Η συγγραφέας του βιβλίου «Κόσμος από τραπουλόχαρτα» μάς μιλά για τις σχέσεις που δοκιμάζονται, για τα πάθη που μοιάζουν με σωτηρία και για την ανάγκη να βρεις γη να σταθείς, όταν όλα μοιάζουν ψεύτικα…
Στο «CorfuPress.com» φιλοξενούμε τη συγγραφέα, κυρία Νικολέττα Κυρίδη, που με το νέο της μυθιστόρημα «Κόσμος από τραπουλόχαρτα» από τις Εκδόσεις Carmela Books, μάς ταξιδεύει σε έναν κόσμο εύθραυστο -σαν πύργο από χαρτιά.
Ένα βιβλίο για εκείνες τις σχέσεις που χτίζονται στην κόψη του ονείρου και του ψέματος, εκεί που η Μελίνα και ο Μάνος ζουν έναν έρωτα σαν σεισμική δόνηση: άλλοτε καταφύγιο, άλλοτε καταστροφή. Ένα μυθιστόρημα όπου η πραγματικότητα θολώνει, η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται και η αλήθεια είναι το μοναδικό χαρτί που μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου.
Η κυρία Κυρίδη αγγίζει τη δύναμη της συγχώρεσης, της απώλειας, της συν-χώρεσης. Και μας θυμίζει πως ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν, πάντα υπάρχει ένα φως που βρίσκει χαραμάδα να μπει.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Κυρίδη, το «Κόσμος από τραπουλόχαρτα» χτίζεται πάνω σε μια σχέση που ακροβατεί ανάμεσα στον έρωτα και στην καταστροφή. Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να πλάσετε έναν τόσο δυναμικό αλλά και εύθραυστο δεσμό; Μοιράζεστε κοινά με τους πρωταγωνιστές;
Ν.Κ: Τι ήταν αυτό που με ενέπνευσε… Γυρνώντας πίσω το χρόνο, την περίοδο όπου ξεκίνησα να το γράφω, θυμάμαι ότι και η δική μου ζωή βρισκόταν κάπου ανάμεσα στην συναισθηματική καταστροφή και για να μην πέσω, έφτιαξα έναν έρωτα δυνατό μα συνάμα και ισοπεδωτικό. Είμαι από τη φύση μου αισιόδοξη; Δεν ξέρω, όμως αλήθεια πιστεύω πως ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει χώρος για φως. Όπως επίσης και ότι για να έρθει η ισορροπία, στον κάθε ένα από εμάς, πρέπει να γκρεμίσουμε οτιδήποτε ψεύτικο, όσο και αν πονάει αυτή η διαδικασία και να χτίσουμε από την αρχή κάτι στέρεο και δυνατό!
Η ηρωίδα σας, η Μελίνα, βιώνει βαθιές απώλειες από την παιδική της ηλικία. Πώς αυτές οι απώλειες διαμορφώνουν τον τρόπο που αγαπά και εμπιστεύεται τους άλλους; Τι ρόλο αφήνετε στην απώλεια να παίξει στην προσωπική σας ζωή; Αντιμετωπίζεται ιδανικά;
Ν.Κ: Η Μελίνα είναι ένα πλάσμα που από μικρή έχασε την μαμά της, πρόλαβε όμως να της διδάξει την έκφραση μέσω της τέχνης. Με τον μπαμπά της να την λατρεύει και να την μεγαλώνει σαν πριγκίπισσα, μεγάλωσε πιστεύοντας στα όμορφα παραμύθια, περιμένοντας τον πρίγκιπα να έρθει να την σώσει. Όσον αφορά την δική μου ζωή, έχω βιώσει όπως όλοι μας απώλειες, τις οποίες πλέον αφήνω να τις αισθανθώ όπως τους αρμόζει. Ένα τέλος είναι πάντα επίπονο και για να περάσει θέλει χώρο και χρόνο για να εκφραστεί και να κάνει το κύκλο του.
Ο Μάνος είναι ένας χαρακτήρας που ταράζει, αλλά και μαγνητίζει. Θα λέγατε πως ενσαρκώνει τον εθισμό στον έρωτα ή την ανάγκη για απόλυτη ελευθερία;
Ν.Κ: Η Μελίνα σίγουρα εθίστηκε στον έρωτά του!!! Ο Μάνος είναι ένας ήρωας βαθιά φυλακισμένος και γι’ αυτό τον αγαπώ και τον συμπονώ περισσότερο από την Μελίνα. Παρόλο που εκείνη φαίνεται να είναι η τραγική ηρωίδα, για μένα αυτός που βιώνει την τραγικότητα και έχει να παλέψει με ισχυρότερους δαίμονες είναι ο ίδιος. Εκεί φαίνεται και η δύναμή του.
Στο «Κόσμος από τραπουλόχαρτα» η προδοσία και η αλήθεια εναλλάσσονται συνεχώς. Τελικά, υπάρχει σταθερό έδαφος στις ανθρώπινες σχέσεις ή όλα είναι ρευστά, όπως σε μια παρτίδα χαρτιά; Σας δυσκόλεψε κάτι να αποδοθεί εδώ;
Ν.Κ: Υπέροχη ερώτηση και σε ευχαριστώ γι’ αυτό! Δεν πιστεύω ότι υπάρχει σταθερό έδαφος στις ανθρώπινες σχέσεις και θα εξηγηθώ αμέσως. Στα μαθηματικά των σχέσεων, 1+1=3. Ένας εσύ, ένας ο άλλος άνθρωπος και ένα η σχέση που δημιουργείτε μαζί, όποιου είδους σχέση κι αν είναι αυτή. Οι άνθρωποι είμαστε εξελισσόμενα όντα, οπότε όταν αλλάζουμε εμείς, αλλάζει και η σχέση. Ωστόσο, με την επικοινωνία πιστεύω ότι μπορούμε να πετύχουμε μία σταθερά. Δεν με δυσκόλεψε κάτι… βίωνα μαζί με τους ήρωές μου τα συναισθήματα τους.
Πίσω από το ερωτικό πλαίσιο, θίγετε και κοινωνικά ζητήματα, όπως οι ρωγμές στις οικογενειακές σχέσεις και η δύναμη της συγχώρεσης. Ποιο από αυτά σας άγγιξε περισσότερο κατά τη διάρκεια της συγγραφής και γιατί;
Ν.Κ: Οι ρωγμές στις οικογενειακές σχέσεις είναι ένα καθημερινό φαινόμενο, η συγ-χώρεση όχι, οπότε είναι αυτό που με αγγίζει περισσότερο και νομίζω θίγεται στα βιβλία μου. Η συγ-χώρεση αφορά το χώρο που κάνουμε μέσα μας για να χωρέσουμε την πραγματικότητα του άλλου. Όχι επειδή συμφωνούμε μαζί της, αλλά επειδή αναγνωρίζουμε την ανθρώπινη συνθήκη πίσω της.
Αν ο αναγνώστης κρατούσε μόνο μία σκέψη ή ένα συναίσθημα από το «Κόσμος από τραπουλόχαρτα», ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;
Ν.Κ: Την πίστη και την ελπίδα ότι ακόμα κι όταν γκρεμίζονται όλα γύρω μας, έχουμε την δύναμη να ξανασηκωθούμε και να χτίσουμε τον κόσμο μας από την αρχή!
Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας μπορεί από μόνη της να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία και την ανάγνωση; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Ν.Κ: Πιστεύω ότι η λογοτεχνία έχει την δύναμη μέσω των βιβλίων και της ανάγνωσης να μας κάνει να αναγνωρίσουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας αλλά και τον κόσμο γύρω μας. Μέσα από τις σελίδες των βιβλίων ο αναγνώστης αποκτά ενσυναίσθηση για τους ήρωες και κατ’ επέκταση για την ίδια του την ζωή. Όταν μία ιστορία μας συγκλονίζει, ανοίγει μέσα μας ένα παράθυρο σε κάτι που ίσως δεν γνωρίζαμε και τότε μαγικά κάτι μέσα μας αλλάζει. Θα κλείσω με την εισαγωγή του βίβλίου που ταιριάζει εδώ, την φράση του Ρόμπερτ Φίσερ… “κι αν κολλάω στα γνωστά, δεν θα μάθω τ’ άγνωστα!”
