Στην εφημερίδα «CorfuPress» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Έρη Δεληγιάννη, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Πτολεμαΐδα, έρχεται στον χώρο του παιδικού βιβλίου με το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα, το τρυφερό παραμύθι «Η ευχή της Σοφίας». Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδεία. Η εικονογράφηση ανήκει στη Ναταλία Φουντουκίδου.
Με σπουδές στη Γεωλογία, επαγγελματική πορεία εκτός λογοτεχνίας, αλλά βαθιά αγάπη για τα βιβλία από μικρή ηλικία, μεταφέρει στο χαρτί μια ιστορία που γεννήθηκε μέσα από τη σχέση της με τα παιδιά και τη χαρά της αφήγησης.
Στο βιβλίο της, η μικρή Σοφία περνά από την επιθυμία στην έλλειψη και από την ανυπομονησία στη συνειδητοποίηση, σε μια ιστορία που μιλά με απλό τρόπο για την απληστία, την ευγνωμοσύνη, το μοίρασμα και την αληθινή αξία του «μαζί».
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Δεληγιάννη, στο πρώτο σας βιβλίο επιλέγετε να μιλήσετε για μια παιδική επιθυμία που μοιάζει αθώα, αλλά σταδιακά αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να χτίσετε την ιστορία της Σοφίας πάνω στην ανάγκη να έχει «ό,τι θέλει»;
Ε. Δ: Η επιλογή αυτής της φαινομενιά απλής επιθυμίας της Σοφίας ήταν για μένα ένας ειλικρινής τρόπος να επικοινωνήσω το κενό πίσω από την ύλη και την αξία της παρουσίας των ανθρώπων μας δίπλα μας. Α κόμη ένα επιπλέον ζήτημα που ήθελα να θίξω είναι η αναζήτηση ορίων από την πλευρά των παιδιών. Διότι τα παιδιά ψάχνοντας την ταυτότητά τους αναζητούν συνεχώς τα όρια από τους γονείς. Έτσι η Σοφία μεταβαίνει (μέσα από την περιπέτειά της) από το «εγώ» στο «εμείς» και τελικά καταλαβαίνει ότι το να έχεις τα πάντα σημαίνει συχνά να μην εκτιμάς τίποτα, ουσιαστικά «ωριμάζει».
Η Σοφία δεν αλλάζει επειδή της κάνουν μάθημα, αλλά επειδή βιώνει η ίδια το κενό που αφήνει η αφθονία χωρίς αγάπη και μοίρασμα. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς το μήνυμα του βιβλίου να περάσει μέσα από εμπειρία και όχι μέσα από διδαχή;
Ε. Δ: Η βιωματική προσέγγιση σε σχέση με την διδακτική είναι καθοριστικής σημασίας, όχι μόνο στα παιδιά αλλά και για μας τους ενήλικες.Η βιωματική μάθηση καθιστά την γνώση προσωπική. Η Σοφία δεν ακούει απλά ‘πρέπει να κάνεις αυτό’ αλλά ωιώθει την μοναξιά της αφθονίας. Επίσης ο αναγνώστης βιώνει την εμπειρία μαζί με τον χαρακτήρα και μαθαίνει πιο φυσικά, όχι καταναγκαστικά. Όταν μας διδάσκουν συχνά αντιστεκόμαστε. Όταν όμως μαθαίνουμε ‘’κάνοντας’’, η γνώση αποκτάται αβίαστα , αλλάζει η κοσμοθεωρία μας και τίποτα δεν γίνεται επιφανειακά. Ουσιστικά η Σοφία γίνεται «δάσκαλος» του εαυτού της.
Το παραμύθι αγγίζει με ήπιο τρόπο την ανυπομονησία, την απληστία, αλλά και τη μοναξιά που μπορεί να κρύβεται πίσω από την εκπλήρωση κάθε επιθυμίας. Πιστεύετε ότι τα παιδιά σήμερα δυσκολεύονται περισσότερο να ακούσουν το «όχι» και να κατανοήσουν την αξία της αναμονής;
Ε. Δ: Η διαπίστωσή σας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και βρίσκουν σύμφωνους πολλούς παιδοψυχολόγους. Πράγματι τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την άμεση ικανοποίηση καθιστόντας την διαχείρηση του ‘’όχι’’ και την υπομονή μεγαλύτερη. Τα υλικά αγαθά είναι σε αφθονία και η τεχνολογία είναι άμεσα προσβάσιμη. Η ματαίωση είναι δύσκολα διαχειρήσιμη, οπότε μέσα από το βιβλίο τα παιδιά κατανοούν ότι οι πιο ουσιαστικές απολαύσεις στη ζωή συχνά απαιτούν χρόνο, προσπάθεια και υπομονή.
Η σχέση της Σοφίας με τη μητέρα της είναι καθοριστική για την ιστορία, ακόμη κι όταν η μικρή ηρωίδα νομίζει ότι θέλει να απομακρυνθεί από τα όρια που της βάζει. Τι θέλατε να πείτε μέσα από αυτό για τον ρόλο των γονιών στην παιδική ψυχή;
Ε. Δ: Η γονεϊκή παρουσία παραμένει ο θεμέλιος λίθος της ψυχικής ασφάλειας των παιδιών σε όλα τα στάδια της ζωής τους. Οι γονείς οφείλουν να αποτελούν το σταθερό σημείο επιστροφής των παιδιών, επιτρέποντάς τους όμως να εξερευνούν τον κόσμο ελεύθερα. Τα όρια που επιβάλλονται δεν είναι καταπίεση αλλα φροντίδα και εκφραση αγάπης. Εν κατακλείδι, όσο πιο σταθερή και ανιδιοτελής είναι η σχέση γονέα-παιδιού, τόσο πιο υγιής συναισθηματικά ενηλικιώνεται το παιδί.
Από το βιογραφικό σας φαίνεται πως η αγάπη για τα βιβλία και την αφήγηση υπήρχε από πολύ νωρίς, αλλά η μητρότητα την έκανε ακόμη πιο έντονη. Πόσο άλλαξε ο τρόπος που φανταζόσασταν τις ιστορίες όταν αποκτήσατε τα παιδιά σας;
Ε. Δ: Η μητρότητα αποτελεί μια κομβική στιγμή μετατρέποντας την αγάπη για την αφήγηση σε μια πιο βαθιά και στοχευμένη διαδικασία. Ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο γίνεται λιγότερο εγωκεντρικός και περοσσότερο εστιασμένος στον κόσμο που θα κληροδοτήσω στο παιδί μου. Οι παιδικοί χαρακτήρες χτίζονται πολλες φορές για να καλύψουν ανάγκες και σκέψεις που αφορούν τα παιδιά μου.Ακόμη ο τρόπος που βλέπουν τα παιδιά τον κόσμο αποτελεί αστείρευτει πηγή έμπνευσης, κάνοντας την αφήγηση πιο ζωντανή. Τέλος νομίζω πως η μητρότητα με βοήθησε να είμαι πιο αποτελεσματική και με ενσυναίσθηση.
Παρότι προέρχεστε από έναν τελείως διαφορετικό επιστημονικό χώρο, τη Γεωλογία, το πρώτο σας βιβλίο έχει συναισθηματική καθαρότητα και απλότητα. Νιώσατε ότι η απόφαση να μπείτε στον κόσμο της συγγραφής ήταν ένα ρίσκο ή μια εσωτερική ανάγκη που ωρίμαζε χρόνια;
Ε. Δ: Η απόφαση για την συγγραφή ήταν κυρίως βαθιά εσωτερική ανάγκη να εκφράσω συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνω ως γονιός. Η συγγραφή για εμένα είναι μια άλλη μορφή χαρτογράφησης , αυτή την φορά όχι της δομής της γης, αλλά του εσωτερικού κόσμου των παιδιών. Ενώ υπήρχε το άγχος της έκθεσης σε έναν νέο χώρο η ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου ήταν ισχυρότερη από το ρίσκο της αποτυχίας. Ήταν μια μετάβαση από την μελέτη των πετρωμάτων στη μελέτη του συναισθηματικού κόσμου των παιδιών.
Αν ένα παιδί κλείσει την «Ευχή της Σοφίας» και κρατήσει μέσα του μόνο μία αλήθεια, ποια θα θέλατε να είναι αυτή: ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα ή ότι όσα έχουμε αποκτούν αξία μόνο όταν υπάρχουν άνθρωποι να τα μοιραστούμε μαζί τους;
Ε. Δ: Σπουδαίες αλήθειες και οι δυο. Αν όμως έπρεπε να κρατήσω μια θα ήταν η δεύτερη επιλογή, διότι η αξία του μοιράσματος και της συνύπαρξης μαθαίνει στο παιδί να μετατρέπει το «λίγο» σε «πολύ».Ένα παιχνίδι είναι πιο διασκεδαστικό με ένα φίλο, χτίζει γέφυρες που είναι το κλειδί για μια γεμάτη ζωή. Το ταξίδι της Σοφίας μας δείχνει πως οι θησυροί που δεν μοιράζονται μένουν «βουβοί». Η αλήθεια της συντροφικοτητσς είναι αυτή που ζεσταίνει την καρδιά και δίνει χρώμα στον κόσμο!
Σας ευχαριστώ ολόψυχα!!
