Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, όπως είμαστε όλοι και όλες μας. Με τις καλές και τις κακές μας στιγμές, τα πάθη και τις οδύνες μας, την ελπίδα και την απελπισία μας, τις μικρότητες και τη μεγαλοσύνη μας.
Υπό κρίσιμες συνθήκες, η ανθρώπινη ύπαρξη βρίσκεται, ατομικά και συλλογικά, μπροστά στην πλάστιγγα της Ιστορίας. Τότε, οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι μπορεί και να σκύψουν το κεφάλι, περιδεεις και ενοχικοι, ώσπου να κοπάσει η καταιγίδα. Μπορεί, όμως, και να σταθούν όρθιοι, πιασμένοι χέρι χέρι και, σπρωγμενοι από τη ζωογόνο σπίθα της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας, να τιναχτούν προς τα πάνω, ξεπερνώντας το ανάστημα τους.
Αυτό λέγεται ηρωισμός.
Η έκβαση κάθε μεγάλης και μικρής μάχης, προσωπικής και κοινωνικής, εξαρτάται από τον εκάστοτε συσχετισμό δυνάμεων. Και, εννοείται, οι μόνες χαμένες μάχες είναι αυτές που δε δόθηκαν ποτέ. Όταν η σάρκα από τη σάρκα μας τιμά την ανθρώπινη ιδιότητα, είμαστε εκεί. Εμείς, οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, ώστε οι ήρωες να μη βαδίζουν ποτέ στα σκοτεινά.
