Κείμενο του Αλέξανδρου Αλεξάκη, δημοτικού συμβούλου Ν. Κέρκυρας και επικεφαλής της παράταξης «Νέα Αρχή»
Το κείμενο
Η «Νέα Αρχή» υπήρξε η ανάγκη μιας μερίδας ανθρώπων να διεκδικήσουν τον ορισμό της ζωής τους. Συγκεράστηκε η ορμή της νεανικής ηλικίας με την εμπειρία της μεγαλύτερης, σε ένα ψηφοδέλτιο που σκοπό είχε να αναδείξει τις εναλλακτικές που υπάρχουν στην ζωή μας. Όμως οι παγιωμένες συνήθειες, όσο γνώριμες κι αν είναι – ακόμη κι όταν αποδεικνύονται βαθιά βλαπτικές – μας κρατούν δεμένους. Μας εμποδίζουν να απαγκιστρωθούμε, γιατί το άγνωστο πάντοτε φοβίζει τον άνθρωπο και η συνήθεια, έστω και δηλητηριώδης, μοιάζει ασφαλέστερη από την Αλλαγή.
Η προσπάθεια που εξ αντικειμένου φάνταζε δύσκολη για νικηφόρο αποτέλεσμα, τάραξε τουλάχιστον μια βολική ησυχία. Σχόλια επικριτικά, χλευαστικά, ειρωνικά ακόμη και από ανθρώπους που ομνύουν στην Δημοκρατία, καθρέφτιζαν την αντίληψή τους για αυτήν, αλλά και τον φόβο τους ίσως, ότι θα έχαναν τα όποια προνόμιά τους. Στα χρόνια από το εκλογικό αποτέλεσμα ως και σήμερα, παραμένουμε αταλάντευτα πιστοί στις αρχές μας για λογοδοσία, πολιτικό πολιτισμό, προστασία των θεσμών και Δημοκρατική λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου – ως την βάση για την οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση, αναφορικά με την λειτουργία ενός Δήμου και την διαχείριση του από την Δημοτική Αρχή.
Η σημερινή Δημοτική Αρχή προσβάλλει κάθε έννοια Δημοκρατίας, πολιτικού πολιτισμού και φανερώνει με απροκάλυπτο θράσος τις αξίες που εμφορεί, μέσω της συστηματικής παράκαμψης των θεσμικών διαδικασιών και της άρνησης διαβούλευσης σε κρίσιμα ζητήματα. Δίπλα τους, μια παράξενη πομπή μετανοημένων, που αλλάζουν στρατόπεδα με την ίδια ευκολία που η σκιά μετακινείται στο φως. Κάποτε διαπρύσιοι και αμετακίνητοι επικριτές της, σήμερα προβάλλουν ως όψιμοι και σχεδόν υπερβολικά ένθερμοι υποστηρικτές της δημοτικής αρχής, σαν να μην άφησαν ποτέ τα ίχνη της παλιάς τους αμφισβήτησης.
Το Μικρό Καράβι θα συνεχίσει πεισματικά το ταξίδι του στα λιμνάζοντα νερά του Ελώδους Δήμου, ακόμη κι αν κάποιοι πρόθυμοι καπεταναίοι επιχειρούν να κρούσουν πρύμναν. Αδυνατώντας να αποδεχτεί μια κανονικότητα ρεμούλας, ασυδοσίας, απραξίας και ανικανότητας που ορισμένοι θεωρούν δεδομένη στην αυτοδιοίκηση. Κόντρα στη μοιρολατρία εκείνων που βυθίζονται στον βούρκο της αδράνειας, το μικρό καραβάκι, δεν χάνει το κουράγιο του. Μέσα στα μαύρα νερά του έλους, θα συνεχίσει να παλεύει με τα ρεύματα και τις σκιές, κρατώντας ζωντανή την πίστη πως, όσο δύσκολο και αν μοιάζει, θα καταφέρει να φτάσει κάποτε στη δική του αυτοδιοικητική Ιθάκη.
