Για τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ
Οι ανάγκες μας δεν χωράνε σε εξαγγελίες για το 2028!
Οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ επιβεβαιώνουν αυτό που οι εργαζόμενοι και ο λαός βιώνουν καθημερινά: η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει ως «κοινωνική πολιτική» ένα πακέτο μέτρων πολύ κατώτερο των πραγματικών αναγκών, την ώρα που η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών συνθλίβουν το λαϊκό εισόδημα.
Για τους εκπαιδευτικούς, τα μεγάλα και ουσιαστικά προβλήματα παραπέμπονται ξανά στο μέλλον. Ένα επίδομα 500 ευρώ από το τέλος του 2027 δεν αποτελεί 13ο μισθό, όπως άλλωστε παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Η επιστροφή δύο ενοικίων σε όσους υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους είναι μια αναγκαία αλλά ανεπαρκής παρέμβαση απέναντι σε μια στεγαστική κρίση που έχει κάνει απαγορευτική τη διαμονή χιλιάδων εκπαιδευτικών στην περιοχή όπου εργάζονται.
Και την ίδια στιγμή, ο στόχος για μισθό 1.000 ευρώ παραπέμπεται στον Ιανουάριο του 2028. Δηλαδή, η κυβέρνηση ζητά από τους εργαζόμενους να κάνουν υπομονή μέχρι το 2028 για να φτάσει ο κατώτατος μισθός σε ένα ποσό που σήμερα δεν επαρκεί ούτε για τις στοιχειώδεις ανάγκες ενός νοικοκυριού.
Τα προβλήματα, όμως, δεν είναι του 2028. Είναι σημερινά!
Είναι σήμερα που ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο και τα βασικά έξοδα διαβίωσης.
Είναι σήμερα που ο αναπληρωτής αναγκάζεται να μετακινείται από περιοχή σε περιοχή, να πληρώνει υπέρογκα ενοίκια και να ζει με την αγωνία αν θα έχει δουλειά την επόμενη σχολική χρονιά.
Είναι σήμερα που τα σχολεία ανοίγουν με κενά, με ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, στην ειδική αγωγή, στην παράλληλη στήριξη και στις υποστηρικτικές δομές.
Είναι σήμερα που οι εκπαιδευτικοί καλούνται να λειτουργήσουν σε σχολικά κτίρια με σοβαρά προβλήματα, σε αίθουσες ακατάλληλες ή ανεπαρκείς, χωρίς την αναγκαία κρατική χρηματοδότηση για τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων.
Είναι σήμερα που οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ολοένα μεγαλύτερο διοικητικό και γραφειοκρατικό βάρος, με την αξιολόγηση, τις πειθαρχικές απειλές και την προσπάθεια μετατροπής του σχολείου σε μηχανισμό ελέγχου και κατηγοριοποίησης.
Και είναι σήμερα που η κυβέρνηση μιλά για «σχολείο του μέλλοντος», ενώ το δημόσιο σχολείο παλεύει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας πολιτικής χρόνιας υποχρηματοδότησης και εγκατάλειψης.
Δεν χρειαζόμαστε άλλο «σχολείο του μέλλοντος». Χρειαζόμαστε δημόσιο σχολείο τώρα!
Ο πρωθυπουργός μίλησε στη ΔΕΘ για ένα «νέο σχολείο», για δεξιότητες, τεχνολογία, Εθνικό Απολυτήριο και στόχους για το 2030.
Εμείς απαντάμε:
Πώς θα υπάρξει «σχολείο του μέλλοντος» χωρίς εκπαιδευτικούς;
Πώς θα υπάρξει ποιοτική εκπαίδευση όταν χιλιάδες εκπαιδευτικοί εργάζονται ως αναπληρωτές για χρόνια;
Πώς θα στηριχθεί η ειδική αγωγή όταν οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται και οι εκπαιδευτικοί δεν επαρκούν;
Πώς θα αντιμετωπιστούν οι μαθησιακές και κοινωνικές ανισότητες όταν οι οικογένειες αδυνατούν να ανταποκριθούν στο κόστος ζωής;
Πώς θα μιλάμε για σύγχρονα σχολεία όταν εκπαιδευτικοί και μαθητές βρίσκονται σε κτίρια που δεν ανταποκρίνονται στις στοιχειώδεις ανάγκες ασφάλειας, υγιεινής και λειτουργικότητας;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερη αξιολόγηση, περισσότερος έλεγχος και περισσότερη κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Το δημόσιο σχολείο δεν χρειάζεται managers. Χρειάζεται μόνιμους εκπαιδευτικούς, χρηματοδότηση, υποδομές και παιδαγωγική ελευθερία.
Η Κέρκυρα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτή η πολιτική
Στην Κέρκυρα, όπως και σε ολόκληρη την περιφέρεια, η στεγαστική κρίση έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Η εξαγγελία για επιστροφή δύο ενοικίων αποτελεί μια περιορισμένη ανάσα, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα.
Δεν μπορεί η πολιτεία να θεωρεί φυσιολογικό ένας εκπαιδευτικός να χρειάζεται να διαθέτει μεγάλο μέρος του μισθού του για να εξασφαλίσει ένα σπίτι στην περιοχή όπου υπηρετεί.
Η στέγη είναι δικαίωμα, όχι επίδομα.
Χρειάζεται δημόσια πολιτική κατοικίας για τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους που υπηρετούν στην περιφέρεια, αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και ουσιαστική παρέμβαση στην ανεξέλεγκτη στεγαστική αγορά.
Παράλληλα, η Κέρκυρα αντιμετωπίζει σοβαρές ανάγκες σε σχολικές υποδομές, ενώ η μείωση του μαθητικού πληθυσμού, οι μετακινήσεις εκπαιδευτικών και οι ελλείψεις προσωπικού, τα προβλήματα στις σχολικές μεταφορές απαιτούν ολοκληρωμένο σχεδιασμό και όχι επικοινωνιακές εξαγγελίες.
Εμείς δεν θα περιμένουμε το 2028!
Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν προεκλογικές υποσχέσεις. Ζητούν να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια από τον μισθό τους και να κάνουν τη δουλειά τους με τους όρους που αξίζουν τα παιδιά.
Διεκδικούμε:
- Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, ώστε ο εκπαιδευτικός να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό του.
- Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού.
- Μόνιμο διορισμό όλων των αναγκαίων εκπαιδευτικών, ώστε να καλύπτονται όλα τα πραγματικά κενά.
- Άμεση και γενναία χρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου και των σχολικών υποδομών.
- Μόνιμες λύσεις στο στεγαστικό πρόβλημα των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα στις τουριστικές και νησιωτικές περιοχές.
- Ενίσχυση της ειδικής αγωγής, της παράλληλης στήριξης και όλων των υποστηρικτικών δομών.
- Μείωση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα.
- Κατάργηση της αντιεκπαιδευτικής αξιολόγησης και της κατηγοριοποίησης σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών.
- Κατάργηση του νέου αυταρχικού πειθαρχικού πλαισίου που αντιμετωπίζει τον εκπαιδευτικό ως εν δυνάμει πειθαρχικά ελεγχόμενο εργαζόμενο.
- Ουσιαστική δημοκρατία και παιδαγωγική ελευθερία στο σχολείο.
Η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάζει διαγράμματα, αριθμούς και στόχους για το 2030.
Εμείς μιλάμε για το σχολείο που ανοίγει την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026:
Για την τάξη που δεν έχει εκπαιδευτικό.
Για το παιδί που περιμένει παράλληλη στήριξη.
Για το παιδί που δεν θα έχει σχολικό νοσηλευτή.
Για τον εκπαιδευτικό που ψάχνει σπίτι και δεν βρίσκει.
Για το σχολείο που περιμένει χρηματοδότηση.
Για τον νεοδιόριστο που με τον μισθό του δεν μπορεί να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες του.
Για τον αναπληρωτή που κάθε Σεπτέμβρη ξαναζεί την ίδια ανασφάλεια.
Τα προβλήματα τα ζούμε τώρα. Δεν θα περιμένουμε μέχρι το 2028 για να μας πουν ότι «τότε» θα υπάρξει λύση.
Τα σωματεία θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων.
Για ένα σχολείο δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό και πραγματικά για όλα τα παιδιά.
Για εκπαιδευτικούς που θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους.
Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι κόστος. Είναι κοινωνικό δικαίωμα. Και τα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε αναμονή μέχρι το 2028!
