Το 2026… Αναπόφευκτα… Αναπότρεπτα… Προειδοποιημένα είναι αλήθεια… Με ανεπανάληπτη ακρίβεια…
Μπήκε ομαλά αλλά με όλη την τελετουργία, που εμείς οι άνθρωποι έχουμε συνηθίσει να αποδίδουμε στον τεμαχισμό του χρόνου. Για να συνεννοούμαστε… Για να μην τρομάζουμε με την απειροστικό του χαρακτήρα. Για να κρατάμε σημεία αναφοράς της κατάστασης των πραγμάτων.
Καθε χρόνο τέτοια μέρα οι ελπίδες μας αυξάνονται… Οι προσδοκίες μας δυναμώνουν. Και ας μην το λέμε… Κι ας προσποιούμαστε τους απαράβατα ρεαλιστές…
Ελπίζουμε λοιπόν και φέτος… Ελπίζουμε και περιμένουμε…
Το αστείο είναι πως η δύναμη των ελπίδων μας βρίσκεται στο νού και στα χέρια μας… Εμείς, όπως συνηθίζουμε να τις ακουμπάμε αλλού. Στους διαπλανούς μας, στους όμοιούς μας… Σε άλλους εδώ. Σε άλλους πιο ψηλά από εδώ…
Καιρός, λοιπόν να σοβαρευτούμε…
Το 2026 αρχίζει να βηματίζει προσέχοντας μην πατήσει κάποια κρυμμένη νάρκη… Στην Γάζα, στο Λίβανο, στην Συρία, στην Ουκρανία, στην Υεμένη, στο Σουδάν, στην Βενεζουέλα… Ανοιχτές πληγές, ζωντανές παγίδες, που η επιθυμητή ειρηνική τους επίλυση δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη. Μάλλον το αντίθετο…
Το 2026 ανταμώνει με την ακροδεξιά επιτιθέμενη σε πολλά επίπεδα… Ελεγχος σε Ευρωπϊκές κυβερνήσεις ή ante portas για την κατάκτησή τους… Σοβαρή παρουσία σε κοινωνικά κινήματα, στα συνδικάτα, σε αγροτικούς συνεταιρισμούς, σε συλλόγους γειτονιάς… Το σπουδαιότερο είναι, πως ο λόγος της πλέον δεν σοκάρει, δεν προβληματίζει, δεν ανησυχεί…. Συμμετέχει όλο και πιο ‘ισότιμα’ στην πολιτική δράση…
Σε ένα σύστημα, που σαπίζει ραγδαία σε όλες του τι βαθμίδες, ο φασισμός, γνήσιο τέκνο του έρχεται για να διεκδικήσει την συνέχειά του με το προπαγανδιστικό προκάλυμμα της ανατροπής του.
Το 2026 συναντάει το αντιφασιστικό κίνημα στριμωγμένο, αντιφατικό, αναποτελεσματικό πολυδιασπασμένο, αποπροσανατολισμένο… Φορτωμένο με όλα του κουσούρια του μεσοπολέμου… Εκείνα, που το οδήγησαν σε καταστροφική, καταιγιστική ήττα…
Ισως, σήμερα, περισσότερο από ποτέ αξίζει να διαβαστεί η μπροσούρα με τίτλο ‘Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ” και κείμενα του Γκεόργκι Δημητρώφ, που μετά την μακρά περίοδο της γραμμής του …’σοσιαλφασισμού’ έτρεχε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Εδώ, στον χώρο της αριστεράς, την αυτονόητη, τον αξιωματικά φυσική πηγή του αντιφασισμού η κρίση είναι ίσως πιο βαθιά από όσο αντιλαμβανόμαστε ή θέλουμε να δεχτούμε… Γιατί η πάλη με τον θηρίο, που σηκώνει κεφάλια αποτελεί -κατά τη γνώμη μας- το πρώτιστο καθήκον, που δεν αφήνει περιθώρια χρόνου και αμφισβητήσεων…
Αυτό ακριβώς, που βιώσαμε την 15ετία 1920-1935. Υστερα, που το καταλάβαμε ήταν αργά… …Καθυστερήσαμε κρίσιμα στο …ραντεβού με την ιστορία…
Και επί τη ευκαιρία ας θυμηθούμε πως η δεξαμενή του αντιφασισμού εμπεριέχει πολλούς, ακόμη και ενεργοποιημένους πολίτες, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει την διαλεκτική σχέση ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον φασισμό… Την γονεϊκή σχέση του πρώτου προς τον δεύτερο… Αντιλαμβάνονται τον φασισμό σαν μία ανεπιθύμητη εκτροπή απά τα πολιτικά πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, την οποία και οραματίζονται να αποκαταστήσουν με τον αγώνα τους…
Η πραγματική κατοχύρωση του ξεριζώματος του φασισμού πράγματι απαιτεί συστημικές ανατροπές… Ομως η πρόληψη ή η ανατροπή μίας φασιστικής δικτατορίας, που είναι το άμεσο ζητούμενο μπορεί τέλεια να συμπεριλάβει αληθινούς αντιφασίστες, που δεν έχουν ολοκληρώσει την ιδεολογική τους αντισυστημική διαδρομή. Οχι μόνον τους χρειάζεται ένα πλατύ αντιφασιστικό κίνημα, ακόμη και με την απλή λογική του πλήθους αλλά μέσα σε τέτοια πλαίσια και μόνον υπάρχει η πιθανότητα γαλουχίας μιας πιο στέρεης αντιφασιστικής συνείδησης… Αλλιώς θα μας μείνει ο κότινος της καθαρότητας…
Πάντως , όπως και νάχει θα είναι μία ενδιαφέρουσα χρονιά…
