Στην εφημερίδα «CorfuPress» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Μαριάννα Σεργάκη με αφορμή το παιδικό της βιβλίο «Ο παππούς Κώστας και το δέντρο της αγάπης» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φυλάτος.
Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία που μιλά για τη σχέση παππού και εγγονής, για την αγάπη που παραμένει ζωντανή ακόμη και όταν η ζωή φέρνει απώλειες, αλλά και για τη δύναμη που μπορεί να βρει ένα παιδί μέσα από τη μνήμη και τη φροντίδα.
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Σεργάκη, το βιβλίο σας αγγίζει ευαίσθητα θέματα, όπως η ασθένεια και η απώλεια. Τι σας οδήγησε να μιλήσετε στα παιδιά για αυτές τις εμπειρίες μέσα από μια ιστορία αγάπης;
Μ.Σ: Σας ευχαριστώ πολύ πρωτίστως που μου δίνετε το βήμα μέσω αυτής της συνέντευξης να μιλήσω για το πρώτο παιδικό μου βιβλίο. Όντως, το βιβλίο μου αγγίζει θέματα όπως της ασθένειας & της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου, ειδικά σε ηλικίες μικρές αλλά σαφέστατα μπορεί να βοηθήσει & μεγαλύτερα παιδιά καθώς & ενήλικες στο πως μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους ζητήματα. Η επιθυμία μου να δημιουργήσω ένα τέτοιο παιδικό βιβλίο γεννήθηκε από την παιδική προσωπική μου ιστορία. Καθώς γεννήθηκα με ένα θέμα στο ουροποιητικό μου, το οποίο & με ταλαιπώρησε μέχρι τα 6 μου χρόνια όπου & έγινα εντελώς καλά. Στα 6 μου χρόνια όμως χάνω τον αγαπημένο μου παππού όπου & εκεί έρχεται το ζήτημα της απώλειας.
Έτσι θέλησα να μεταφέρω την προσωπική βιωματική μου αυτή ιστορία στο βιβλίο αυτό. Για να βοηθήσω κάθε παιδί & οικογένεια που μπορεί να περνάει τέτοιου είδους δύσκολες καταστάσεις ή να βοηθήσει ένας άνθρωπος κάποια άλλη οικογένεια με τέτοια ζητήματα. Να δώσω δύναμη & αγάπη μέσω του βιβλίου μου αυτού.
Η σχέση της μικρής Μαριάννας με τον παππού Κώστα αποτελεί τον πυρήνα του βιβλίου. Τι είναι αυτό που κάνει, κατά τη γνώμη σας, τόσο ιδιαίτερο τον δεσμό ανάμεσα σε παππούδες και εγγόνια;
Μ.Σ: Η σχέση παππούδων & εγγονιών είναι κάτι το ιδιαίτερο πάντα. Πηγάζει την απόλυτη τρυφερότητα & ταυτόχρονα μια ανιδιοτελή αγάπη. Φυσικά είναι το ίδιο δυνατή με την αγάπη των γονιών. Αλλά, σχεδόν πάντα ο παππούς & η γιαγιά επειδή μας αφήνουν σαν παιδιά να κινούμαστε πιο ελεύθερα, με το να μας κάνουν σχεδόν όλα τα χατίρια, να έχουμε τα όμορφα «μυστικά» μας από την μαμά & τον μπαμπά, να μας δίνουν κρυφά τα απαγορευμένα μπισκοτάκια μας κτλ. Όλα αυτά μας κάνουν να τους νιώθουμε πιο κοντά μας. Όμως, οφείλω να προσθέσω & το γεγονός επειδή οι παππούδες μας & ειδικά στην σημερινή εποχή, πριν βγουν στη σύνταξη, εργαζόντουσαν καθημερινά & εκείνοι όπως οι γονείς μας, δεν έζησαν τόσο πολύ τα παιδιά τους, & να μπορέσουν αν αφιερώσουν τον χρόνο που θα ήθελαν πραγματικά. Οπότε σαν παππούδες μπορούν αφιερώσουν τον χρόνο αυτόν με τα εγγόνια τους. Και πόσο μάλλον αυτό είναι πολλή όμορφο καθώς όπως λέει & η παροιμία « το παιδί του παιδιού μου είναι 2 φορές παιδί μου».
Σε αυτήν την περίπτωση ο παππούς Κώστας έδωσε όλη του την αγάπη & την αφοσίωση στην μικρή Μαριάννα. Και η μικρή Μαριάννα έμαθε τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη & αληθινή. Μέσω αυτής της αγάπης έμαθε να αντιμετωπίζει κάθε είδους δυσκολία στη ζωή της.
Το «δέντρο της αγάπης» λειτουργεί ως ένα δυνατό σύμβολο μέσα στην ιστορία. Πώς γεννήθηκε αυτή η εικόνα και τι σημαίνει για εσάς;
Μ.Σ: Η παρομοίωση του δέντρου μέσα στην ιστορία αυτή είναι μια πραγματική ιστορία. Κάθε μεσημέρι πήγαιναν η μικρή Μαριάννα με τον παππού της για να φάει κάτω από το δέντρο τους στην πλατεία. Όταν πέθανε ο παππούς της, την επόμενη ημέρα το δέντρο ξεράθηκε. Κι έκτοτε πήγαινε & το φρόντιζε & το πότιζε κάθε ημέρα με την θεία της ώσπου το δέντρο ξανά άνθισε.
Αυτό σημαίνει πως μέσω της προσωπικής φροντίδας μας αλλά & της θέλησης μας να δώσουμε απλόχερα την αγάπη μας, στους ανθρώπους μας, στην οικογένεια μας, στους φίλους μας & σε όποιον άνθρωπο το έχει ανάγκη, μας κάνει & ανθίζουμε παρέα. Άλλωστε όπως κάθε έμβιο ον έχει ανάγκη της αγάπης έτσι το ίδιο ισχύει & με την φύση. Το δέντρο στην περίπτωση αυτή ένιωσε την απώλεια & την στενοχώρια της μικρής Μαριάννας & ξεράθηκε. Όμως, τελικά κατάφερε να ξανά ανθίσει με την βοήθεια της & την αγάπη της.
Η αληθινή & αθώα αγάπη μπορεί & κάνει θαύματα, αυτό να θυμάστε!
Πολλοί γονείς διστάζουν να μιλήσουν στα παιδιά για την απώλεια. Πιστεύετε ότι τα βιβλία μπορούν να βοηθήσουν σε αυτή τη δύσκολη συζήτηση;
Μ.Σ: Είναι πολλή λογικό οι γονείς να διστάζουν να μιλήσουν για την απώλεια σε ένα παιδί, αναλόγως & της ηλικίας στην οποία πρέπει να απευθυνθούν. Για να μπορέσει να γίνει & κατανοητή αλλά & να μην του δημιουργήσει κάποιο τραύμα. Διότι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου πάντα είναι δύσκολο κομμάτι της ζωή μας σε όποια ηλικία & αν μας συμβεί. Πόσο μάλλον αν συμβεί σε μικρή ηλικία.
Σε αυτήν την περίπτωση αυτό που προτείνω είναι να αποτανθούν σε κάποιον ειδικό ώστε να τους δώσει την κατάλληλη καθοδήγηση στον τρόπο που θα το πουν ώστε τα αρνητικά & στενάχωρα συναισθήματα που θα δημιουργηθούν να είναι ως επι το πλείστων διαχειρίσιμα. Αλλά πάντα προτείνω με έναν τρόπο, με την βοήθεια ξανά λέω πάντα ειδικού, να λένε την αλήθεια. Προσωπικά, αν & δεν έχω γίνει ακόμα γονιός, πιστεύω ότι η αλήθεια σώζει καταστάσεις όταν διατυπωθεί σωστά & στον κατάλληλο χρόνο.
Ναι, ένα βιβλίο που δεν αποφέρει αρνητικά συναισθήματα αλλά μέσω μιας όμορφης ιστορίας μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να κατανοήσει καλύτερα το θέμα της απώλειας.
Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα έννοιες όπως η αγάπη, η απώλεια και η μνήμη; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Μ.Σ: Η λογοτεχνία θεωρώ πέραν των προσωπικών σχέσεων μας, που μας μαθαίνουν από μικρή ηλικία να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να παίρνουμε αλλά & να δίνουμε αγάπη. Είναι εξίσου σημαντική στο να μας διδάξει έννοιες όπως της αγάπης, της απώλειας & της μνήμης. Πολλές φορές ένα βιβλίο μας κάνει να χανόμαστε στις σελίδες του & στον δικό του κόσμο, γιατί είναι ένα παράλληλο σύμπαν όπου μεταφερόμαστε διαβάζοντας το. Επομένως, όπως αντιλαμβάνεστε ο κόσμος του βιβλίου έχει πολλή δυνατή επιρροή για κάθε άνθρωπο, ειδικά όταν περνάει σημαντικά μηνύματα ζωής.
