Φύγαν τα πουλιά κυνηγημένα
Με πρώτα τα περιστέρια
Στέρεψαν τα ποτάμια και οι λίμνες
Βουβάθηκαν τα δάση
Χάθηκε ο ήλιος – τι να φωτίσει πια;
Η νύχτα δε ντύθηκε τ’ αστέρια της
Και το φεγγάρι κρύφτηκε – τι ν’ ασημώσει πια;
Δεν άντεξαν αυτό το χαμό
Των παιδιών τη σφαγή
Τις άδικα χαμένες ζωές αμάχων
Σπίτια σχολεία – ερειπωμένα
Νοκομεία τόποι λατρείας – κατεστραμμένοι
Νεκροταφεία ερείπια δρόμοι – νεκρούς γεμάτοι
‘Αδειες καρδιές
Βιασμένες ψυχές
Σβησμένες ελπίδες και όνειρα
Ζωές ορφανές ανάπηρες χαμένες
Ζωές νεκρές
Παράμερα στέκει η Ειρήνη
Πληγωμένη απελπισμένη
‘Οπως τόσους αιώνες τώρα
Να θρηνήσει πια δε μπορεί
Και λέει τα λόγια τούτα:
-Η βία γεννάει βία
Θύματα-θύτες
Θύτες-θύματα
Κόκκινο το αίμα σας
Κόκκινο το αίμα τους
Την ίδια γη ποτίζει
Στην ίδια γη θάβεστε
Ως πότε;
Φωνή βοούσης εν τη ερήμω…
