“[…] Ο κόσμος των μεγάλων ας πάψει πια να είναι κόλαση για τα παιδιά.
[…]όλοι μαζί να φτιάξουμε ένα κόσμο με ανθρωπιά και αγάπη για το νέο άνθρωπο .” (*)
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ
Πόσο επίκαιρη θα ήταν αυτή η ευχή
Μισό αιώνα μετά
Ούτε σαν εφιάλτη
Δεν μπορώ να σκεφτώ
Τι κόσμο έχουμε φτιάξει
Τι κόσμο θ’ αφήσουμε
Στα παιδιά μας
Παιδιά
Πείνας φτώχειας
Διωγμών προσφυγιάς
“Παράπλευρες” απώλειες
Πολέμων
Σφάγια βωμών
Βίας βαρβαρότητας
Στόχοι
Γενοκτονίας
Θύματα
Απάνθρωπης κοινωνίας
Πόσες χαμένες γενιές
Ονειρευόμουν ένα καλύτερο κόσμο
Για τα παιδιά όπου της γης
Αλλά το όνειρο έγινε θρήνος
(*) Ομιλία μου: “ΙΑΤΡΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ”, Σεμινάριο Επιμορφώσεως Γονέων,
20-11-1974, Κέρκυρα
(Αφιερώνεται στα θύματα του παιδοκτόνου κόσμου μας και σε όσα δεν αντέχουν
και δίνουν τέλος σε μια ζωή με απάνθρωπο παρόν και αβέβαιο, σκοτεινό μέλλον)