Παιδιά, του Πολυτεχνείου παιδιά,
που τρεις μέρες το Νοέμβρη 1973 άφοβα
ξεσηκωθήκατε ενάντια στη χούντα της σκλαβιάς,
των διωγμών, των βασανιστηρίων, των φυλακίσεων,
ζητώντας “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”,
τη χούντα που αφόπλισε την Κύπρο το 1967.
Παιδιά, του Πολυτεχνείου παιδιά,
φρουροί του κάστρου της Λευτεριάς,
που άοπλα, γυμνόστηθα, μόνα σταθήκατε
μπροστά στις λόγχες, τα όπλα, τα τανκς
και με το αίμα της νιότης σας βάψατε
την ταφόπλακα εφτά χρόνων δικτατορίας.
Παιδιά, του Πολυτεχνείου παιδιά,
που ανάψατε το λυχνάρι της ελπίδας,
που ζωντανέψατε το όνειρο της Λευτεριάς,
των σκλαβωμένων, των βασανισμένων, των φυλακισμένων ,
που δώσατε φωνή αγώνα και ξεσηκωμού
στους σκυμμένους, στους φοβισμένους ,στους βουβούς.
Παιδιά, του Πολυτεχνείου παιδιά,
που σας ύμνησαν ποιητές,
που σας τραγούδησε στο στάδιο η Βέμπο,
που σας δαφνοστεφάνωσε ο λαός,
που σας έγραψε η Ιστορία
παράδειγμα αντίστασης, αγώνα, θυσίας.
Στου Πολυτεχνείου την γκρεμισμένη πύλη,
περπατώντας η Δόξα μονάχη,
προσκυνά τα πεσμένα παιδιά,
και στην κόμη στεφάνι φορεί
καμωμένο από άνθη στο αίμα βαμμένα,
που τσακίσαν οι ερπύστριες του τανκ.
Παιδιά, του Πολυτεχνείου παιδιά,
της Ελλάδας παιδιά
(Στη μνήμη των θυμάτων του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου 15,16,17-11-1967
για μια λευτερωμένη από την εφτάχρονη χούντα Ελλάδα,
με όνειρα και ελπίδες
που δαψεύστηκαν και ακόμη διαψεύδονται…
Στη μνήμη των θυμάτων της προδοσίας και εγκατάλειψης Κύπρου)
