Αναζητώντας τη Θεά Ροή μέσα στον Μαύρο Χειμώνα και την ανθρώπινη ψυχή
Στην «CorfuPress» φιλοξενούμε την εξαίρετη και πολυγραφότατη εκδότρια και συγγραφέα κυρία Καρμέλα Κατσαμένη, με αφορμή το νέο της βιβλίο «Ρήγμα» συζητάμε για τη δύναμη της αλήθειας και τη μάχη απέναντι στο απόλυτο σκοτάδι. Κυκλοφορεί από το Carmelabooks.
Σ’ έναν κόσμο όπου το φως έχει εξοριστεί και η ελπίδα μοιάζει με απαγορευμένη λέξη, η συγγραφέας δημιουργεί μια δυστοπία γεμάτη μαγεία και σκοτεινά διλήμματα. Η Μάγια και ο Ρόναν, δύο πόλοι αντίθετοι, συναντιούνται σε ένα πεδίο μάχης όπου το μεγαλύτερο «ρήγμα» δεν συμβαίνει στο έδαφος, αλλά στις προκαταλήψεις και την παγωμένη καρδιά των ηρώων.
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Κατσαμένη, πώς επιλέξατε να χτίσετε τον χαρακτήρα του Ρόναν ως έναν «άνθρωπο χωρίς ψυχή» και ποιο κομμάτι της δικής σας ανθρωπιάς δυσκολευτήκατε περισσότερο να του «αφαιρέσει» η πένα σας κατά τη συγγραφή;
Κ.Κ: Οι ερωτήσεις σας πάντα στοχευμένες, κοφτερές και με επίκεντρο τον πυρήνα των βιβλίων. Το «Ρήγμα» για μένα, είναι ότι πιο δύσκολο έχω γράψει. Δεν είναι ένας απλός κόσμος, αλλά ένας καινούριος από κάθε άποψη. Από την πρακτική καθημερινότητα των ηρώων, μέχρι τον τρόπο ύπαρξής τους, την φιλοσοφία του γίγνεσθαι και τον απώτερο δραματικό ρόλο τους στον στόχο τους.
Δικός μου στόχος ήταν να καταφέρω να δείξω την αντίθεση ανάμεσα στην Θεότητα της Αλήθειας και της απόλυτης ευτυχίας των ανθρώπων με το ακριβώς αντίθετο, το βαθύ άπατο σκοτάδι του ψέματος της ανυπαρξίας και του χάους. Μια Κόλαση κι ένας Παράδεισος δοσμένοι με διαφορετικό τρόπο. Οπότε στο μυαλό μου οι δύο βασικοί ήρωες θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν ο καθένας του κι ένα άκρο. Η Μάγια το καλό κι ο Ρόναν ο άψυχος, με τα μαύρα μάτια τα χωρίς ίριδες και κόρες, το κακό. Είναι ένας στυγνός δολοφόνος χωρίς συναίσθημα που υπακούει τυφλά σε μια και μόνο εντολή. Να πατάξει το «καλό». Ο χαρακτήρας του περνάει απ’ όλες τις πολύεπίπεδες διακυμάνσεις με εντελώς μεταφυσικό τρόπο για να φτάσει να υπάρχει με «δανεικό» αίμα από την Μάγια και «δανεική» ψυχή. Ένα ανθρωπόμορφο τέρας που στην πορεία ήθελα να του δίνω με το σταγονόμετρο πίσω, την ανθρωπιά του. Μια πρόκληση, γιατί έπρεπε να μπω κι εγώ η ίδια στην θέση του, στις αντιδράσεις του, στις απαθής κυνικές απαντήσεις του χωρίς κανένα συναίσθημα. Έπρεπε να δώσω ένα κουφάρι, μια καλοκουρδισμένη δολοφονική ύπαρξη που μέρα με τη μέρα αλλάζει. Αν δυσκολεύτηκα; Ναι! Σε μεγάλο σημείο. Αλλά ήταν τόσο έντονη η αντίθεση του Ρόναν με την Μάγια σαν χαρακτήρες που από κάποια στιγμή και μετά ζούσα στον κόσμο τους. Ταυτίστηκα απόλυτα με το φως και το σκοτάδι αναγκαστικά. Ίσως γιατί και τα δύο επικρατούν χρόνια μέσα μου.
Στο σύμπαν του βιβλίου «Ρήγμα», η ευτυχία ταυτίζεται με τη γαλάζια ακτινοβολία της Θεάς Ροής. Αν μεταφέραμε αυτή την αλληγορία στη σύγχρονη πραγματικότητα, ποιο θεωρείτε ότι είναι το δικό μας «Ρήγμα» που εμποδίζει τη ροή της ευτυχίας στις δικές μας φλέβες;
Κ.Κ: Είναι ακριβώς αυτό που θέλω να περάσω μέσα από το βιβλίο μου. Η δίψα για κυριαρχία, η πείνα για την εξουσία των πάντων που καθορίζει τους ανθρώπους, σε μια φάση της πραγματικότητας μας, που μας αναγκάζει, μας σπρώχνει να γινόμαστε απάνθρωποι προκειμένου να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο που οι πάντες πατούν τους πάντες.
Παρομοιάζω την δικό μας κόσμο ουσιαστικά με την έλευση του Μαύρου Χειμώνα στο βιβλίο μου. Το χιόνι κι ο πάγος σκεπάζει τα πάντα και φως δεν υπάρχει από πουθενά. Η αλληγορία στα ουσιαστικά νοήματα στο «Ρήγμα», είναι εμφανής και στοχευμένη.
Επιλέξατε ένα τόσο «εύθραυστο» μέσο, όπως ένα δάκρυ της Μάγια, για να ανατρέψετε μια πανίσχυρη μαγεία και τη σκληρότητα ενός δολοφόνου. Γιατί προτιμήσατε τη συναισθηματική λύτρωση έναντι μιας κλασικής επικής μάχης;
Κ.Κ: Ο χαρακτήρας της Μάγιας, δημιουργήθηκε με μεγάλη προσοχή, διότι η ανατροπή στο τέλος του δεύτερου τόμου του «Ρήγμα», μας αφήνει άφωνους. Είμαι μαχήτρια, μια πολεμίστρια που δεν διστάζει να πεθάνει για το καθήκον της, την πίστη της προς την Θεά Ροή… Να γυρίσει την πλάτη στο δικό της όφελος, στον διχασμό ανάμεσα στην αγάπη της προς τον Ρόναν και το καλό της ανθρωπότητας. Την έχω φανταστεί να είναι δίκαια και προσηλωμένη στον στόχο της. Να παλεύει με τις ανθρώπινες αδυναμίες της… Αλλά το κυριότερο, για μένα ήταν σημαντικό να είναι ευαίσθητη, τρυφερή και συμπονετική. Ακόμα και με ένα τέρας όπως ο Ρόναν. Τα δάκρυα της είναι μαύροι κρύσταλλοι που όταν τον ακουμπούν παλεύουν την Σκιερή Μαγεία που ο ίδιος είναι αιχμάλωτος από μικρός.
Η ευαισθησία της Μάγια είναι ο αντίποδας για την απανθρωπιά του Ρόναν.
Η Άτρα είναι ένας τόπος πνιγμένος στα σύννεφα, χωρίς να υπάρχει ακτίνα πια, όπως κι όλος ο κόσμος γύρω από αυτήν. Πώς επηρέασε η παρατεταμένη παραμονή σας «μέσα» σε αυτό το σκοτεινό σκηνικό τη δική σας ψυχολογία μέχρι να φτάσετε στην ολοκλήρωση του έργου;
Κ.Κ: Ήταν πραγματικά δύσκολο. Βρισκόμουν συνεχόμενα σε μια Γοτθική ουσιαστικά ατμόσφαιρα, που πολλές φορές μου προκαλούσε ασφυξία και δεν έβλεπα την ώρα να φτάσει η στιγμή που θα σπάσω όλο το καινούριο σύμπαν για να μπει λίγο φως, να πέσει στο έδαφος, μπας και πάψει ο επιτακτικός Χειμώνας. Όλο το βιβλίο, τόσο ο πρώτος τόμος όσο και ο δεύτερος που θα κυκλοφορήσει σύντομα, είναι μια πάλη της ανθρωπότητας να ξαναβρεί επιτέλους τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες, την ευτυχία (Το φως) και να εξαφανιστούν τα σύννεφα τα βαριά από χιόνι (Το κακό) από πάνω της. Να βγάλει το κεφάλι από το σκοτάδι και να πάρει επιτέλους μια ανάσα φωτός.
Η Μάγια είναι η «Τελευταία Κρατούσα της Αλήθειας». Σ’ έναν κόσμο που κυβερνάται από σκιερές μαγείες και επιβολή, η κατοχή αυτής της αλήθειας είναι για εκείνη λύτρωση ή ένα επικίνδυνο βάρος που θα προτιμούσε να μην είχε επωμιστεί;
Κ.Κ: Είναι το καθήκον της. Κι αυτό το καθήκον δεν το αποτινάζει στιγμή από πάνω της. Χρησμένη από την Θεά Ροή ως «Τελευταία Κρατούσα της Αλήθειας», δεν έχει μόνο αποστολή να ελευθερώσει την Θεά από την αιχμαλωσία των ανθρώπων, αλλά να ελευθερώσει και τον κόσμο από τον βάλτο του σκοταδιού. Εκεί που επικρατεί η αναρχία του κακού και η πείνα για επικράτηση της κυριαρχίας. Τα πιο ποταπά κι αδηφάγα ένστικτα των ανθρώπων να τα ξεριζώσει από τα σαπισμένα τους πια κουφάρια…
Δεν έχει δικαίωμα να διστάσει, ούτε αντιμέτωπη με τον δικό της χαμό για να εκπληρώσει την ανάθεση που της δόθηκε. Ακόμα κι όταν λυγίσει, ο Ρόναν είναι ο αντίποδας που θα την κάνει να σταθεί και πάλι στα πόδια της να παλέψει για όσα της ζητήθηκαν…
Το φως της Μάγια και το σκοτάδι του Ρόναν είναι το κλειδί της απόλυτης ισορροπίας…
Ο δεύτερος τόμος θα μας αποκαλύψει το γιατί…
