Διαβάζω ότι ένας Γερμανός συνελήφθη για κατασκοπεία στην Κρήτη επειδή φωτογράφιζε στρατιωτικά αεροσκάφη στις εγκαταστάσεις των Χανίων, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος. Την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι, χρησιμοποιώντας το παράνομο λογισμικό Predator, κατέγραφαν τις συνομιλίες του υπουργού Εξωτερικών, του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και άλλων κορυφαίων κρατικών αξιωματούχων και πολιτών.
Για την υπόθεση αυτή, δικαστικός λειτουργός είχε κρίνει ότι προκύπτουν ενδείξεις για το κακούργημα της κατασκοπείας. Ωστόσο, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αγνόησε παντελώς την κρίση αυτή και αρχειοθέτησε αυτό που πολλοί χαρακτηρίζουν ως το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο των τελευταίων ετών.
Χθες, ο Bill Gates κλήθηκε από την Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ να καταθέσει σχετικά με τις πιθανές σχέσεις του με τον Epstein. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κοινοβουλευτική διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων θεωρείται αυτονόητη λειτουργία της δημοκρατίας. Στην Ελλάδα, αντίθετα, όταν η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας επιχειρεί να καλέσει τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης Predator, τους κυρίους Ντίλιαν, Δημητριάδη και Κοντολέοντα, η κυβέρνηση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αποτρέψει ακόμη και την παρουσία τους ενώπιον της Βουλής. (Κατά τα άλλα, η Ελλάδα έχει κράτος δικαίου.)
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο θεσμικό· είναι βαθιά πολιτικό. Η συστηματική απαξίωση των θεσμών, η αίσθηση ατιμωρησίας για πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην εξουσία, η οικονομική ανασφάλεια, η ακρίβεια που δυσκολεύει την καθημερινότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, η συνεχής υποχώρηση της αξιοπιστίας των μέσων ενημέρωσης και η εικόνα ενός πρωθυπουργού που παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον μοναδικό αναντικατάστατο διαχειριστή της χώρας δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα κοινωνικής και πολιτικής δυσπιστίας.
Και όταν αυτή η δυσπιστία συσσωρεύεται, οι πολίτες στρέφονται αναπόφευκτα σε επιλογές διαμαρτυρίας, αμφισβήτησης και ρήξης με το πολιτικό σύστημα. Δεν πρόκειται απλώς για αποτέλεσμα λαϊκισμού ή δημαγωγίας ορισμένων κομμάτων, αλλά πρωτίστως για αντίδραση μιας κοινωνίας που αισθάνεται ότι οι κανόνες δεν εφαρμόζονται ισότιμα για όλους και ότι οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά.
Όσο η κυβέρνηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα, τόσο θα ενισχύονται οι δυνάμεις που εκφράζουν την οργή και την απογοήτευση των πολιτών.
Σε αυτό το ήδη εκρηκτικό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον προστίθεται η παρουσία πολιτικών γυρολόγων, χωρίς σαφή ιδεολογική ταυτότητα ή πολιτικές αρχές, γεγονός που ενισχύει περαιτέρω την απαξίωση της πολιτικής και τροφοδοτεί την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Έχουμε φθάσει στο σημείο ολόκληρη η χώρα να κρέμεται από τα χείλη του Κυριάκου Μητσοτάκη για να μάθει πότε τον συμφέρει να κάνει εκλογές. Το τι συμφέρει τη χώρα και τι υπαγορεύει το Σύνταγμα φαίνεται να περνά σε δεύτερη μοίρα.
Έφθασε μάλιστα ο πρωθυπουργός στο σημείο, αν είναι ποτέ δυνατόν, να ρωτά το ChatGPT πότε πρέπει να κάνει εκλογές. Ίσως θα ήταν προτιμότερο να ρωτήσει ποιο θα ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα, αφού αφαιρεθούν πρώτα οι δύο ανυπόληπτες, κατά την άποψη πολλών, αλλά καλά αμειβόμενες εταιρείες δημοσκοπήσεων. Το έκανα εγώ: Το αποτέλεσμα ήταν 23%, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουμε ακόμη τα ποσοστά ενός ενδεχόμενου κόμματος Σαμαρά.
Καλό θα ήταν επίσης να γνωρίζει ο πρωθυπουργός, ότι το 85% των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων είναι κυβερνήσεις συνεργασίας μεταξύ κομμάτων διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, έχουν υπάρξει πέντε κυβερνήσεις συνεργασίας μεταξύ κομμάτων με διαφορετικούς πολιτικούς προσανατολισμούς.
Μήπως τελικά, όταν σχεδόν όλα τα κόμματα απορρίπτουν το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία, δεν απορρίπτουν την ίδια την παράταξη, αλλά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως πρόσωπο; «Γιατί να το κρύψομεν άλλωστε», όπως θα έλεγε και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης… Είναι επίσης καλό να γνωρίζει ο πρωθυπουργός ότι ούτε η ΝΔ ούτε η κυβέρνηση απειλούνται από την κριτική που ασκούν, ακόμη και υπό μορφή συμβουλών, κορυφαίοι ιστορικοί ηγέτες της ΝΔ, αλλά από την αλαζονεία της σημερινής ηγεσίας της, η οποία θα τη φέρει αντιμέτωπη με την οργή της κοινωνίας.
Σημείωση:
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα πολιτικό κόμμα. Είναι μια ιδεολογική παράδοση που περνά από γενιά σε γενιά. Είναι η αντίληψη που δεν εστιάζει μόνο στις επόμενες εκλογές, αλλά κυρίως στις επόμενες γενιές. Είναι η ιδεολογία που δεν περιορίζεται στα γεωγραφικά σύνορα του κράτους, αλλά αναφέρεται στα ευρύτερα όρια του ελληνισμού. Αυτή η φυσιογνωμία της παράταξης, αλλοιώνεται από την παρουσία πολιτικών γυρολόγων που εισβάλουν στη ΝΔ, μετατρέποντάς την σταδιακά σε ένα ιδεολογικά ετερόκλητο πολιτικό συνονθύλευμα, σαν να αποτελεί μια πολιτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
