Έχουν περάσει 16 χρόνια από τότε, που οι ευρωπαίοι αφεντάδες σε αγαστή συνεργασία με τις αντίστοιχες κοινωνικές δυνάμεις και τους εκσυγχρονιστές εκπροσώπους τους μας έριξαν στην κόλαση των μνημονίων…
Κατάφεραν, μάλιστα, να πνίξουν την αντίσταση του Ελληνικού λαού, με εργαλείο την κωλοτούμπα του Alexis, που μέχρι τότε ήταν η οραματική ελπίδα των καταπιεσμένων Ευρωπαίων για μία έξοδο από τα δεσμά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού…
Περάσαμε σαν τόπος, περνάμε και θα περνάμε για πολύ καιρό ακόμη χρόνους δίσεκτους… Με συμπατριώτες μας αφανισμένους βιολογικά, οικονομικά και ηθικά… Με ξενητεμένη την αφρόκρεμα της νεολαίας μας. Με κοινωνία ωθημένη στον αμοραλισμό, την παραβατικότητα, την βία. Με παρατημένες υποδομές και βασανιστική καθημερινότητα…
Μας έχουν μείνει μόνον οι δείκτες της ‘ανάπτυξης’ που κάθε λίγο μας τους πετάνε στα μούτρα κυβερνητικοί αναλυτές και ευρωπαίοι συνάδελφοί τους για να μας … δώσουν ‘κουράγιο’.
Ηταν για κάποιους ηλίου φαεινότερον, πως ο βιασμός της χώρας και των πολιτών της ελάχιστη σχέση είχαν με τους οικονομικούς δείκτες που επικαλούνταν… Το περιβόητο χρέος θα μπορούσαν ΑΝ ήθελαν να το εξαφανίσουν μέσα σε λίγες ‘παιγνιδιάρικες’ συνεδρίες των χρηματιστηρίων… Όπως συνηθίζουν να κάνουν σε διάφορες αντίστοιχες περιπτώσεις…
Στους Έλληνες όμως ανατέθηκε ο επώδυνος και επαίσχυντος ρόλος του κακού παραδείγματος, που καλείται να αποκτήσει υψηλή διδακτική ισχύ για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εργαζόμενους… Το παράδειγμα των βασανιζόμενων Ελλήνων έγινε το πειστικότερο δεδομένο για συγκατάβαση, παραδοχή, υποταγή…
Κάποιοι από τους κυνικούς εκπροσώπους του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, ειδικότερα, Γερμανοί, εξέφρασαν αργότερα την συμπάθειά τους για τον Ελληνικό λαό, δηλώνοντας μάλιστα, πως ίσως και να το παρατράβηξαν…
Ο σημερινός Γερμανός καγκελάριος Γιοάχιμ-Φρίντριχ Μάρτιν Γιόζεφ Μερτς, απ’ ότι φαίνεται γράφει κανονικά και τον Γάλλο ομόλογό του Εμμανουέλ Ζαν-Μισέλ Φρεντερίκ Μακρόν μη αποδεχόμενος προτάσεις όπως το Ευρωπαϊκό ομόλογο και άλλες τεχνικές (εξαιρετικά αμφιβόλου αποτελεσματικότητας) που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεγαλύτερο συντονισμό των Ευρωπαϊκών καπιταλιστικών οικονομιών…
Ο Μερτς αισθάνεται ακόμη αρκετά ισχυρός ώστε μην αποδέχεται προτάσεις ευρύτερου συνεταιρισμού, που θα αποτελούσε, κατά την γνώμη του, παραχώρηση και χορηγία στους λιγότερο ισχυρούς… Ενας σωστός καπιταλιστής δεν μπορεί να πολιτεύεται με πνεύμα συγκατάβασης και συμπόνιας… Οφείλει να ρίχνει ροπαλιές δεξιά και αριστερά σε κάθε επίδοξο ανταγωνιατή…
Πολύ λιγότερο φιλικά είναι τα αισθήματα του Μερτς, για τους Γερμανούς εργαζόμενους, τους οποίους κατηγόρησε για μειωμένο ζήλο εργασίας. Μετά από μία μακροσκελή εισήγηση, που θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει ως το ευαγγέλιο του σκληρού καπιταλιστή κατέληξε στο πρακτικό και διδακτικό παράδειγμα: Πάει ο καιρός που οι Έλληνες θεωρούνταν, από Γερμανούς πολιτικούς, οι «τεμπέληδες» της Ευρώπης. Τώρα συμβαίνει μάλλον το αντίθετο.
Φαντάζομαι πως όλοι οι ‘Γερά Γερούν’ της χώρας θα νοιώθουν ευτυχείς και περήφανοι από αυτή την αναγνώριση… Ιδιαίτερα, όταν βιώνουν την ραγδαία αποδόμηση κάθε στοιχείου κοινωνικού κράτους στην Ελληνική νομοθεσία.
Όταν ένας σκληρός, ανυποχώρητος, χωρίς ενδοιασμούς πολιτικός εκπρόσωπος του Γερμανικού κεφαλαίου απευθύνει τέτοιον δημόσιο έπαινο για τους Έλληνες εργαζόμενους, τι μπορούμε να πούμε…
Μπράβο σ’ αυτούς που το κατάφεραν!!!
