Ένα μυθιστόρημα για τα όνειρα που τσακίζονται νωρίς, για τις αγάπες που πληγώνουν πριν λυτρώσουν και για τους ανθρώπους που, όσο κι αν χωριστούν, βρίσκουν ξανά τον δρόμο ο ένας προς τον άλλο.
Στην εφημερίδα «CorfuPress» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Βάσω Γαλάνη, με αφορμή το μυθιστόρημά της «Από αύριο μαζί», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΕΞΗ. Η ίδια επιλέγει να συστηθεί με τρόπο σχεδόν αινιγματικό, αφήνοντας στην άκρη τα συνηθισμένα βιογραφικά στοιχεία και δίνοντας προτεραιότητα στην ίδια την ιστορία. Μας αφήνει να την ανακαλύψουμε μέσα από τα γραπτά της.
Στο «Από αύριο μαζί», η Φωτεινή μεγαλώνει στην οδό Ονείρων, μόνο που τα δικά της όνειρα έχουν από νωρίς ραγίσει. Η εγκατάλειψη του πατέρα της, Λεωνίδα, σημαδεύει τη μητέρα της, την Ελένη, αλλά και την ίδια, που μαθαίνει με τον πιο σκληρό τρόπο να φοβάται την αγάπη. Όταν στη ζωή της μπαίνει ο Λευτέρης, ένας άντρας που δεν της ανήκει, η Φωτεινή βρίσκεται αντιμέτωπη με όλα όσα ορκίστηκε πως δεν θα γίνει ποτέ. Αγάπη, ενοχή, ψέματα, λάθη, ζήλια, προδοσία και χωρισμοί μπλέκονται σε μια ιστορία όπου οι ήρωες πληγώνουν και πληγώνονται, μέχρι να καταλάβουν αν μπορούν πραγματικά να ξανασυναντηθούν χωρίς να κουβαλούν το ίδιο σκοτάδι.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Γαλάνη, στο «Από αύριο μαζί» η Φωτεινή μεγαλώνει στην οδό Ονείρων, αλλά τα πρώτα της όνειρα σημαδεύονται από εγκατάλειψη, θυμό και φόβο. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να αναδείξετε μέσα από εκείνη: το τραύμα ενός παιδιού που βλέπει τον πατέρα του να φεύγει ή τον τρόπο με τον οποίο αυτό το τραύμα καθορίζει αργότερα την ερωτική του ζωή;
Β.Γ.: Με ενδιέφερε κυρίως να αναδείξω τον τρόπο με τον οποίο το τραύμα της εγκατάλειψης από τον πατέρα της συνοδεύει τη Φωτεινή σε όλη της τη ζωή. Δεν επηρεάζει μόνο τις ερωτικές της σχέσεις, αλλά και κάθε άλλη έκφανση της ζωής της. Είναι μια πληγή παρούσα σε όλη τη διαδρομή της, που χρωματίζει, άλλοτε φανερά κι άλλοτε υπόγεια, τις επιλογές και τις αντιδράσεις της.
Ο Λεωνίδας δεν εγκαταλείπει μόνο τη σύζυγό του, αλλά και μια κόρη που τον είχε ως είδωλο. Πόσο βαθιά πιστεύετε ότι χαράζεται μέσα σε ένα παιδί η στιγμή που καταλαβαίνει πως ο γονιός του επέλεξε μια άλλη ζωή, μακριά του;
Β.Γ.: Πιστεύω ότι αυτή η στιγμή χαράζεται ανεξίτηλα στην ψυχή και το μυαλό ενός παιδιού. Η αίσθηση ότι ένας γονιός επέλεξε μια ζωή μακριά του μπορεί να γεννήσει στενοχώρια, απόρριψη και ανασφάλεια, συναισθήματα που είναι πολύ βαριά για ένα παιδί να διαχειριστεί. Γι’ αυτό και ένα τέτοιο τραύμα έχει τη δύναμη να επηρεάζει και την ενήλικη ζωή του.
Η Ελένη, μετά την εγκατάλειψη, βρίσκεται απότομα στο μηδέν και καλείται να ξαναστήσει τη ζωή της. Θέλατε μέσα από τη δική της μορφή να δείξετε τη σιωπηλή δύναμη των γυναικών που δεν έχουν την πολυτέλεια να καταρρεύσουν, επειδή πρέπει να κρατήσουν όρθιο ένα παιδί και ένα σπίτι;
Β.Γ.: Η Ελένη πράγματι δεν είχε την πολυτέλεια να καταρρεύσει λόγω της Φωτεινής. Δεν είναι, όμως, μόνο η ευθύνη απέναντι στην κόρη της που την κρατά όρθια, αλλά και η περηφάνια και η αξιοπρέπειά της. Παράλληλα, η φυγή του άντρα της και οι συνέπειές της στις ζωές τόσο της ίδιας όσο και της κόρης της τής έδωσαν την ευκαιρία να αναδείξει πτυχές του εαυτού της, όπως η εργατικότητα, η μαχητικότητα και το πείσμα, που είχε αφήσει σε δεύτερο πλάνο όσο ήταν αφοσιωμένη στην οικογένειά της.
Η Φωτεινή ερωτεύεται τον Λευτέρη, γνωρίζοντας πως υπάρχει η Μαργαρίτα, και έτσι γίνεται αυτό που κάποτε την πλήγωσε: η «άλλη γυναίκα». Πόσο δύσκολο ήταν συγγραφικά να προσεγγίσετε μια ηρωίδα που κάνει λάθος, χωρίς να την καταδικάσετε, αλλά και χωρίς να της χαριστείτε;
Β.Γ.: Η Φωτεινή ερωτεύτηκε τον Λευτέρη όταν εκείνος ήταν σύντροφος της Μαργαρίτας, αλλά όταν συνδέθηκε μαζί του πίστευε πως ήταν ελεύθερος. Δεν γνώριζε ότι ο Λευτέρης διατηρούσε παράλληλα σχέση με τη Μαργαρίτα. Εκ των υστέρων έμαθε την αλήθεια. Σε κάθε περίπτωση, προσπαθώ να μη δικάζω τους ήρωές μου ούτε να τους αθωώνω. Με ενδιαφέρει να κατανοώ τα κίνητρά τους, τις αδυναμίες τους και τις επιλογές τους.
Ο Λευτέρης είναι ένας άντρας που αλλάζει τη ζωή της Φωτεινής, αλλά ταυτόχρονα έχει δικές του αδυναμίες, λάθη και μπερδέματα. Πώς χτίζεται ένας ερωτικός ήρωας που να μπορεί να αγαπηθεί από τον αναγνώστη, όχι επειδή είναι αλάνθαστος, αλλά επειδή παλεύει με όσα έκανε και όσα έχασε;
Β.Γ.: Ο Λευτέρης είναι ένας ήρωας με ρωγμές. Έχει γοητεία, εξυπνάδα, αλλά και αδυναμίες. Δεν είναι, δηλαδή, μονοδιάστατος. Το ζήτημα είναι πώς αντιμετωπίζει τα λάθη του και κυρίως πόσο σημαντικά κι ενδεχομένως σπάνια είναι τα προτερήματά του. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, και τα στοιχεία που κάνουν έναν ερωτικό ήρωα να γίνεται αγαπητός. Ο Λευτέρης, για παράδειγμα, νοιάζεται πραγματικά για τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του, είναι υποστηρικτικός, τις κατανοεί ακόμη και όταν στρέφονται εναντίον του, χωρίς μικροπρεπείς αντιδράσεις ή εκδικητική διάθεση.
Στο βιβλίο, η ζήλια και η ανάγκη κατοχής λειτουργούν σχεδόν καταστροφικά. Μια γυναίκα αποφασίζει πως, αν δεν μπορεί να έχει εκείνη τον Λευτέρη, δεν θα τον έχει καμία. Τι θέλατε να πείτε για εκείνη τη σκοτεινή πλευρά του έρωτα που παύει να είναι αγάπη και μετατρέπεται σε εκδίκηση;
Β.Γ.: Όταν ο έρωτας μετατρέπεται σε πληγή που δεν επουλώνεται, τότε ζητούμενο για τη γυναίκα που υποφέρει μπορεί να γίνει η ανταπόδοση του πόνου. Δυστυχώς, ο πόνος μπορεί να γίνει κακός σύμβουλος για έναν άνθρωπο που δεν έχει τη γενναιότητα να αποδεχτεί μια ήττα στον ερωτικό τομέα, με αποτέλεσμα να οδηγείται σε πράξεις όπου η αγάπη υποτάσσεται στην εκδικητικότητα.
Ο τίτλος «Από αύριο μαζί» ακούγεται σαν η ευτυχία να μετατίθεται συνεχώς για αργότερα. Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας μπορεί από μόνη της να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία, την ανάγνωση και τις αγάπες που επιμένουν να ξαναβρίσκουν δρόμο, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Β.Γ.: Πιστεύω ότι η λογοτεχνία μπορεί να ανοίξει ένα παράθυρο προς πτυχές της πραγματικότητας που ο αναγνώστης ίσως δεν έχει έως τότε σκεφτεί. Αυτό μπορεί να τον οπλίσει με δύναμη απέναντι σε αντίξοες συνθήκες στο παρόν και να εμπνεύσει αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον.
