Το ξαφνικό κλείσιμο ενός περιφερειακού τηλεοπτικού σταθμού και οι αναπάντεχες απολύσεις των εργαζομένων του δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη επιχειρηματική είδηση. Για όσους αντιλαμβάνονται τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα, η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα βαθύ πλήγμα στην πολυφωνία, την τοπική αυτοδιοίκηση και την ίδια την κοινωνία.
Τα Μέσα Ενημέρωσης της Περιφέρειας δεν είναι Κοινές Εμπορικές Επιχειρήσεις. Είναι —ή Οφείλουν να Είναι— η Αυθεντική Φωνή του Υόπου τους.
1. Η Ανθρωποθυσία Πίσω από τις Κάμερες
Πίσω από τα σήματα, τους τίτλους και τους τοίχους των σταθμών υπάρχουν άνθρωποι. Εργαζόμενοι που καθημερινά δίνουν τη μάχη της ενημέρωσης κάτω από καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, συχνά με πενιχρές αμοιβές και ατελείωτες ώρες απλήρωτης υπερωριακής εργασίας.
• Προσωπικό κόστος: Άνθρωποι που συρρίκνωσαν την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή για να καλύψουν την επόμενη είδηση, το επόμενο ρεπορτάζ και την ανάγκη του πολίτη για ενημέρωση.Η απαξίωση της προσφοράς: Το να βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι ξαφνικά στον δρόμο, χωρίς τον χρόνο να προετοιμαστούν ή να αποχαιρετήσουν όσα έχτισαν με κόπο, αποτελεί δείγμα ακραίας εργοδοτικής απαξίωσης.
2. Η Χαιρεκακία της Μικροψυχίας
Δυστυχώς, τέτοια γεγονότα γίνονται συχνά πεδίο επίδειξης μιζέριας. Η «εκκωφαντική» σιωπή ή ακόμα χειρότερα, η χαιρεκακία ορισμένων ανταγωνιστών που επιδεικνύουν μια υποτιθέμενη ανωτερότητα, δεν μειώνει την αξία των εργαζομένων που απολύθηκαν. Αντίθετα, εκθέτει τη δική τους μικροψυχία και τη βαθιά παρακμή του χώρου. Η απουσία συναδελφικής αλληλεγγύης σε στιγμές κρίσης υπονομεύει το κοινό μέλλον όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ.
3. Το Κοινωνικό Κόστος του «Μαύρου».
Όταν ένα τοπικό μέσο σιωπά, η τοπική κοινωνία χάνει τα μάτια και τα αυτιά της.
Χάνεται ένας μηχανισμός ελέγχου της εξουσίας και ανάδειξης των τοπικών προβλημάτων που τα κεντρικά μέσα ενημέρωσης της Αθήνας αδυνατούν ή αδιαφορούν να καλύψουν.
Κάθε Φωνή που χάνεται αφήνει πίσω της ιστορίες που δεν θα ειπωθούν ποτέ και μια κοινωνία με λιγότερα αντανακλαστικά.
Οι Άνθρωποι Δεν Είναι Αναλώσιμοι
Με Κάθε Οθόνη που Σκοτεινιάζει, Σκοτεινιάζει λίγο ακόμα ο Χώρος της Ενημέρωσης.
Οι εργαζόμενοι στα περιφερειακά ΜΜΕ, που στήριξαν τις επιχειρήσεις με αυταπάρνηση και ψυχή, αξίζουν σεβασμό και όχι ένα βίαιο, ξαφνικό «τέλος».
Η Αλληλεγγύη στους Απολυμένους είναι ο Μόνος Τρόπος να Κρατηθεί Ζωντανή η Αξιοπρέπεια της Δημοσιογραφίας.
