Στην πολιτική, η επιλογή του κατάλληλου χρόνου, του σωστού «timing» κατά τον Αγγλοσαξονικό όρο, παίζει πρωτεύοντα και κυρίαρχο ρόλο για να έχει την μεγίστη δυνατή επίδραση μια απόφαση και να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο αποτελεσματική. Από τον 6ο π. Χ αιώνα, ο Αρχαίος Έλληνας ποιητής Θέογνις, έλεγε, «Καιρός επί πάσιν άριστος», δηλαδή, «Για όλα υπάρχει ο σωστός χρόνος», ενώ ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, Πλάτων, (427-347 π.Χ.), συμπλήρωνε ότι, «Κακής απ’ αρχής γίγνεται τέλος κακόν», δηλαδή, «Από κακή αρχή το τέλος είναι κακό».
Πάντα ταύτα παιδεύουν σκέψεις και πράξεις σύγχρονων πολιτικών μας. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς, ψάχνουν το momentum, την κατάλληλη στιγμή, την κατάλληλη ευκαιρία για να ανακοινώσουν τα νέα κόμματά τους, ενώ ομοίως στην κυβέρνηση, στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Δένδια στροβιλίζουν πολιτικές σκέψεις, πως ο ένας θα απαλλαγεί ή έστω θα προηγηθεί του άλλου. Σαφώς, ο συνδυασμός για κατανόηση της συγκυρίας, της κοινής γνώμης και των πιθανών αντιδράσεων, καθώς και ο συγχρονισμός πολιτικών ενεργειών και πράξεων με τα τρέχοντα, αναδεικνύεται σε μια σύνθετη και δισεπίλυτη πολιτική εξίσωση.
Γενική κομματική κρίση
Είναι σαφές και λίαν διακριτό, πως τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα, – Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ – , αντιμετωπίζουν, για διαφορετικούς φυσικά λόγους και αιτίες, μια βαθιά κρίση εσωκομματική συνοχής.
Πρώτιστα ο ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ, που κυβέρνησε την Ελλάδα, (όχι ως «Πρώτη φορά Αριστερά», όπως εσφαλμένως υποστηρίζεται, αλλά ως ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κεντροαριστερών δυνάμεων εναντιούμενων στην πολιτική των μνημονίων και με τη στήριξη κεντροδεξιών δυνάμεων με την ίδια πολιτική στόχευση – ΑΝΕΛ και Πάνος Καμμένος), πολύ διασπάστηκε και κατακρημνίστηκε, κινδυνεύοντας με πλήρη πολιτική εξαύλωση, καθώς, μετά την εκλογική ήττα του 2019, (με 31, 58%), δεν οργανώθηκε σε κόμμα εξουσίας και με κύρια ευθύνη του τότε προέδρου του και πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα.
Στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, παρατηρούνται πολιτικές αναταράξεις, καθώς αδυνατεί να παρουσιάσει πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας, παρά τη δυναμική που του προσφέρουν τα έδρανα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τα οποία του παραχωρήθηκαν από τις πολυδιασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ενώ ο πρόεδρός του Νίκος Ανδρουλάκης, δεν διαθέτει ηγετικά προσόντα για να ηγηθεί μιας πανστρατιάς των προοδευτικών δυνάμεων απέναντι στην διατηρούμενη δημοσκοπική πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας και παρά τα λαβωμένο ηγετικό προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η Νέα Δημοκρατία, στο προαναφερθέν κλίμα στην κεντροαριστερή αντιπολίτευση, και παρά την δημοσκοπική της απομάκρυνση από τα ποσοστά της κοινοβουλευτικής – κυβερνητικής αυτοδυναμίας, παραμένει πρώτο κόμμα και ο πρόεδρός της και πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συνεχίζει να «κάνει την μάνα» στο πολιτικό παιγνίδι, έχοντας στα χέρια του, «την πολιτική τράπουλα». Επιπλέον όλων τούτων, η Νέα Δημοκρατία διαθέτει μια ισχυρή παραταξιακή συνείδηση στην κοινωνική της βάση, η οποία ουδόλως θα επιθυμούσε μια ενδεχόμενη απώλεια της εξουσίας. Το αίσθημα της πολιτικής επιβίωσης αυτόματα ενεργοποιείται.
Εδώ ακριβώς, εντοπίζονται και τα προβλήματα, που αντιμετωπίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καθώς η κυβερνητική πολιτική του αποσυσπειρώνει την γαλάζια κοινωνική βάση.
Η μάχη των γαλάζιων επιγόνων
Η δημοσκόπηση της Metron Analysis, για το Mega, βρίσκει την Νέα Δημοκρατία, στο 20.9%, στην πρόθεση ψήφου. Το κυβερνών κόμμα μάλιστα καταγράφει μείωση σχεδόν 1% σε σχέση με το ποσοστό του Σεπτεμβρίου, από την ίδια εταιρεία, όταν είχε 21,8%.
Αντίστοιχα ήταν και τα ευρήματα της MRB για την τηλεόραση του Open, με τη Νέα Δημοκρατία στο 21,5%.
Μ΄ αυτά τα δημοσκοπικά ευρήματα, ανοίγει πλέον το παιγνίδι διαδοχής – η μάχη των επιγόνων, στην νυν κυβερνώσα παράταξη.
Στην μακραίωνα ιστορία του ανθρώπινου γένους, όλες οι μάχες των επιγόνων ήταν παρασκηνιακές, ύπουλες και σκληρές, καθώς προσδιορίζονται και ως μάχες ιδεολογιών, τάσεων, γενεών και οικογενειών. Δύσκολο θα ήταν η Νέα Δημοκρατία να αποτελούσε μια εξαίρεση.
Στην παρούσα χρονική συγκυρία, ο δυνατός διεκδικητής της ηγεσίας στην γαλάζια παράταξη είναι ο Κερκυραίος, Νίκος Δένδιας, νυν υπουργός Εθνικής Άμυνας. Αναμφίβολα και σαφέστατα, διαθέτει ένα άφθαρτο πολιτικό προφίλ στην παραταξιακή βάση, ευρεία αναγνώριση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και ειλικρινείς συμπάθειες στο όλον εθνικό πολιτικό σκηνικό, απαραίτητες σε μια αναγκαία διακομματική συνεννόηση, που θα απαιτούσαν ενδεχομένως εκλογικές ή άλλου είδους εξελίξεις και περιστάσεις.
Αναμφίβολα ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι δέκτης κι άριστος γνώστης όλων των προαναφερθέντων μηνυμάτων και πολλών ακόμη περισσοτέρων.
Τούτων όλων των ανωτέρω δοθέντων, στο γαλάζιο πολιτικό παρασκήνιο εξυφαίνονται τα εξής σενάρια :
– Ο Νίκος Δένδιας, θα μπορούσε να ηγηθεί της γαλάζιας παράταξης, με αλλαγή καπετάνιου, «εν πλω», σε περίπτωση που οι εξελίξεις θα ήταν ραγδαίες, – λόγω σκανδάλων που διερευνώνται ή επιδείνωσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ή της όποιας άλλης αιτίας – , και η κοινοβουλευτική ομάδα θα τον εξέλεγε πρόεδρο της και με την βοήθεια των πρώην προέδρων του κόμματος και πρώην Πρωθυπουργών, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, καθώς και του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, με τους οποίους ο Υπουργός Άμυνας, διατηρεί άριστες σχέσεις
– Σε περίπτωση εκλογών, οι οποίες θα έφερναν μεν την Νέα Δημοκρατία πρώτο κόμμα αλλά χωρίς κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, ο νυν υπουργός Άμυνας, θα μπορούσε να στηριχθεί ως πρωθυπουργός συνεργατικής κυβέρνησης, από τα κόμματα που θα συνέκλιναν στην συνεργατική κυβέρνηση.
– Ο Νίκος Δένδιας, σύμφωνα με ένα άλλο σενάριο, θα μπορούσε να εκλεγεί πρόεδρος του κόμματος, μετά από εκλογική ήττα και οικειοθελή παραίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και να οδηγήσει ο ίδιος την Νέα Δημοκρατία, στην νέα εκλογική αναμέτρηση.
Η πολιτική μπλόφα
Πέραν των ανωτέρω πολιτικών σεναρίων, που αφορούν προσωπικά τον Νίκο Δένδια, νυν Υπουργό Εθνική Άμυνας, υπάρχουν κι άλλα με άλλους πρωταγωνιστές.
Ουδείς μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι, όπως και παραπάνω αναφέραμε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνεχίζει να «κάνει την μάνα» στο πολιτικό παιγνίδι, έχοντας στα χέρια του, «την πολιτική τράπουλα». Ως μάνα του πολιτικού παιγνίου, κατά τον όρο του αείμνηστο Κώστα Φιλίνη, (θεωρία των παιγνίων), ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μπορεί να αιφνιδιάσει τους πάντες, προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές. Σε μια τέτοια, όντως σκληρή πολιτική μπλόφα, θα μπορούσε να αιφνιδιάσει το όλον πολιτικό σκηνικό. Κατ’ αρχήν, θα έπιανε τα κόμματα της κεντροαριστεράς κυριολεκτικά στον ύπνο και σε πλήρη κατακερματισμό, ενώ θα άφηνε πολιτικά αιωρούμενους, τους πρώην πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα, καθώς θα προλάβαινε την ίδρυση των προαναγγελθέντων κομμάτων τους.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο νυν πρωθυπουργός θα μπορούσε να ορίσει ο ίδιος τον διάδοχό του, – κατά το πρότυπο του Κώστα Σημίτη όταν έδωσε προεδρικό «δαχτυλίδι» στον Γιώργο Παπανδρέου – , και να ορίσει διάδοχό του, τον νυν αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Κώστα Χατζηδάκη.
Πέραν όλων των ανωτέρω αναφερθέντων, στην γαλάζια παράταξη, ενόψει της διαδοχής και οψέποτε αυτή προκύψει, σχηματίζονται και οι «ηγετικοί πόλοι». Στόχος των επικεφαλής των «ηγετικών πόλων» είναι σε πρώτη φάση να επηρεάσουν την εκλογή του όποιου νέου αρχηγού και σε επόμενη φάση να αποκτήσουν τη δυνατότητα να διαπραγματευτούν σαφή και συγκεκριμένο πολιτικό ρόλο από τον όποιο εκλεγέντα αρχηγό.
Κλείνουνε αυτό το κείμενο με την Φράση, «Ου γαρ ο δικαστής, ουδ’ ο βουλευτής, ουδ’ ο εκκλησιαστής άρχων εστί, αλλά το δικαστήριον, η βουλή και ο δήμος» του Αριστοτέλη, η οποία δηλώνει ότι η εξουσία δεν πηγάζει από μεμονωμένα άτομα (δικαστή, βουλευτή, δεσπότη), αλλά από τους θεσμούς στους οποίους αυτά τα άτομα υπηρετούν.