Η Κέρκυρα μπροστά στα διλήμματα του μέλλοντος.
Η κυβερνητική αλαζονεία δεν αποτελεί πλέον μόνο ζήτημα ρητορικής ή επικοινωνιακών ελιγμών· αποτυπώνεται καθημερινά, με τον πιο σκληρό τρόπο, στο επίπεδο της ασκούμενης πολιτικής. Για εμάς, τους κατοίκους της Κέρκυρας, οι συνέπειες αυτής της πολιτικής δεν είναι θεωρητικές αναλύσεις, αλλά η ίδια μας η καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που δοκιμάζεται από την υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών, την ακρίβεια, την κρίση στη στέγαση και ένα οικονομικό μοντέλο που αντιμετωπίζει το νησί μας αποκλειστικά ως πεδίο βραχυπρόθεσμης εκμετάλλευσης.
Τι θα σήμαινε, αλήθεια, για τη χώρα και ειδικότερα για την Κέρκυρα μια ενδεχόμενη τρίτη τετραετία της Νέας Δημοκρατίας;
Μια τρίτη θητεία θα απελευθέρωνε πλήρως την κυβέρνηση από τον φόβο του πολιτικού κόστους. Θα της επέτρεπε να τεντώσει στα άκρα ένα καταστροφικά αντιπαραγωγικό μοντέλο: αυτό της φθηνής, πολύωρης εργασίας σε δουλειές χαμηλής εξειδίκευσης, το οποίο παρουσιάζεται ως το «ελληνικό θαύμα» της ανάπτυξης. Στην Κέρκυρα της τουριστικής «αιχμής», γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει εξουθένωση των εργαζομένων στον τουρισμό, χαμηλούς μισθούς που εξανεμίζονται τις πρώτες ημέρες του μήνα και πλήρη αποδόμηση των εργασιακών κεκτημένων.
Το μοντέλο της υπερφορολόγησης μέσω των έμμεσων φόρων, σε συνδυασμό με την εκτόξευση του κόστους της στέγης, μετατρέπει το δικαίωμα στη διαμονή σε προνόμιο για λίγους. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να ισοσκελίσει τις απώλειες προσφέροντας επιδόματα-φιλοδωρήματα, ενώ αυτονόητες κατακτήσεις, όπως το επίδομα ανεργίας, τίθενται πλέον σε άμεσο κίνδυνο.
Η κυβερνητική παράταξη αδιαφορεί για μια θεμελιώδη αλήθεια: όσο λιγότερους πολίτες αφορά η δημοσιονομική βελτίωση και η ανάπτυξη, τόσο πιο αδύνατο γίνεται να διατηρηθούν μακροπρόθεσμα η κοινωνική συνοχή και η πολιτική σταθερότητα. Οι τοπικές μας κοινωνίες, από τον Βορρά μέχρι τον Νότο, δεν μπορούν να ευημερήσουν όταν οι δημόσιες υπηρεσίες υποστελεχώνονται, η διαχείριση των βασικών υποδομών παραμένει σε τέλμα και η καθημερινότητα των μόνιμων κατοίκων παραμερίζεται.
Στη δημοκρατία, κάθε ψήφος μετράει το ίδιο. Ακόμα και αν δίνεται με βαριά καρδιά, ακόμα και αν το χέρι κρατά τη μύτη λόγω της δυσοσμίας που αναδύεται από την πολιτική πραγματικότητα. Όμως, ο ψηφοφόρος της Κέρκυρας, μπροστά στην κάλπη και μέσα στα διλήμματα που δικαίως τον απασχολούν, οφείλει να ζυγίσει με ακρίβεια τι του επιφυλάσσει η επόμενη μέρα.
Μια ψήφος ανοχής ή επιβράβευσης θα εκληφθεί από την κυβέρνηση ως πλήρης δικαίωση και λευκή επιταγή για τη συνέχιση των ίδιων πολιτικών. Και τότε, βέβαια, θα είναι αργά για διορθώσεις.
«Έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης».
Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις και υποσχέσεις· χρειάζεται ένα βιώσιμο μέλλον, με αξιοπρέπεια στην εργασία, ισχυρές δημόσιες δομές και μια ανάπτυξη που θα επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία.
