Η Δεύτερη Ευκαιρία

Το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών ιδρύθηκε στην Κέρκυρα πριν 4 χρόνια. Από τη σύστασή του είχε να αντιμετωπίσει εκτός από τις ποικίλες και τεράστιες εσωτερικές δυσκολίες και δύο ανυπέρβλητα εμπόδια από την περιβάλλουσα κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα δύο ισχυρές προκαταλήψεις του μέσου συμπολίτη μας και οι δύο όχι χωρίς βάση: η πρώτη συνοψίζεται στη φράση: «δεν ανέχομαι, δεν βοηθάω ένα σχολείο του οποίου οι μαθητές έχουν καθαρίσει δύο ή τρεις ανθρώπους τουλάχιστον. Σιγά μην τους πούμε και μπράβο». Η δεύτερη λέει ότι όποιος μπαίνει φυλακή βγαίνει επιστήμων με διδακτορικό στην επικράτεια του Κακού. Και κατά το πλείστον επιστρέφει σύντομα εκεί. Ο στόχος της ομαλής επανένταξης στην κοινωνία (σωφρονισμός λέγεται) συνήθως παραβλέπεται για τους λόγους που ανέφερα και για άλλους.
Το σχολείο λοιπόν αυτό είχε να αντιπαλέψει από την πρώτη μέρα με αυτούς τους παντοδύναμους δαίμονες. Ανασκουμπώθηκαν όλοι και δούλεψαν και δουλεύουν υποδειγματικά και σκληρά. Βήμα βήμα. Για τη δράση του εντός των φυλακών μπορεί να μαρτυρήσουν πολλά. Θα αναφέρω δύο μόνο: πρώτα πρώτα ο τίτλος του βασικού μαθήματος του σχολείου: λέγεται Κοινωνικός Γραμματισμός: από το αλφαβητάρι της γλώσσας στο αλφαβητάρι της κοινωνικής συμβίωσης. Εξίσου όμως σημαντικό είναι η διαμόρφωση ανθρωπινότερων σχέσων κρατουμένων-κρατούντων: κρατούμενοι και σωφρονιστικοί υπάλληλοι είναι συμπαίκτες στο πρωτάθλημα σκακιού που οργανώθηκε, συμπαρακολουθούν μαθήματα- εκδηλώσεις που διοργανώνονται στο Σχολείο. Για τις δράσεις κάθε λογής δεν αρκεί η αυτοθυσία των δασκάλων χωρίς τη γενναιόδωρη συμπαράσταση της Διευθύντριας του Σωφρονιστικού Καταστήματος, και των όλων παραγόντων του ιδρύματος.
Πολλά παραλείπω για τη δράση του σχολείου Εντός. Η πιο σημαντική δραστηριότητά του όμως είναι η δράση του Εκτός: επιχείρησε όλα αυτά τα χρόνια να επηρεάσει την τοπική κοινωνία, στο μέτρο του εφικτού, ώστε από την πλήρη άρνηση να φτάσει ένα σταδιακά αυξανόμενο μέρος της στις εύλογες επιφυλάξεις και στην προβληματισμένη ανεκτικότητα και τέλος να οδηγηθεί σε μια ευρύτερη στήριξη του θεσμού του σχολείου. Στήριξη που έκαμε ορατή την παρουσία της στην εκδήλωση στο Βενετσιάνικο Κάστρο της Πόλης την Τετάρτη το βράδυ. Μια βραδιά που ένα μεγάλο πλήθος από όλο το φάσμα της κομματικής-πολιτικής ζωής είδε με τα ίδια του τα μάτια και άκουσε κρατούμενους, φύλακες, εξωτερική φρουρά και δασκάλους να είναι μαζί και να τραγουδάνε. Πιστεύω ή θέλω να πιστεύω πως οι θεατές-ακροατές άρχισαν να σχηματίζουν αμυδρά ένα άγνωστο αλλά ανθρώπινο πρόσωπο για κάθε Χ Κρατούμενο. Άρχισαν τις λέξεις πίκρα, καημός, μαράζι να τις αποδίδουν σε πρόσωπα άγνωστα μεν αλλά ανθρώπινα.
Δεν υπάρχει μεταμόρφωση πλήρης ούτε των μεν ούτε των δε (άλλωστε αυτός δεν είναι και ο στόχος φαντάζομαι) αλλά μια αλλαγή στάσης που αντιμάχεται τρόπους ζωής αφενός και αφετέρου πανίσχυρες προκαταλήψεις είναι το Κέρδος και το μεγάλο Στοίχημα του Σχολείου.