Συμπληρώνονται σε δυο μέρες 200 χρόνια από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης. 200 χρόνια από την σπίθα που οδήγησε στη δημιουργία του σύγχρονου Κράτους μας, στην ελευθερία μας και στην αυτοδιάθεση μας.
Όλα όμως τα τελευταία χρόνια, οπως και τις τελευταίες μέρες με αρκετές παρεμβάσεις, δυστυχώς, επιχειρείται από συγκεκριμένους κύκλους, ένας εθνομηδενισμός και μια ισοπέδωση αυτού του υπέροχου γεγονότος.
Σαν να θέλουν κάποιοι ανοίκεια να το μειώσουν. Να το μικρύνουν.
Όλοι, είτε στην τηλεόραση, είτε στο διαδίκτυο, είτε σε γραπτά, έχουμε δει, ακούσει και διαβάσει απόψεις όπως, το κρυφό Σχολείο δεν υπήρξε ποτέ, οι Ήρωες του ‘21 έκαναν ωμότητες και λαφυραγωγούσαν, οι Επτανήσιοι ήταν αδιάφοροι, ο Καποδιστριας ήταν τύραννος, πράκτορας των Ρώσων και δικτάτορας, η Εκκλησία ήταν απούσα, η Φιλική Εταιρεία αποτελείτο από ασήμαντους, η Επανάσταση δεν ήταν εθνική και αλλά.
Μόνο θλίψη προκαλούν αυτές οι απόψεις και θυμίζουν το άλλο αμίμητο. Το χαρακτηρισμό της σφαγής στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922, ως συνοστισμο…
Και ναι, όλα αυτά τα γράφουν Έλληνες! Αρκετά πια με αυτόν τον εθνομηδενισμό. Τι θεωρούν μερικοί ότι εκφράζοντας αυτές τις αναθεωρητικές τους απόψεις, θα ξεριζώσουν από τις καρδιές και τα μυαλά μας τα πρόσωπα αυτά στα οποία χρωστάμε την ελευθερία μας; Τα πρόσωπα με τα οποία μεγαλώσαμε και στα οποία πιστέψαμε και που χωρίς αυτά σήμερα δεν θα είχαμε ούτε εμείς, αλλά ούτε και οι «αναθεωρητές» ούτε 1 τετραγωνικό μέτρο ελεύθερης γης για να έρχονται και να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους;
Μια τρέλα ήταν η Ελληνική Επανάσταση. Μια χούφτα ριψοκίνδυνων, ανυπότακτων ανθρώπων, αποφάσισε να συγκρουστεί με θηρία και τα νίκησε, για να πετύχει την ελευθερία της.
Οι ήρωες του ‘21 ήταν και αυτοί άνθρωποι. Όχι μορφωμένοι οι περισσότεροι. Αλλά με φλόγα στη θέληση και την καρδιά τους. Με τα ελαττώματα τους βεβαίως. Αλλά με περγαμηνή τους ότι καμία άλλη γενιά Ελλήνων πριν από αυτούς δεν επιχείρησε το απίστευτο. Τον ολικό ξεσηκωμό. Αυτοί το επιχείρησαν και το πέτυχαν.
Μπορεί η Επανάσταση να βοηθήθηκε και από τυχαία γεγονότα. Η εκλογή του Φιλέλληνα Τζόρτζ Κανιγκ στην Πρωθυπουργία της Βρετανίας το 1827, η Ναυμαχία του Ναβαρίνου το ίδιο έτος. Αλλά δεν παύει κάποιοι να έχυσαν το αίμα τους για να υπάρχει σήμερα αυτή η πατρίδα. Και είναι άξιοι σεβασμού γι’ αυτό. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον από τους απογόνους και ομοεθνείς τους.
Ιδού πως όρισε ο μέγας Γέρων του Μοριά (2 φορές φυλακισθεις από Έλληνες και 1 φορά καταδικασθείς εις θάνατο από Έλληνες, ώσπου αφέθηκε με χάρη που του απένειμε ο Βασιλιάς Όθωνας μόλις ενηλικιώθηκε!) την Επανάσταση:
«Όταν αποφασίσαμε να κανομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθηκαμε, ούτε πόσοι ειμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστουσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκαραβα βατσελα; Αλλά, ως μια βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας… (Λόγος στην Πνύκα το 1838).
Αυτή ήταν η επανάσταση.
Εμείς θα το κάναμε;
Ας κάνουμε λιγότερη κριτική και ας τους σεβαστούμε. Γιατί μας παρέδωσαν τα σημαντικότερα από τα αγαθά που έχουμε.
Την πατρίδα μας και τη λευτεριά μας.
Χρόνια πολλά και είθε η Χώρα μας να ζήσει πάντα ελεύθερη και ανεξάρτητη μέσα στους αιώνες.
