Οι εργασίες του πρόσφατου Ετήσιου Τακτικού Συνεδρίου της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) στην Καλαμάτα επιβεβαίωσαν, για ακόμη μία φορά, τη βαθιά πολιτική και ιδεολογική φτώχεια με την οποία αντιμετωπίζεται η Ελληνική Περιφέρεια.
Σε μια Ιστορική Συγκυρία όπου η Χώρα Βιώνει Οξύτατη Δημογραφική Κατάρρευση και Παραγωγική Ερημοποίηση, ο Δημόσιος Διάλογος, Εξαντλείται σε Τεχνοκρατικά Αιτήματα, Λογιστικές Διεκδικήσεις για την Κάλυψη Λειτουργικών Εξόδων και Κομματικές Αντεγκλήσεις περί της Διαδικασίας.
Συνεχίζει να αντιμετωπίζεται, δηλαδή, η Αυτοδιοίκηση ως απλός διαχειριστής κονδυλίων και όχι ως ο Θεμελιώδης Πυλώνας Εθνικής Επιβίωσης.
Απέναντι σε αυτή τη μίζερη και κοντόφθαλμη διαχειριστική λογική, η Πολιτική και Κοινωνιολογική σκέψη του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951–2024) επανέρχεται σήμερα , όσο ποτέ άλλοτε, ως Επιτακτική Υπενθύμιση του τι Πραγματικά Διακυβεύεται.
Η Περιφερειακή Ανασυγκρότηση της Χώρας δεν θα έπρεπε να αποτελεί ένα στενό Οικονομικό Ζήτημα Ισολογισμών, ούτε μια Τυπική Διοικητική Μεταρρύθμιση.
Θα Επρεπε Πρωτίστως, να Αποτελεί την Εθνική μας Αναγκαιότητα Υπαρξης.
Η Συνεχιζόμενη Πολιτική Υπερσυγκέντρωσης Πληθυσμού, Εξουσίας και Πόρων στο Λεκανοπέδιο της Αττικής και τα μεγάλα Αστικά Κέντρα Μετέτρεψε την Ελλάδα σε ένα «Κράτος-Υδροκέφαλο».
Αυτός ο άκρατος Αθηνοκεντρισμός δεν αποτελεί απλώς μια Πολεοδομική ή Οικονομική Στρέβλωση, αλλά μια Υπαρξιακή Απειλή.
Όταν η Πρωτεύουσα Λειτουργεί Απομυζητικά, Αποστραγγίζοντας το Ανθρώπινο Δυναμικό της Επαρχίας αλλά και της Περιφέρειας γενικότερα, οι Ακριτικές και Αγροτικές Περιοχές Καθίστανται Δημογραφικά Κενές, Παραγωγικά Ανενεργές και Γεωπολιτικά Ευάλωτες.
Ταυτόχρονα, ο Γραφειοκρατικός Συγκεντρωτισμός Ακυρώνει την Τοπική Πρωτοβουλία, Καλλιεργεί το Πελατειακό Κράτος και Διαρρηγνύει τους Ιστορικούς και Πολιτισμικούς Δεσμούς του Πολίτη με τον Τόπο του.
Όσο η Αυτοδιοίκηση Περιορίζεται στο να Διεκδικεί Ψίχουλα από το Κεντρικό Κράτος για να μπαλώνει τρύπες, απλώς Νομιμοποιεί τη Διαιώνιση του Αθηνοκεντρικού Παρασιτισμού.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι εκείνος ο πολιτικός φορέας, ο οποίος ιστορικά έχει δείξει και έχει αποδείξει ότι μπορεί να αναδείξει και να νομοθετήσει πάνω σε έναν άλλο αναγκαίο δρόμο, αυτόν της Εθνικής Ανασυγκρότησης — ειδικά σήμερα, μέσα στις Ραγδαίες Γεωστρατηγικές, Γεωπολιτικές και Οικονομικές Συνθήκες.
Ήδη σε αυτό το συνέδριο της ΚΕΔΕ,
το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Διακήρυξε και Κατέστησε σαφές ότι μία από τις πρώτες κυβερνητικές επιλογές του, θα είναι η Κατάργηση του Πρόσφατου Νομοσχεδίου της Κυβέρνησης για την Αυτοδιοίκηση.
Μια Πρόταση λοιπόν σε αυτή την υφιστάμενη διαστρεβλωμένη κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, θα έπρεπε να αποτελεί η μια Ολική Ανατροπή και Αλλαγή αυτού του υποδείγματος, μέσα από μια Βαθιά Πολιτική και Πολιτισμική Επανάσταση που Απαιτείται και που θα Βασίζεται σε Τρεις Αξονες:
• Ουσιαστική πολιτική και φορολογική αυτοτέλεια. Η περιφέρεια δεν χρειάζεται επιδόματα επιβίωσης από την Αθήνα, αλλά θεσμική χειραφέτηση. Χρειάζεται την εξουσία και τους ίδιους πόρους για να σχεδιάζει αυτοδύναμα το μέλλον της, μετατρέποντας τους δήμους από επαίτες της κεντρικής διοίκησης σε πραγματικές δημοκρατικές «Πόλεις-Πολιτείες».
• Παραγωγική αναγέννηση και «Νέα Αγροτικότητα». Η ανάπτυξη δεν μετριέται με λογιστικούς δείκτες, αλλά με την ικανότητα ενός τόπου να παράγει πλούτο, πολιτισμό και ταυτότητα. Να συνδέσουμε την ποιοτική αγροδιατροφική παραγωγή με τον πολιτισμό, ώστε η ύπαιθρος να ξαναγίνει τόπος δημιουργίας και αξιοπρεπούς διαβίωσης.
• Γεωπολιτική θωράκιση και πολυκεντρικότητα. Μια χώρα δεν μπορεί να σταθεί όρθια όταν συρρικνώνεται πληθυσμιακά στην Περιφέρειά της και Στοιβάζεται σε μια Υπερτροφική Πρωτεύουσα.
Με την αναγκαιότητα ενίσχυσης των Περιφερειακών Λιμένων και Αστικών Κέντρων, οφείλουμε να λειτουργήσουμε ως Πολυκεντρικός Κόμβος στα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο.
Το Κενό που ανέδειξε το πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΕ δεν είναι οικονομικό, είναι Βαθιά Πολιτικό. Όσο αντιμετωπίζουμε την Ελληνική Περιφέρεια με Ορους Κόστους – Οφέλους και Λογιστικής Διαχείρισης, το Δημογραφικό και Εθνικό Ελλειμμα θα Βαθαίνει.
Η Περιφερειακή Ανασυγκρότηση δεν πρέπει είναι Πολυτέλεια, ούτε ένα ακόμη Τεχνικό Πρόγραμμα.
Είναι ο Μοναδικός Ορος για να Συνεχίσει να Υπάρχει η Ελλάδα ως Ζωντανή, Παραγωγική και Κυρίαρχη Κοινωνία.
