Οι τελευταίες βδομάδες περνούν στις συνηθισμένες συνθήκες καραντίνας, αλλά στην δημόσια σφαίρα δεσπόζει ο νέος Νόμος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με τίτλο “Εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Προστασία της Ακαδημαϊκής Ελευθερίας, Αναβάθμιση του Ακαδημαϊκού Περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις”.
Πριν την εμφάνιση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, η Κυβέρνηση είχε πραγματοποιήσει δύο καίριες παρεμβάσεις οι οποίες έδειχναν προς τα πού θα κινηθεί. Η πρώτη αφορούσε το δικαίωμα των αποφοίτων κολλεγίων, να υποβάλουν τα χαρτιά τους στις διαδικασίες πρόσληψης εκπαιδευτικών στην Δημόσια Εκπαίδευση, προχωρώντας έτσι ντε φάκτο στην εξίσωση των Τίτλων των κολλεγίων με αυτούς των Δημοσίων Πανεπιστήμιων, όσον αφορά τις εκπαιδευτικές Σχολές. Το δεύτερο χτύπημα ήρθε με την εξίσωση των Πτυχίων Οικονομολόγων και Μηχανικών με τους αποφοίτους κολλεγίων, με την τροπολογία σύμφωνα με την οποία έπρεπε το ΤΕΕ και το Οικονομικό Επιμελητήριο να δεχτούν ως μέλη τους τους συγκεκριμένους αποφοίτους με πλήρη δικαιώματα.
Το νομοσχέδιο Κεραμέως ολοκληρώνει με εμφατικό τρόπο, τα βήματα που επιχειρεί η Κυβέρνηση όσον αφορά την Τριτοβάθμια. Το πρώτο σημείο το οποίο είναι σημαντικό είναι η θέσπιση της βάσης εισαγωγής, όπου με τις τωρινές προβλέψεις θα μείνει εκτός Σχολών, το 20% των συμμετεχόντων στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Το δεύτερο σημείο είναι το ασφυκτικό πλαίσιο που δημιουργεί κατά την διάρκεια φοίτησης, με την θέσπιση του ορίου φοίτησης στα ν+2 και την δημιουργία του «Πειθαρχικού Συμβουλίου», το οποίο ως αντικείμενο θα έχει τις αντιγραφές, τις λογοκλοπές, την καταστροφή περιουσίας και λειτουργίας των ΑΕΙ.
Η δικαιοδοσία του μάλιστα κυμαίνεται από την επίπληξη μέχρι και την διαγραφή του «παραβατικού» φοιτητή. Επίσης πρέπει να τονισθεί ότι για το όριο φοίτησης, δεν προβλέπεται μεταβατική περίοδος για όσους είναι σε ενεργό εξάμηνο τη στιγμή ψήφισης του νομοσχεδίου, έτσι κάποιος που είναι πχ στο 8ο εξάμηνο φοίτησης, θα πρέπει να ολοκληρώσει τις σπουδές του εντός δύο ετών, αλλιώς διαγράφεται οριστικά χωρίς να είναι αυτό το πλαίσιο όταν εισήλθε στην Σχολή του.
Το τρίτο σημείο είναι η συντριβή των δημοκρατικών δικαιωμάτων των φοιτητών, οι οποίοι σε περίπτωση κινητοποίησης τους για οποιοδήποτε ζήτημα αντιμετωπίζουν τη δαμόκλειο σπάθη του Πειθαρχικού Συμβουλίου από το οποίο μπορούν να υποστούν διαγραφή. Συνδυαστικά με αυτό έχουμε και την κατάργηση των Φοιτητικών Παρατάξεων, αφού θεσπίζεται ενιαία λίστα στις φοιτητικές εκλογές, ενώ η συνδιοίκηση των φοιτητών έχει καταργηθεί από το νόμο Διαμαντοπούλου του 2011, χωρίς να επανέλθει ποτέ καθώς ο νόμος Γαβρόγλου που την προέβλεπε αποδείχθηκε ανεφάρμοστος.
Το τέταρτο σημείο είναι η περικοπή της χρηματοδότησης των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, έως και ποσοστό 20% σε περίπτωση που δεν πιαστούν στόχοι που θα ορίζει το Υπουργείο. Το πέμπτο σημείο είναι η ίδρυση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας (Ομάδες Περιφρούρησης Πανεπιστημιακού Ιδρύματος – Ο.Π.Π.Ι.), η οποία δεν θα υπάγεται στο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα και οι χίλιοι αστυνομικοί που θα την αποτελούν θα διαθέτουν ατομικό οπλισμό.
Η Κυβέρνηση λοιπόν εν μέσω πανδημίας, νομοθετεί με τις Σχολές κλειστές, τους φοιτητές αποκλεισμένους στα σπίτια τους, αγνοώντας τις αντιδράσεις που έχουν προκύψει από όλη την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ο σχεδιασμός της είναι απλοϊκός, ψήφιση του νομοσχεδίου, εδραίωση των διατάξεων του έως το Σεπτέμβριο που θα ανοίξουν τα Πανεπιστήμια και συντριβή κάθε κινητοποίησης στο όνομα της αντιμετώπισης της Πανδημίας.
Η αντιμετώπιση της νεοφιλελεύθερης επέλασης στον χώρο της Παιδείας, δεν θα κριθεί στην ψήφιση ή μη του νομοσχεδίου, άλλωστε οι συσχετισμοί στην Βουλή είναι δεδομένοι. Αυτό που θα μετρήσει, είναι η ακύρωση στην πράξη των διατάξεων του νομοσχεδίου και για να γίνει αυτό απαιτείται ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο του συνόλου της ακαδημαϊκής κοινότητας το οποίο για παρατεταμένο χρονικό διάστημα θα υπονομεύει την λειτουργία του νόμου στις σχολές. Όσοι πιστεύουμε στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο έχουμε καθήκον να συμβάλουμε στην συγκρότηση αυτού του πανεκπαιδευτικού μετώπου.
Αι άρισται δοκούσαι είναι φύσεις μάλιστα παιδείας δέονται
(Εκείνοι που φαίνονται ότι εκ φύσεως είναι άριστοι, χρειάζονται περισσότερο από τους άλλους την παιδεία)
