Η συγγραφέας και εικονογράφος μάς ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη του 1040 μ.Χ., με το παιδικό της βιβλίο «Ο πιο νόστιμος θησαυρός», όπου η συνεργασία, η γνώση και η παράδοση συναντούν τη χαρά της δημιουργίας.
Στo Corfupress.com φιλοξενούμε την εικονογράφο, συγγραφέα και παιδαγωγός κυρία Ιωάννα Σταυρούλα Αθανασοπούλου, με αφορμή το παιδικό της βιβλίο «Ο πιο νόστιμος θησαυρός», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Μια ιστορία που παντρεύει τη γεύση, την ιστορία και τη φαντασία, μέσα από την περιπέτεια δύο παιδιών που αναζητούν τον αληθινό θησαυρό: τη χαρά της συνεργασίας και της δημιουργίας.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Αθανασοπούλου, πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον «Πιο νόστιμο θησαυρό»; Ήταν η αγάπη για τη μαγειρική, η παράδοση ή κάποια προσωπική παιδική ανάμνηση που αποτέλεσε την αφετηρία;
Ι.Σ.Α.: Ο πατέρας μου ασχολείται με την παραγωγή και την εμπορία σφολιατοειδών από το 1991. Έχω πολλές εικόνες από όλα τα στάδια της δημιουργίας αρτοσκευασμάτων. Από τις πιο ωραίες στιγμές ήταν η ώρα που ψήναμε και δοκιμάζαμε τα προϊόντα.
Μέσα στο αλεύρι λοιπόν «γεννήθηκε» ο πιο νόστιμος θησαυρός, η ιστορία μιας οικογένειας που συνεργάζεται για να ανακαλύψει, να δημιουργήσει και στο τέλος να μοιραστεί με όλη τη γειτονιά ό,τι πιο ωραίο έχει: μία παραδοσιακή λιχουδιά!
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη του 1040 μ.Χ. Τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτή την ιστορική περίοδο και πώς καταφέρατε να τη συνδυάσετε με μια παιδική αφήγηση γεμάτη παιχνίδι και γεύση;
Ι.Σ.Α.: Η Θεσσαλονίκη με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή που την επισκέφθηκα σαν φοιτήτρια το 2009. Έχει πλούσια ιστορία αιώνων, η οποία πιστεύω δεν έχει αναδειχθεί αρκετά. Ειδικά η βυζαντινή της περίοδος αποτελεί ιδανικό σκηνικό για μία περιπέτεια! Έτσι ξεκίνησα ένα ταξίδι στον χρόνο, συνδυασμένο με φαντασία, μυστήριο και αρώματα.
Ο Λέων και η Ελισάβετ μαθαίνουν ότι για να φτιάξεις έναν «θησαυρό» χρειάζεται συνεργασία, προσπάθεια και φαντασία. Πόσο σημαντικό θεωρείτε να περνά αυτό το μήνυμα στα παιδιά μέσα από μια ιστορία;
Ι.Σ.Α.: Τι όμορφη ερώτηση, πραγματικά αυτά τα τρία συστατικά «δένουν» ακόμα περισσότερο την συνταγή μας.
Μακάρι η ιστορία του Λέοντα και της Ελισάβετ να μεταδώσει αυτό το μήνυμα. Η συνεργασία και το ομαδικό πνεύμα είναι απαραίτητα για την επίτευξη συλλογικών στόχων και η φαντασία ανοίγει νέους δρόμους για ιδέες και επιτεύγματα!
Το «Ο πιο νόστιμος θησαυρός» συνδυάζει μαθηματικά προβλήματα, γρίφους και πρακτικές οδηγίες. Πόσο δύσκολο ήταν να βρείτε την ισορροπία ανάμεσα στη μάθηση και τη διασκέδαση;
Ι.Σ.Α.: Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί ως λογοτεχνικό έργο αλλά και να αξιοποιηθεί ως παιδαγωγικό εργαλείο.
Η ιστορία των δύο παιδιών ακολουθεί την δομή ενός παιδαγωγικού σεναρίου για την υλοποίηση μίας θεματικής ενότητας (project) σε παιδιά. Κάθε θέμα που δουλεύουμε στην τάξη εισάγεται, ιδανικά, ως μία πρόκληση, μία πρόταση ή ένα πρόβλημα προς επίλυση. Με αυτή τη σεναριακή πυξίδα εισάγουμε πολλές δραστηριότητες: μαθηματικές, γλωσσικές, κινητικές κ.α.
Τα παιδιά ξεπερνάνε πολλές δυσκολίες όταν είναι χαρούμενα. Το παιχνίδι είναι το μεγαλύτερο μυστικό της μαθησιακής διαδικασίας: όταν περνάμε καλά μαθαίνουμε πιο εύκολα!
Η εικονογράφηση είναι δική σας και αποπνέει ζωντάνια και χαρά. Πόσο ρόλο παίζουν οι εικόνες στη διδασκαλία συναισθημάτων και αξιών στα παιδιά;
Ι.Σ.Α.: Η εικονογράφηση αποτελεί το όχημα με το οποίο θα ταξιδέψει ο αναγνώστης στον κόσμο της ιστορίας. Εγώ έμαθα να σχεδιάζω διαβάζοντας τα έργα των Goscinny–Uderzo, Don Rosa, Hugo Pratt, B. Bolland κ.α. Ο κόσμος των κόμικς είναι πλούσιος σε εκφράσεις και συναισθήματα.
Με αυτή την αφετηρία επιλέγω τα πρόσωπα των ηρώων να έχουν ζωντάνια και να μεταδίδουν τις σκέψεις τους με αμεσότητα, ακόμα και χωρίς τη συνοδεία του κειμένου. Ειδικά στον «πιο νόστιμο θησαυρό» τα κοινά συναισθήματα και οι διαχρονικές αξίες είναι ένας ακόμη τρόπος να ταυτιστούν οι μικροί αναγνώστες με τις ανησυχίες και τα προβλήματα των ηρώων, ακόμα κι αν τους χωρίζουν 1000 χρόνια.
Το βιβλίο δημιουργεί μια ατμόσφαιρα οικογένειας, παράδοσης και μοιρασμένης χαράς. Πόσο σας επηρέασαν οι δικές σας παιδικές εμπειρίες στη δημιουργία αυτής της ζεστής αίσθησης;
Ι.Σ.Α.: Ένας αρκετά γνωστός σκηνοθέτης είχε πει πως προσπαθούμε μέσα από τις δημιουργίες μας να επανενωθούμε με τον τρόπο που βλέπαμε τον κόσμο όταν ήμασταν παιδιά.
Ανεξάρτητα με το αν ήταν ή όχι έτσι η παιδική μου ηλικία θα έλεγα, συμφωνώντας με την παραπάνω ρήση, πως αυτός ήταν ο τρόπος που έβλεπα τον κόσμο: με διάθεση για περιπέτεια, πολλή αγάπη, μοίρασμα και ζεστές λιχουδιές!
Για μένα είναι πολύ σημαντικό μία ιστορία να κλείνει σαν αγκαλιά για τον αναγνώστη προσφέροντας την σιγουριά πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Και γιατί όχι και ένα κέρασμα… σε αυτή την περίπτωση κουλουράκια!
Πιστεύετε ότι η παιδική λογοτεχνία έχει τη δύναμη να αλλάξει τον τρόπο που οι άνθρωποι –παιδιά και ενήλικες– αντιλαμβάνονται τη μάθηση και τη χαρά της δημιουργίας; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Ι.Σ.Α.: Φυσικά! Φτάνει να δούμε τι κάνουν τα παιδιά αυθόρμητα: παίζουν, μαθαίνουν, δημιουργούν, εκφράζονται. Τα βιβλία που απευθύνονται σε μικρές ηλικίες έχουν τη δυνατότητα να δώσουν μία μικρή ώθηση προς αυτή την πηγαία προδιάθεση των παιδιών και, γιατί όχι, να εμπνεύσουν και τους ενήλικες να συνδεθούν ξανά με τον πιο δημιουργικό εαυτό τους.
