Κείμενο του επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Νέα Αρχή» και δημοτικού συμβούλου Νότιας Κέρκυρας, Αλέξανδρου Αλεξάκη.
Αναλυτικά:
Μηδέν επί μηδέν ίσον μηδέν και η γη, ως γνωστόν, παραμένει στρογγυλή. Τόση σοφία λοιπόν κερδίσαμε από τη νεότερη αρθογραφία των όψιμων υποστηρικτών εκείνων που πριν λίγο καιρό παρότρυναν σε παραιτήσεις ή “κράδαιναν,” σε αναρτήσεις με ΚΕΦΑΛΑΙΑ γράμματα στο Facebook, καταγγελίες περί κακής διαχείρισης. Τι έγιναν άραγε όλες εκείνες οι βαρύγδουπες δηλώσεις; Αναμένουν ακόμη υπομονετικά στο κατώφλι κάποιου εισαγγελέα ή μεταμορφώθηκαν μέσα σε μια νύχτα, σαν από θαύμα, σε απολύτως νόμιμες και άψογες πράξεις;
Ήταν οι ίδιοι, ως άλλοι πολιτικοί ινστρούχτορες, που ανάμεσα στον Α΄ και τον Β΄ γύρο των εκλογών του 2023, μας παρέδιδαν δακρύβρεχτα «κηρύγματα ευθύνης», εξηγώντας με στόμφο την υποτιθέμενη αναγκαιότητα της ψήφου ανοχής προς Σαγιά & Χειμαριώτη. Εκείνη την ψήφο που σήμερα βιάζονται να χαρακτηρίσουν «ανίερη», λες και ποτέ δεν την πρότρεψαν, λες και δεν ζητούσαν τότε από τους δημότες της Νότιας Κέρκυρας, να την δώσουν σχεδόν ως πράξη πατριωτικού καθήκοντος. Ξαφνικά και αφού διέσχισαν τις θάλασσες των ιδεολογικών τους οριζόντων, εμφανίστηκαν ως νεόκοποι Μαγγελάνοι ανακαλύπτοντας την Γη της επαγγελίας, a.k.a εκλογίκευση της σημερινής δημοτικής αρχής, απαλλάσσοντας την από τις όποιες ευθύνες, χρησιμοποιώντας ξαφνικά το βολικό αφήγημα του Μητσοτακισμού.
Με Δεδομένο ότι η νομοθεσία προϋπήρχε των εκλογών του 2023, αδυνατούμε σήμερα να αντικρύσουμε το «δάσος» που ανακάλυψαν ξαφνικά οι όψιμοι υποστηρικτές της σημερινής δημοτικής πλειοψηφίας. Οι ίδιοι που κουνάνε σήμερα το δάχτυλο, μιλώντας δήθεν για αυτοκριτική, απαιτώντας την από όσους έμειναν πιστοί στις αρχές και στις αξίες τους. Οι οποίοι, μέσα στο ηθικολογικό τους κήρυγμα, ξεχνούν, ή μάλλον αποσιωπούν επιμελώς την δική τους ξαφνική μεταστροφή, μια αλλαγή πορείας με κριτήρια που ακόμη παραμένουν στη σκιά. Έτσι, ενώ εγκαλούν για συνέπεια, εκείνοι προχωρούν αθόρυβα σε μια νέα γραμμή, αφήνοντας πίσω τους το παλιό αφήγημα σαν άδειο κέλυφος, που δεν τους χωρά πια.
Η ελπίδα δεν κρύβεται σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, σε παζάρια της στιγμής και εξαγορές συνειδήσεων. Κρύβεται σε μικρές, αλάθητες κινήσεις. Στο βλέμμα που αντέχει, στο χέρι που δεν παζαρεύει την ψυχή του, στην επιμονή να περπατάς ακόμη κι όταν ο δρόμος σκοτεινιάζει. Φωλιάζει εκεί όπου οι άνθρωποι μένουν όρθιοι απέναντι στο εύκολο, όπου οι πράξεις μιλούν καθαρότερα από τις υποσχέσεις. Και όταν όλα μοιάζουν να γέρνουν, η ελπίδα βρίσκεται πάντα στο ίδιο σημείο. Στον τόπο που διαλέγεις εσύ, εκεί όπου δεν προδίδεις αυτό που ξέρεις πως είναι σωστό.
Για αυτό και εμείς θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον δύσκολο, σχεδόν μοναχικό δρόμο της συνέπειας. Είναι ένα μονοπάτι που δεν χαρίζεται, δεν κολακεύει και δεν υπόσχεται εύκολες νίκες, όμως στο τέλος, εκεί που καταλαγιάζει ο θόρυβος και μένει μόνο η πράξη, όλοι θα κριθούμε για τις επιλογές μας και όχι για τις λέξεις που βολεύτηκε να φορέσει ο καθένας.
Καλά ταξίδια λοιπόν, στις ήρεμες θάλασσες της Ιερής συμμαχίας.
