ΜΑΝΑ
Σε θυμάμαι πάντα – πώς να σε ξεχάσω;
Λούλουδα το χαμόγελο στα χείλη σου
Κι όταν μια λύπη έκρυβαν σφιχτά
Τα μάτια σου -γη ουρανός η χτίση όλη-
Στοργή θυσία αφοσίωση
Και το κορμί – ασπίδα μου όταν μωρό
Στα πρώτα βήματά μου στήριγμα και στα μετά
Η αγκάλη σου λιμάνι στις φουρτούνες της ζωής
Και η καρδιά σου ελπίδα κι αποκούμπι
Στις πίκρες και στα βάσανα
Παρηγοριά η αγάπη σου κουράγιο μου το χάδι
Σε βλέπω πάντα δίπλα μου σε νοιώθω εδώ σιμά μου
‘Εφυγες μάνα
Κι άφησες κληρονομιά και θύμηση
Αγάπη την καρδιά σου
Και τ’ ουρανού το μάννα
ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ
Στις μανάδες μας
Για τις χαρούμενες
Για τις χαροκαμένες
Για τις ευτυχισμένες
Για τις δυστυχισμένες
Γι’ αυτές που γελούν
Γι’ αυτές που θρηνούν
Γι’ αυτές που μεγαλώνουν τα παιδιά τους
Γι΄αυτές που θάβουν τα παιδιά τους
Για τις χορτάτες
Για τις πεινασμένες
Γι’ αυτές που χαίρονται αγαθά
Γι’ αυτές που ζητιανεύουν
Γι’ αυτές που ζουν στα σπίτια τους
Γι’ αυτές που ζουν στην προσφυγιά
Γι’ αυτές που στηρίζουν πατρίδες
Για ΄κείνες των χαμένων πατρίδων
Για τις λεύτερες
Για τις σκλαβωμένες
Γι’ αυτές που ζουν σε ειρήνη
Γι’ αυτές που ζουν σε πόλεμο
Μανάδες
Των σκλάβων ελπίδα και θάρρος
Παρηγοριά στη δυστυχία
Των πληγωμένων βάλσαμο
Στην προσφυγιά ανακούφιση
Έμπνευση πίστη στους αγώνες