Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα όπου το άγγιγμα δεν μένει στο σώμα, αλλά περνά στη σιωπή, στην ανάγκη και σε όσα φοβάται να ομολογήσει η καρδιά.
Στην εφημερίδα «CorfuPress» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Μαρία Στεφάνου με αφορμή το βιβλίο «Το άγγιγμά σου», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Silk. Η Γαλήνη Ζέρβα εργάζεται ως επαγγελματίας μασέρ, έχοντας αφήσει πίσω της ένα όνειρο που κάποτε έμοιαζε δικό της, τη μόδα. Ο Τζώρτζης Δάλαρης, επιτυχημένος επιχειρηματίας στον χώρο των αρωμάτων και των καλλυντικών, κουβαλά την πίεση μιας ζωής γεμάτης υποχρεώσεις και βρίσκει στα χέρια της έναν τρόπο να ησυχάζει. Όμως η ησυχία, όταν πλησιάζει πολύ, μπορεί να γίνει επικίνδυνη.
Η συμφωνία τους μοιάζει ξεκάθαρη, σχεδόν ψυχρή: μια ψεύτικη σχέση, συγκεκριμένοι κανόνες, οικονομικό αντάλλαγμα, πάθος χωρίς δεσμεύσεις. Κι όμως, εκεί ακριβώς αρχίζει η ρωγμή. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν το συναίσθημα όπως ελέγχουν μια συμφωνία. Μέχρι να τους προδώσει το ίδιο τους το σώμα, η ανάγκη για τρυφερότητα, η επιθυμία να τους δει κάποιος πέρα από την εικόνα που παίζουν.
Η Μαρία Στεφάνου Κοβιού, με αφετηρία την αγάπη της για το θέατρο, την υποκριτική, τον κινηματογράφο και τους μεγάλους έρωτες που έρχονται χωρίς λογική εξήγηση, γράφει μια ιστορία όπου η χημεία δεν λειτουργεί μόνο ως ερωτική ένταση, αλλά ως δοκιμασία. Γιατί το άγγιγμα, όταν είναι αληθινό, δεν χαϊδεύει πάντα. Μερικές φορές ανοίγει πληγές που είχαν μάθει να μένουν κλειστές.
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεκταρία Βαρσαμή Πουλτσίδη
Κυρία Στεφάνου, ο τίτλος «Το άγγιγμά σου» είναι άμεσος, σωματικός, αλλά και πέρα για πέρα συναισθηματικός. Για εσάς το άγγιγμα στο βιβλίο λειτουργεί περισσότερο ως επιθυμία, ως παρηγοριά ή ως τρόπος να ειπωθούν όσα οι ήρωες δεν αντέχουν να πουν με λόγια;
Μ.Σ.Κ.: Για μένα, το άγγιγμα είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή κίνηση ή μια σωματική επαφή. Είναι η πρωταρχική επικοινωνία των ανθρώπων χωρίς το φίλτρο των λέξεων. Στο βιβλίο, λειτουργεί ως ο μοναδικός τρόπος για να ειπωθούν όσα η Γαλήνη και ο Τζώρτζης δεν αντέχουν ή δεν ξέρουν πώς να εκφράσουν. Είναι μια γλώσσα απόλυτης ειλικρίνειας. Εκεί που τα λόγια μπορούν να κρυφτούν πίσω από συμβάσεις και συμφωνίες, το άγγιγμα προδίδει την αλήθεια μας, προσφέροντας ταυτόχρονα την παρηγοριά και την αποδοχή που όλοι αναζητάμε πέρα από την εικόνα μας.
Η Γαλήνη έχει αφήσει πίσω της ένα όνειρο, να γίνει σχεδιάστρια μόδας, και βρίσκεται να χρησιμοποιεί τα χέρια της αλλιώς, για να ξεκουράζει τα σώματα των άλλων. Τι θέλατε να δείξετε μέσα από αυτή τη μετατόπιση, την παραίτηση από ένα όνειρο ή τη δύναμη που μπορεί να κρύβεται σε μια άλλη μορφή φροντίδας;
Μ.Σ.Κ.: Η μετατόπιση της Γαλήνης δεν είναι για μένα μια απλή παραίτηση, αλλά μια μετάβαση στην ουσία. Στον κόσμο της μόδας, η Γαλήνη θα έντυνε τα σώματα, φτιάχνοντας μια όμορφη εξωτερική εικόνα. Ως θεραπεύτρια, έρχεται σε επαφή με το ίδιο το σώμα, με την κούραση, την ένταση και την αλήθεια του. Ήθελα να δείξω ότι η φροντίδα είναι μια ανώτερη μορφή τέχνης. Τα χέρια της δεν σχεδιάζουν πια υφάσματα, αλλά απαλύνουν τον πόνο και την πίεση των άλλων. Αυτή η μορφή φροντίδας κρύβει μια τεράστια δύναμη. Τη δύναμη της προσφοράς που, τελικά, θεραπεύει και την ίδια την ηρωίδα από τις δικές της πληγές.
Ο Τζώρτζης ζει μέσα σε έναν κόσμο αρωμάτων, κρίνου, περγαμόντου, κεχριμπαριού, αλλά συναισθηματικά μοιάζει να δυσκολεύεται να αφεθεί. Πώς δουλέψατε αυτή την αντίθεση ανάμεσα στις αισθήσεις που τον περιβάλλουν και στην εσωτερική του άμυνα;
Μ.Σ.Κ.: Ο Τζώρτζης έχει χτίσει τη ζωή του πάνω στον έλεγχο, ίσως γιατί η ίδια η ζωή τού απέδειξε πολύ νωρίς και πολύ βίαια πόσο απρόβλεπτη μπορεί να γίνει. Τα αρώματα που δημιουργεί είναι ένας κόσμος όπου εκείνος ορίζει τις εντάσεις και τις ισορροπίες. Είναι ίσως ένα καταφύγιο που τον προστατεύει από την ωμή πραγματικότητα.
Η εσωτερική του άμυνα είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς ανάγκης για επιβίωση. Όταν έχεις μάθει ότι οι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι μπορούν να σε προδώσουν ή να χαθούν ξαφνικά, το να αφεθείς δεν είναι απλώς δύσκολο, μοιάζει επικίνδυνο. Εστίασα σε αυτή την αντίθεση θέλοντας να δείξω έναν άνθρωπο που ενώ περιβάλλεται από την ομορφιά και τις ευωδιές, παραμένει συναισθηματικά σε εγρήγορση, με τις αισθήσεις του σε άμυνα. Το άγγιγμα της Γαλήνης είναι η πρώτη ρωγμή σε αυτό το οχυρό, γιατί είναι κάτι που δεν μπορεί να το ελέγξει, να το τυποποιήσει ή να το προβλέψει. Είναι μια αλήθεια που τον αναγκάζει να νιώσει ξανά, παρά τον φόβο του.
Η ψεύτικη σχέση ανάμεσα στη Γαλήνη και στον Τζώρτζη ξεκινά ως συμφωνία με κανόνες. Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτό το μοτίβο, το παιχνίδι της προσποίησης ή η στιγμή που το ψέμα αρχίζει να μοιάζει πιο αληθινό από την πραγματικότητα;
Μ.Σ.Κ.: Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι η στιγμή που η ασφάλεια των κανόνων αρχίζει να καταρρέει. Η ψεύτικη σχέση ξεκινά ως ένα καταφύγιο. Επειδή υπάρχει η ταμπέλα του ψέματος και της συμφωνίας, οι ήρωες νιώθουν ελεύθεροι να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον χωρίς τον φόβο της δέσμευσης ή της απόρριψης. Όμως, το παιχνίδι της προσποίησης έχει μια δική του παγίδα. Εκεί που πιστεύουν ότι ελέγχουν τα πάντα με όρους και οικονομικά ανταλλάγματα, η χημεία και η ανάγκη για τρυφερότητα τούς προδίδουν. Με ενδιαφέρει αυτό το σημείο που το ψέμα παύει να είναι προστατευτικό τείχος και γίνεται ο καθρέφτης της αληθινής τους ανάγκης. Όταν η προσποίηση σταματά να τους καλύπτει, έρχονται αντιμέτωποι με το πιο τρομακτικό αλλά και λυτρωτικό ερώτημα. Τι συμβαίνει όταν αυτό που κατασκευάσαμε ως ψέμα, αρχίζει να μοιάζει με τη μόνη αλήθεια που αντέχουμε να ζήσουμε;
Οι δύο ήρωες δεν είναι άνθρωποι που εκτίθενται εύκολα συναισθηματικά. Κρατούν αποστάσεις, έχουν παρελθόν, έχουν ρωγμές. Πώς γράφεται ένας δυνατός έρωτας όταν οι άνθρωποι που τον ζουν δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να παραδεχτούν πόσο πολύ τον χρειάζονται;
Μ.Σ.Κ.: Ένας τέτοιος έρωτας γράφεται μέσα από τις σιωπές, τα βλέμματα και φυσικά μέσα από το άγγιγμα που εδώ λειτουργεί ως καταλύτης. Όταν οι ήρωες φοβούνται να εκτεθούν, η ένταση δεν βρίσκεται στα μεγάλα λόγια, αλλά στην εσωτερική τους σύγκρουση. Για μένα, ο πιο δυνατός έρωτας είναι αυτός που εισβάλλει δίχως γιατί ή επειδή. Γράφεται παρατηρώντας τους. Εκφράζει μια κίνηση που δεν ελέγχεται, μια ανάγκη για εγγύτητα που νικάει τη λογική, μια στιγμή που η ασφάλεια της απόστασης γίνεται ξαφνικά αβάσταχτη μοναξιά. Η δυσκολία τους να παραδεχτούν την ανάγκη τους είναι που κάνει την ιστορία αληθινή. Γιατί στην πραγματική ζωή, οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί δεν πέφτουν με τα μούτρα στο συναίσθημα, το πολεμούν μέχρι να καταλάβουν ότι η μόνη τους σωτηρία είναι να παραδοθούν σε αυτό που φοβούνται τόσο πολύ.
Έχετε ξεκινήσει από το θέατρο και την υποκριτική, έναν χώρο όπου το σώμα, η σιωπή και η χειρονομία συχνά λένε περισσότερα από τον διάλογο. Πόσο επηρέασε αυτή η θεατρική σας ματιά τον τρόπο που χτίσατε τη χημεία, τις παύσεις και την ένταση ανάμεσα στη Γαλήνη και στον Τζώρτζη;
Μ.Σ.Κ.: Το θέατρο είναι η βάση μου και ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Στη σκηνή μαθαίνεις ότι η σιωπή δεν είναι κενό, αλλά ένας χώρος γεμάτος ένταση, και ότι μια χειρονομία μπορεί να πει πολύ περισσότερα ακόμα κι από έναν μονόλογο. Αυτή η ματιά καθόρισε απόλυτα τη χημεία της Γαλήνης και του Τζώρτζη. Δεν με ενδιέφερε να εξηγήσω τον έρωτά τους μόνο με διαλόγους, αλλά να τον σκηνοθετήσω μέσα από τις παύσεις τους, τον τρόπο που στέκονται στον χώρο και φυσικά μέσα από το άγγιγμα. Οι ήρωές όλων των βιβλίων μου λειτουργούν σαν ηθοποιοί που ακολουθούν τα σενάρια της ψυχής μου. Η θεατρική μου παιδεία με έμαθε να ακούω αυτά που δεν λέγονται και να δίνω βάρος στην ενέργεια που δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους όταν οι λέξεις σταματούν.
Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας μπορεί από μόνη της να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία και την ανάγνωση; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Μ.Σ.Κ.: Πιστεύω ακράδαντα ότι η λογοτεχνία, όπως και όλες οι τέχνες, έχουν τη μαγική δύναμη να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο που βλέπουμε τα βιβλία, αλλά τον τρόπο που βλέπουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και τους γύρω μας. Ένα βιβλίο μπορεί να γίνει η γέφυρα που θα μας ενώσει με το συναίσθημα ενός άλλου ανθρώπου. Η ανάγνωση δεν είναι μια παθητική διαδικασία, είναι μια πράξη ενσυναίσθησης. Όταν αφήνουμε μια ιστορία να μας “αγγίξει”, μαλακώνουν οι άμυνές μας, διευρύνεται η σκέψη μας και ανακαλύπτουμε ξανά την τρυφερότητα που συχνά ξεχνάμε στην καθημερινότητα μας. Η τέχνη είναι η μόνη που μπορεί να μας θυμίσει την κοινή μας ανθρώπινη ουσία και υπόσταση και να μας βοηθήσει να εξελιχθούμε, αρκεί να το θέλουμε και να αφεθούμε σε αυτή.
Σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και την όμορφη συζήτησή μας.
