Στις παραμονές του τέλους του Β’ Παγκόσμιου πολέμου στις δυνάμεις της γενικής Δύσης υπήρχαν …προβληματισμοί για το ‘τώρα’ και το μετά. Στα επιτελικά κλιμάκια των Ναζί γινόνταν όλο και φανερότερο, πως η πολιτική της τελικής λύσης και της γενικής εκκαθάρισης θα οδηγούσε σύντομα την Γερμανία σε συντριβή.
Κάποιος, κάποιοι έπρεπε να προλάβουν τον ημιπαράφρονα από την συνέχεια του καταστροφικού για την Γερμανία πολέμου… Αυτό σήμαινε δύο πράγματα: την ανατροπή του και την ξεχωριστή συμφωνία με το αντίπαλο στρατόπεδο… Θα επανέλθουμε…
Στην Δύση οι Αμερικανοί είχαν πλέον την πρωτοβουλία. Ανέγγιχτοι ουσιαστικά από τις επιβλαβείς συνέπειες των δύο πολέμων έμπαιναν στην μάχη ‘ατσαλάκωτοι’ και με την οικονομία τους να ανακάμπτει από την προηγηθείσα κρίση…
Το επίσημο σκηνικό του αντιφασιστικού άξονα παριλαμβάνει ως ηγέτιδες δυνάμεις την Μεγάλη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Ρωσία…
Το σκηνικό αυτό δεν είναι αδιατάρακτο… Πλείστοι όσοι στην ελευθέρα Δύση αναγνωρίζουν πολλές …αρετές στον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τον ναζισμό και τον φασισμό ενώ διαβλέπουν ως κύριο συστημικό εχθρό τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό και εξ αυτού την ΕΣΣΔ. Την ίδια ώρα, η πλειοψηφία των αντι-Χίτλερ Γερμανών αξιωματικών, ακόμη και αυτοί, που πήραν μέρος στην αποτυχημένη απόπειρα κατά του Φύρερ είναι βαθύτατα αντικομμουνιστές και θεωρούν ως ιδεατή επιδίωξη μετά την ανατροπή του, την συμμαχία με τις Δυτικές δυνάμεις και την από κοινού εκστρατεία προς …Ανατολάς, δηλαδή την ΕΣΣΔ.
Διαπρεπέστεροι ανάμεσά τους οι Χάινριχ Χίμλερ, Καρλ Βολφ, Κλάους Σταούφεμπεργκ… Επανειλημμένα είχαν μυστικές επαφές με Δυτικούς αξιωματικούς και πολιτικούς. Προς το τέλος σχεδόν το σύνολο των αξιωματικών της Wermacht είχε υιοθετήσει την ιδέα της ξεχωριστής συμμαχίας με ΗΠΑ και Μ. Βρετανία σε βάση καθαρά αντισοβιετική…
Οι υποστηριχτές αυτού του ‘δημοκρατικού’ οράματος είχαν σαφή στόχο την συντριβή της πρώτης χώρας, που προέκυψε από την Οκτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση. Το φυσικό επακόλουθο θα ήταν η αποφασιστική ήττα των ιδεών της σοσιαλιστικής ανατροπής του καπιταλισμού από τους εργαζόμενους όλου του κόσμου και το πισωγύρισμα σε ένα εξόχως αυταρχικό καθεστώς. Οι εργαζόμενοι θα μετατρέπονταν σε δουλοπάροικους, που θα παρακαλούσαν να νοικιάσουν ή να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη σε τιμές οριακής επιβίωσης… Σε μία κοινωνία βαρβαρότητας, υπέρτατης καταστολής, πολιτισμικής υπαναχώρησης και απόλυτου καθολικού σκοταδισμού…
Αυτά δεν άρεσαν μόνον στους original Ναζί. Υπήρχαν και στην …από δω μεριά θαυμαστές και υποστηρικτές του φασισμού και του ναζισμού, καλυμμένοι ή απροκάλυπτοι. Ο Τσώρτσιλ π.χ. θαύμαζε τον Μουσολίνι ενώ ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Λονδίνο, Τζόζεφ Κένεντι, πατέρας του μετέπειτα προέδρου είχε προκαλέσει την οργή του Τσώρτσιλ για τις φιλογερμανικές του απόψεις.
Παρόμοιοι σε ιδεολογία ήταν και ανώτατοι επιτελείς του Αμερικάνικου στρατού μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση είχε ο Τζώρτζ Πάττον θρύλος μεταξύ των συμμαχικών αξιωματικών, που ανοιχτά και συχνά τόνιζε την ανάγκη επίσπευσης της επίθεσης των Αμερικανών προς την Γερμανία με στόχο να προλάβουν την Σοβιετική είσοδο στο Βερολίνο και στην συνέχεια να …στραφούν προς Ανατολάς!!!
Οσο και αν ακούγεται περίεργο, αντίθετη ήταν η άποψη του αρχιστράτηγου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, που πολλές φορές συγκρούστηκε και ‘συγκράτησε’ τον Πάττον. Γνωρίζοντας τον Πάττον πολλοί ιστορικοί ονομάζουν τον ‘Αϊκ΄ …’μετριοπαθή’.
Ας μην επεκταθούμε σε εικασίες τί θα σήμαινε η υλοποίηση αυτού του σεναρίου ή άλλων παραπλησίων… Η σημερινή πολιτικό-κοινωνική πραγματικότητα στις φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης και η εφιαλτική αλλοτρίωση των πολιτών σε αυτές μας επιτρέπει αναλογικές σκέψεις, όχι και τόσο ασφαλείς, όμως.
Σημασία έχει πώς η εικόνα του Σοβιετικού στρατιώτη που κάρφωσε την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στην καρδιά του θηρίου, στο Ράιχσταγκ είναι σύμβολο μίας ανεπανάληπτης, εξαιρετικά δαπανηρής σε ανθρώπινες ζωές νίκης των λαών…
Οσοι μπορούν και θέλουν να ελπίζουν κρατάνε το χέρι του Σοβιετικού λοχία Μιχαήλ Μίνιν και των συμπολεμιστών του ακριβώς εκείνη την εμβληματική στιγμή…
