Κάποιες νομικές και όχι μόνο σκέψεις

Ο κάθε τρομοκράτης Κουφοντίνας , ο κάθε χρυσαυγίτης Ρουπακιάς, ο κάθε δολοφόνος οποιασδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης, οι κάθε λογής εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου , που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν από δικαστήρια της Ελληνικής Πολιτείας και εκτίουν τις ποινές τους, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι και κατά την έκτιση των ποινών τους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται το ίδιο, όπως αντιμετωπίζει η Πολιτεία όλους τους κρατούμενους. Για αυτό ισχύουν και εφαρμόζονται ο Σωφρονιστικός Κώδικας, ο Ποινικός Κώδικας και η Ποινική μας Δικονομία κλπ.
Είναι συνταγματική υποχρέωση οι νόμοι να αντιμετωπίζουν όλους τους πολίτες με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους πιστεύω, ανεξάρτητα από το αποτρόπαιο των εγκλημάτων τους.
Με απλά λόγια θα πρέπει να εφαρμόζονται για όλους ανεξαιρέτως τους κρατούμενους οι κανόνες που διέπουν ένα κράτος δικαίου, όπως λέμε ότι είναι η Ελλάδα.
Εκτός και αν κάποιος αναγνώστης του σχολίου μου αυτού επιθυμεί να γίνονται εξαιρέσεις, σύμφωνα με την δική του περί δικαίου αντίληψη η αν έχει την αντίληψη ότι κάποιοι που διέπραξαν κάποια ειδικά αδικήματα θα έπρεπε ήδη να έχουν κρεμαστεί και κακώς έχει αργήσει η Πολιτεία.
Δεν απευθύνεται το σχόλιο μου σε αυτούς όχι διότι δεν με προβληματίζει η άποψη τους αλλά διαφωνώ με αυτήν.
Επομένως όλοι οι παραπάνω έχουν τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζει ο νόμος και πρέπει ( και έτσι γίνεται εν πολλοίς) να μπορούν να τα ασκούν, εκτός και αν η Βουλή των Ελλήνων αλλάξει τους νόμους και θεσπίσει κάτι άλλο που να είναι αντίθετο με τα παραπάνω.
Το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί σύμφωνα με το θυμικό, τις απόψεις και τις επιθυμίες κάποιων αλλά σύμφωνα με τους νόμους.
Αν δεν το δεχθούμε αυτό τότε δεν πιστεύουμε σε κράτος δικαίου αλλά στο νόμο του Λιντς.
Κατά συνέπεια είτε είναι ο κάποιος Κουφοντίνας, είτε είναι ο κάποιος Ρουπακιάς, είτε είναι ο κάποιος βιαστής, είτε είναι ο κάποιος δολοφόνος των παιδιών του κλπ για τον νόμο είναι κρατούμενος με δικαιώματα, έστω και αν κατά τις εγκληματικές του πράξεις δεν σεβάστηκε τα δικαιώματα της ζωής η της αξιοπρέπειας άλλων.
Μπορεί συναισθηματικά να πονά κάποιος αλλά το κράτος δικαίου είναι το άπαν μιας δημοκρατικής Πολιτείας.
Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι κάθε άνθρωπος τιμωρείται μια φορά για το ίδιο αδίκημα και όχι κάθε φορά που διεκδικεί, ας πούμε μια άδεια από τη φυλακή, να τιμωρείται ξανά για την ίδια πράξη επειδή η ηθική και η κοινωνική απαξία της επανέρχεται στη μνήμη μας.
Όποιοι, βεβαίως, διαλαλούν και υπερασπίζονται αυτές τις μέγιστες αξίες και καλά κάνουν, θα πρέπει να τις διαλαλούν και να τις υπερασπίζονται και έναντι του όποιου Κουφοντίνα και έναντι του όποιου Ρουπακιά και έναντι στυγνών δολοφόνων και βιαστών του κοινού ποινικού δικαίου και όχι μεροληπτικώς υπέρ ενός .
Στο κράτος δικαίου οφείλουμε όλοι να διεκδικούμε την εφαρμογή των νόμων όχι όμως επιλεκτικά αλλά για όλους.