Ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επιστρέφει. Κι επιστρέφει με στόχο να πρωταγωνιστήσει στην πολιτική ζωή της χώρας και να διεκδικήσει με αξιώσεις τη διακυβέρνηση. Θα το κατορθώσει.; Η επιστροφή ενός ηγέτη χαρακτηρίζεται από τη δύναμη της ανασύνταξης, την ανθεκτικότητα και το ανανεωμένο όραμα. Συνοψίζεται ιδανικά στη φράση του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, «Η δόξα δεν σημαίνει τίποτα. Το να πέφτεις όμως και να σηκώνεσαι ξανά, αυτό είναι τα πάντα». Ο πρώην πρωθυπουργός με το βιβλίο του ΙΘΑΚΗ, κρίνει πως έδωσε αρκετές εξηγήσεις για την περίοδο της διακυβέρνησή κι ήρθε η ώρα της επανόδου.
Ο Κώστας Καβάφης θα έλεγε, «Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια», υπενθυμίζοντας του ότι, η εμπειρία που αποκτήθηκε «μακριά» αποτελεί πλέον το εφαλτήριο. Ο διάσημος αμερικανός δημοσιογράφος Ο Bernard C. Meltzer ήταν παρουσιαστής του ραδιοφώνου των Ηνωμένων Πολιτειών για αρκετές δεκαετίες, θα έλεγε στον Αλέξη Τσίπρα, «Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν, σίγουρα όμως μπορείς να αλλάξεις το μέλλον.», (Αναδεικνύοντας τη σημασία της λήθης παλαιών λαθών και της συγκέντρωσης στους επόμενους στόχους).
Σε ποιους απευθύνεται ο Αλέξης.;
Ο κύβος ερρίφθη, η απόφαση ελήφθη και δεν υπάρχει πλέον γυρισμός. Το νέο κόμμα, υπό τον Αλέξη Τσίπρα, ανακοινώνεται κι επίσημα από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό, την ερχόμενη Τρίτη, 26 Μαΐου, στην πλατεία Θησείου, των Αθηνών. Ο πρώην πρωθυπουργός, επιχειρεί την επάνοδό του στην κεντρική πολιτική σκηνή με κυβερνητικές αξιώσεις, καθώς γνωρίζει πως υπέρ του λειτουργεί ένας πολιτικός συνδυασμός, μιας πλατιάς κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση και τον σημερινό Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, και της λίαν διακριτής αδυναμίας της προοδευτικής αντιπολίτευσης, – είτε μεμονωμένα της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη, είτε υπό κάποια μορφή συνεργασίας ολόκληρου του προοδευτικού τόξου – , να προτάξει μια πειστική κι εφικτή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Σ αυτήν την κοινωνική – πολιτική πραγματικότητα, καλείται να πολιτευτεί ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Η επιτυχία ή μη του νέου εγχειρήματος εξαρτάται, – εν συνόλω κι όχι εν πολλοίς ή εν μέρει – , από το αν…, κατορθώσει να επαναπροσεγγίσει τα λαϊκά εκείνα στρώματα, τα οποία τον ανέδειξαν καταλυτική αντιπολίτευση την περίοδο 2012 – 2015, κυβέρνηση 2015 – 2019 και κομματικά αξιοπρεπή και με πολλές πολιτικές προσδοκίες Αξιωματική Αντιπολίτευση, κατά την περίοδο 2019 – 2023. Κακά τα ψέματα. Εκείνα τα λαϊκά στρώματα, ο Αλέξης Τσίπρας, είτε ως πρωθυπουργός 2015 – 2019, είτε ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης 2019 – 2023, τα παρέβλεψε, τα παραμέλησε…, τα πίκρανε. Τους φέρθηκε σαν, «πολιτικούς πρόσφυγες», όπως χαρακτηριστικά λέγεται στην πολιτική – δημοσιογραφική πιάτσα, με αποτέλεσμα την εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στις εκλογές του 2023, τη συνεπακόλουθη παραίτησή του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία και την τελική πολιτική απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ως κυρίαρχη δύναμη στην ευρύτερη Κεντροαριστερά.
Η «θεία πολιτική δίκη», καλεί τον Αλέξη Τσίπρα, να επαναπροσεγγίσει τα λαϊκά στρώματα, τα οποία ο ίδιος πολιτικά απογοήτευσε. Όλο αυτό, το κοινωνικό ακροατήριο, δεν έχει πεισθεί από το ΠΑΣΟΚ, ούτε από την Νέα Δημοκρατία, κι όπως τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών κατέδειξαν και οι διενεργούμενες δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν, πεισματικά απέχει από τις εκλογικές διαδικασίες.
Η δυνητική ψήφος, που αποσπά ο Αλέξης Τσίπρας, στις μετρήσεις των τάσεων της κοινής γνώμης, και προσμετράται ανάμεσα σε 16% με 25% δείχνει ότι, ένα σημαντικό τμήμα του παλιού κοινωνικού ακροατηρίου παρακολουθεί τον Αλέξη Τσίπρα με προσοχή μεν αλλά και με δυσπιστία.
Η ψευδαίσθηση της «πρώτη φορά αριστερά»
Ο πολιτικός όρος, «πρώτη φορά αριστερά», εισήχθη στο πολιτικό μας λεξιλόγιο κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, (2015-2019). Έντεχνα, μια αριστερή πτέρυγα του τότε κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, προέταξε επικοινωνιακά τον όντως έξυπνο αυτόν χαρακτηρισμό, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως πολιτικό σύνθημα, με πολιτική προσδοκία να πείσει την ελληνική κοινωνία πως για πρώτη φορά ένα κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς αναλάμβανε τη διακυβέρνηση στην Ελλάδα.
Ωστόσο, η εν λόγω άποψη που κυριάρχησε στο δημόσιο πολιτικό λόγο ήταν απόλυτα ψευδής, καταχρηστικά χρησιμοποιήθηκε και αφελώς πολιτικά υιοθετήθηκε.
Στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) συγκέντρωσε ποσοστό 4,60% και εξέλεξε 13 βουλευτές, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση στην ελληνική Βουλή. Οι βουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, οι οποίες αποτέλεσαν τεκτονική αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό, σηματοδοτώντας την κατάρρευση του δικομματισμού, λόγω αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης, η Βουλή διαλύθηκε άμεσα και η χώρα οδηγήθηκε σε νέες εκλογές τον Ιούνιο, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ ανεδείχθη Αξιωματική Αντιπολίτευση με 16,79% και 52 έδρες, απέναντι στην πρώτη Νέα Δημοκρατία με 18,85% και 108 έδρες και το ΠΑΣΟΚ με 13,18% και 41 έδρες. Στις δίδυμες εκλογές της17ης Ιουνίου 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση με ποσοστό 26,89% και 71 έδρες, καταγράφοντας ιστορική άνοδο από το 16,79% των εκλογών του Μαΐου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη απογειώθηκε στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, αποσπώντας ποσοστό 36,34 % και καταλαμβάνοντας 149 έδρες στο τότε κοινοβούλιο, ενώ μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, την ανεξαρτητοποίηση της Αριστερής Πλατφόρμας του Παναγιώτη Λαφαζάνη, στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, απέσπασε ποσοστό 35,46% και 146 έδρες. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα σχημάτισε κυβέρνηση με τη στήριξη των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμένου, ο οποίες κατείχε 10 έδρες στη Βουλή.
Τούτων, όλων των ανωτέρω δοθέντων, εύλογα καταδεικνύεται ότι, ο ΣΥΡΙΖΑ της 4ης Οκτωβρίου 2009 και με εκλογικά ποσοστά 4,60%, δεν ανεδείχθη, σε διάστημα μόλις 6 ετών, τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015 κυβέρνηση με ψήφους αριστερών ελλήνων ψηφοφόρων. Διόλου λογικό φαντάζει, ότι οι έλληνες ψηφοφόροι, μέσα σε 6 χρόνια, έγιναν αριστεροί. Απλά, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι ένιωσαν πολιτικά προδομένοι από την μνημονιακή πολιτική των κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά – Ευάγγελου Βενιζέλου, μετακόμισαν εκλογικά στον πολλά υποσχόμενο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον νέο και άφθαρτο ηγέτη, Αλέξη Τσίπρα.
Πάντα ταύτα, συγκλίνουν στο ότι, κοινωνικά, εκλογικά και κυβερνητικά, ουδέποτε υπήρξε κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά» στην Ελλάδα. Παρά ταύτα, η πολιτική χρήση, του συγκεκριμένου όρου, στο δημόσιο λόγο και στην κυβερνητική πρακτική, αποτέλεσε και την πολιτική τροχοπέδη στην όποια πρόταση ενσωμάτωσης των συγκεκριμένων ψηφοφόρων στην κομματική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, την απέκλειε ως απόπειρα βεβήλωσης του Ιερού Δισκοπότηρου της «καθαρόαιμης αριστεράς».
Ο Αλέξης Τσίπρας, εγκλωβίστηκε σ αυτήν την παλαιολιθική ιδεοληψία με αποτέλεσμα, μετά από 4 και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, 3 χρόνια προκυβερνητικής κι άλλα 4 χρόνια μετεκυβερνητικής δυναμικής αντιπολίτευσης, δεν έχει δυναμική πρόσβαση στο συνδικαλισμό, στην νεολαία και στην αυτοδιοίκηση, ενώ δεν δύναται να προτείνει υποψήφιο πρόεδρο στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, το πρώτο Επιστημονικό Σωματείο της Χώρας. Μ απλά λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρέμεινε κολλημένος στο μικροκομματικό 4,60% και δεν μετεξελίχθηκε σε πολιτική παράταξη. Σ αυτήν, τη στασιμότητα φταίει ο Αλέξης Τσίπρας κι αυτήν, την πολιτική αδυναμία, σήμερα καλείται να αποδείξει πως με την εμπειρία έχει ξεπεράσει.
Νέο ξεκίνημα
Μέσα στο ανωτέρω περιγραφέν κοινωνικό – πολιτικό 0 εκλογικό κλίμα, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί την πολιτική και ηγετική του επάνοδο.
Οι πολίτες, που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, εμπιστεύτηκαν τον Αλέξη Τσίπρα από το 2012 και το 2015 τον ανέδειξαν πρώτη πολιτική δύναμη – δύναμη διακυβέρνησης, παρά τα όποια λάθη, πικρίες κι αβελτηρίες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το 2019 κράτησαν τον Αλέξη Τσίπρα σε θέση δυναμικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Παρά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, μετά το 2023, τα αναιμικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, διατηρούμενα σε όλες τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, σε συνδυασμό και με το μεγάλα ποσοστά των αναποφάσιστων κι απεχόντων, αναδεικνύουν πως η λαϊκή βάση, στην οποία μπορεί να στηριχθεί ο Αλέξης Τσίπρας, υπάρχει αλλά απέχει…
Η δυνητική ψήφος που αποσπά στις διενεργούμενες δημοσκοπήσεις, ο Αλέξης Τσίπρας, καταδεικνύει ότι μια παλιά λαϊκή βάση που στήριξε τον Αλέξη…, παρακολουθεί τον Αλέξη…, έστω κι αν ακόμα δυσπιστεί…
Το στοίχημα του Αλέξη είναι να πείσει…, και να σηκώσει ψηφοφόρους από τον καναπέ τους…
Θα το κατορθώσει…;;;
Ίδωμεν…
