Η πρόσφατη ένταση στο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Κέρκυρα αναδεικνύει πτυχές της τοπικής κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.
Μεταξύ αυτών σημαντική θέση κατέχουν συμπεριφορές σχετιζόμενες με το ζήτημα της χρήσης του χώρου υποδοχής υπολειμμάτων αποβλήτων στη Λευκίμμη.
Αντιδράσεις λεκτικές και έμπρακτες συμπολιτών που έχουν επιλέξει να εμπλακούν ενεργά στο ζήτημα.
Οι αιτίες του τοπικού δράματος των σκουπιδιών διατρέχουν τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία, όταν πολιτικοί, κόμματα, βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες και εντόπιοι παράγοντες διαιώνισαν την εκκρεμότητα για μικροπολιτικά συμφέροντα. Έτσι καλλιεργήθηκε η δυνατότητα ισχυρής αντίθεσης μικρών, ανεύθυνων ομάδων στην επιλεγείσα από τα αρμόδια θεσμικά όργανα αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στην ένταση του φαινομένου συνέβαλαν η λαθεμένη κατανόηση πολιτικών όρων και η παραποιημένη ερμηνεία λέξεων που μπορεί να καθορίσουν την πολιτικοκοινωνική συμπεριφορά ατόμων και ομάδων.
Λέξεις όπως κίνημα, δημοκρατικές διαδικασίες, λαϊκή συμμετοχή, κοινωνική συναίνεση, θεσμική εκπροσώπηση, προσβολή δικαιωμάτων, αγωνιστικότητα, θεμιτές διεκδικήσεις, νομιμότητα, παρανομία, αυταρχισμός, τρομοκρατία, αντίσταση, αριστερός, δεξιός, σοσιαλιστής, δημοκράτης, φασίστας είναι κάποιες απ΄ αυτές που βρίσκονται στην κερκυραϊκή επικαιρότητα. Συχνά με αλλοιωμένη σημασία απ΄ αυτή που πραγματικά έχουν.
Αναμφισβήτητα η κοινωνική δομή, η πολιτική κουλτούρα και η πολιτική συγκυρία , διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον τρόπο πρόσληψης και αντίληψης του νοήματος των πολιτικο-κοινωνικών εννοιών, ακόμη κι όταν τυγχάνουν ευρείας χρήσης. Το ίδιο και η ιδεολογική σκοπιά από την οποία βλέπει ο καθένας ένα κοινωνικό φαινόμενο. Άλλη η οπτική γωνία μιας συγκεκριμένης κοινωνικής διαμαρτυρίας για έναν κομμουνιστή, άλλη για έναν αστικοδημοκράτη κι άλλη για ένα νέο-ναζιστή.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να εξηγηθούν και να αιτιολογηθούν.
Εκείνο που, είναι αδικαιολόγητο, πολιτικά κατακριτέο και κοινωνικά αποδοκιμαστέο, είναι η εσκεμμένη διαστρέβλωση της σημασίας λέξεων, εννοιών και φράσεων, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ιδιοτελώς το συμφέρον μιας παρέας ή μιας συλλογικότητας με μηδαμινή έως ελάχιστη κοινωνική απήχηση. Το ίδιο αξιόμεμπτη τυγχάνει και η καιροσκοπική εκμετάλλευση τέτοιων φαινομένων από κομματικούς, συνδικαλιστικούς και αυτοδιοικητικούς μηχανισμούς για ψηφοθηρικά οφέλη.
Βλαπτική επίσης για το κύρος και την αξιοπιστία της μαζικής ενημέρωσης είναι η εκτός ορίων προβολή της παραπάνω τακτικής από μερίδα ΜΜΕ και δημοσιογράφους.
Κατ΄ αυτό τον τρόπο αποδυναμώνεται η προσπάθεια πολιτικής ανάκαμψης και εξάλειψης της παθογένειας και των στρεβλώσεων που έχουν οδηγήσει σε τέλμα την δρομολόγηση λύσεων σε τοπικά ζητήματα.
Χαρακτηριστική εννοιολογική παραποίηση έχουν υποστεί τελευταία οι λέξεις Κίνημα και Κοινωνική Συναίνεση.
Τη λέξη Κίνημα με μακρά ιστορία και παράδοση στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς και της Οικολογίας, δεν δικαιούνται να τη φέρουν γκρουπούσκουλα ( μικρές ομάδες με άκαμπτες θέσεις), που με κάθε κόστος μπορούν να θυσιάσουν το συλλογικό συμφέρον για χάρη του δικού τους. Το θέμα είναι τεράστιο και δεν μπορεί να καλυφτεί σ΄ ένα μικρό άρθρο. Πάντως σε κάθε περίπτωση ένα Κίνημα φέρει τρία βασικά χαρακτηριστικά: Μεγάλη ενεργοποιημένη κοινωνική βάση ( αριθμό ανθρώπων), ευρύτερη αποδοχή και οργάνωση. Αυτές οι προϋποθέσεις εμφανώς δεν συντρέχουν σε Συλλόγους όπως της Λευκίμμης, που αυτοαποκαλούνται ‘’κινήματα’’.
Κατά τον ίδιο τρόπο κακοποιείται και η έννοια της ‘’κοινωνικής συναίνεσης’’, που κάποιοι επικαλούνται, εννοώντας ότι πρέπει όλοι να συμφωνήσουν σε μια λύση ακανθώδη και σύνθετη. Ομοφωνία σε δυσχερή κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα – και όχι μόνο- δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Οι δύσκολες αποφάσεις λαμβάνονται με την αρχή της πλειοψηφίας, που διασφαλίζεται με δημοκρατικές διαδικασίες ( λ.χ. δημοψήφισμα).
Επειδή θεωρούμε πως η πλειοψηφία του δημοκρατικού λαού της Λευκίμμης συμμερίζεται πολλές από τις επισημάνσεις αυτές, οφείλει ν΄ αρχίσει να τις εκφράζει δημόσια, ώστε να δικαιώσει τη φήμη της.
Άλλωστε είναι σφάλμα η πολιτική να παραμορφώνει την πραγματικότητα εμφανίζοντάς την ως χώρο ικανοποίησης όλων.
