Ιαπωνία στον Ειρηνικό και η ρωσική βοήθεια τους ήταν απαραίτητη, εξ αυτού και η άρνηση του Χάρι Τρούμαν. Παρά το γεγονός ότι ο αντικομουνιστικός καιροσκοπισμός του Τσώρτσιλ έπεσε στο κενό, η πρόθεση του για μια συνεργασία με το ναζιστικό τέρας αποκάλυψε την κοινή φύση τους. Στις 2 Μαΐου 1945 ο Κόκκινος Στρατός μπήκε νικηφόρος στο Βερολίνο και η σημαία του κυμάτισε στο Ράιχσταγκ!
Τα σχετικά έγγραφα της επιχείρησης (Operation Unthinkable) αποχαρακτηρίστηκαν από τα Εθνικά Αρχεία του Ηνωμένου Βασιλείου (The National Archives) μόλις το 1998. Αυτά αποτελούν μέρη μιας ιστορίας που δε διδάσκεται φυσικά στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, διότι θα επισκίαζαν το προφίλ του «πατέρα της νίκης», όπως βάφτισαν τον Τσώρτσιλ.
Προχθές ήταν η 53η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και για μια ακόμα φορά έγινε προσπάθεια από πλευράς γνωστών φασιστοειδών να συρρικνώσουν τα γεγονότα σε μια περιορισμένη φοιτητική αναίμακτη διαμαρτυρία, που διογκώθηκε πολιτικά στη Μεταπολίτευση. Από δίπλα και ο ανώνυμος «Αρκάς» με σκίτσο του στην υπηρεσία της εξουσίας απαξίωνε την επέτειο του Πολυτεχνείου, το πενάκι του όμως «αποφεύγει» συστηματικά να σκιτσάρει τον οχετό μιας εκρηκτικής συστημικής διαφθοράς.
Η ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου εναντίον της αμερικανοκίνητης Χούντας των φασιστών συνταγματαρχών, δεν συρρικνώνεται και δεν αναθεωρείται, όπως επιχειρούν διάφοροι αργυρώνητοι. Είναι ιστορία που την έγραψε ο Λαός και οι Νεκροί αυτής της εποποιΐας και θα διδάσκει τις νέες γενεές σε δρόμους και πλατείες σε πείσμα των διαστρεβλωτών και των ροπαλοφόρων της εξουσίας!
Στις 5 Δεκέμβρη του 1944 υπάρχει μια άλλη εμβληματική ιστορία η οποία δεν είναι γραμμένη στα σχολικά βιβλία, γιατί την «ιστορία» στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου την έγραψαν ως «νικητές» οι συνεργάτες των κατακτητών στα μέτρα τους.
Αυτή η ημερομηνία αναφέρεται στο σπουδαίο βιβλίο «Δεκεμβριανά 1944: Η μάχη της Αθήνας» όπου ο συγγραφέας του, ιστορικός ερευνητής Μενέλαος Χαραλαμπίδης, καταγράφει πως ένα άλλο άρμα μάχης, βρετανικό αυτή τη φορά, γκρεμίζει την πύλη του Πολυτεχνείου.
Σε αυτό το βιβλίο του ο Χαραλαμπίδης αναφέρει: «Τμήμα του 6ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών των Βρετανών εισήλθε στον χώρο και αιφνιδίασε τους σπουδαστές, σκοτώνοντας τρεις ΕΛΑΣίτες. Οι φοιτητές, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν ο Ιάνης Ξενάκης, ο Κώστας Αξελός, ο Αλέξης Δαμιανός, ο Νίκος Κούνδουρος, επιχείρησαν να διαπραγματευτούν. Τους εξήγησαν ότι ο ΕΛΑΣ δεν πολεμά τους Βρετανούς, αλλά τους συνεργάτες των Γερμανών».
Μια ιστορία επιμελώς κρυμμένη, που τη φέρνει στη επιφάνεια και το εν λόγω βιβλίο, σε μια εποχή που ελάχιστοι γνώριζαν πως ένα βρετανικό άρμα μάχης με εντολές του Τσόρτσιλ, «έσπασε την πύλη του Πολυτεχνείου και εισήλθε στον αύλειο χώρο με τη συνοδεία βρετανών στρατιωτών».
Ένα βρετανικό τανκ στις 5 Δεκέμβρη του 1944 γκρεμίζει την πύλη του Πολυτεχνείου και βρετανοί στρατιώτες δολοφονούν ΕΛΑΣίτες φοιτητές του Λόχου Μπάιρον και μετά από 29 χρόνια ένα άλλο τανκ, αμερικανοκίνητο αυτή τη φορά, γκρεμίζει στις 17 Νοέμβρη του 1973 και πάλι τη πύλη του Πολυτεχνείου και οι ταγματαλήτες της χούντας δολοφονούν φοιτητές και πολίτες.
Την άνοιξη του 1947 η παρηκμασμένη πια Βρετανία παρέδωσε την Ελλάδα, ως γεωστρατηγική αποικία, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή την ιστορία, που δε διδάσκεται στα σχολεία, την βιώνουν οι αποικιοκρατούμενοι μέχρι και σήμερα…
















