Μετά απ’ την αγωνιώδη καθυστέρηση έναρξης της τουριστικής περιόδου λόγω κορωνοϊού, τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο τα ελληνικά νησιά έγιναν επιτέλους ο μαγευτικός προορισμός αλλοδαπών και ημεδαπών, με τη νεολαία να ανοίγει με ενθουσιασμό την αυλαία των καλοκαιρινών διακοπών. Εν μέσω της πανδημίας, που οι περιορισμοί της χαλάρωσαν για να μπει σε λειτουργία η επικερδής βιομηχανία του τουρισμού, οι τουρίστες εφόρμησαν στα νησιά μας, που μάλλον αιφνιδιάστηκαν απ’ την τόση κοσμοσυρροή.
Στο δικό μας νησί, το «ευλογημένο», το «μπαλκόνι του Ιονίου», τη «ναυαρχίδα του ελληνικού τουρισμού», καθώς θέλουμε να το λέμε ευλογώντας τα γένια μας, οι αφίξεις φέτος πλησίασαν αισίως τα ποσοστά του 2019. Ο τόπος μας πλημμύρισε τουρίστες και μπήκε με όλες τις δυνάμεις του στην υπηρεσία τους. Οι «μικροί» για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην και οι «μεγάλοι» για να κερδίσουν τη συνήθη υπεραξία με κάθε δυνατή συμπίεση του κόστους.
Η Κέρκυρα αγκομαχώντας και σκοντάφτοντας εκπλήρωσε και φέτος την αποστολή της, με τον αυτόματο πιλότο να κάνει και πάλι τον θαύμα του. Η παλιά πόλη για δυο μήνες γύρισε την πλάτη στους ντόπιους και κυρίως στους μόνιμους κατοίκους της, που δυσκολεύονταν να παρκάρουν, να κυκλοφορήσουν, να ψωνίσουν, να ψυχαγωγηθούν, να διασκεδάσουν, να κοιμηθούν, να ζήσουν τέλος πάντων κανονικά. Έδωσε όλα της τα υπάρχοντα στους επισκέπτες, ενώ για τους δικούς της ανθρώπους, ούτε καν θερινό θέατρο και σινεμά, ώστε τα «θεάματα» να απαλύνουν κάπως τις δυσκολίες της καθημερινότητάς τους. Κάθε γωνιά της γέμισε καφέ, εστιατόρια, τουριστικά καταστήματα, παράνομα πάρκινγκ, ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Ξέχειλα φαγάδικα δίπλα σε εμβληματικά κτήρια, τραπεζοκαθίσματα σε σκαλινάδες και πεζοδρόμια, φουγάρα εστίασης και κλιματιστικά στα καντούνια, ζέοντα φρεάτια στους δρόμους, σκουπίδια μπροστά στα ανάκτορα, ρύπανση σε θάλασσα και αέρα. Πεπαλαιωμένο, ανεπαρκές και προβληματικό αποχετευτικό, υδρευτικό και οδικό δίκτυο, περιορισμένες θέσεις και χώροι στάθμευσης, ελλειμματικές δημόσιες παροχές υγείας, δυσκολία πρόσβασης των μέσων διάσωσης, ανεξέλεγκτες βραχυχρόνιες μισθώσεις. Οι υποδομές της έφτασαν στα όριά τους, καθώς δεν αντέχουν να σηκώσουν τέτοια απότομη αύξηση του πληθυσμού. Οι παρεχόμενες υπηρεσίες ακροβάτησαν ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία και οι αρχές έκαναν τα στραβά μάτια για τις άδειες, τα παρασκευαστήρια, τα τραπεζοκαθίσματα, τα παρκαρίσματα, τους βόθρους, τους περιορισμούς covid… Όλα για το γρήγορο κέρδος, σε μια στρεβλή εφαρμογή της μυθικής, ανιδιοτελούς φιλοξενίας των Φαιάκων, με τουρισμό περισσότερο μαζικό παρά ποιοτικό. Οι ελλείψεις και αδυναμίες έδειξαν τα δόντια τους και μάλιστα κατάπιαν άτυχους συμπολίτες μας. Το μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, έγινε το σκηνικό για μια ακόμα βιαστικά και πρόχειρα στημένη παράσταση, σε ασφυκτική ατμόσφαιρα ευφορίας, ενώ το «νέο» κομμάτι της πόλης παρέμεινε στην άκρη εντελώς παραμελημένο, όπως πάντα. Κι όμως, τίποτε απ’ αυτά δε φαίνεται, όταν την καμαρώνεις και τη θαυμάζεις πανέμορφη απ’ το πλοίο που πλησιάζει στο λιμάνι ή απ’ το αεροπλάνο που κατεβαίνει στο αεροδρόμιο!
Οι «ξένοι» έφυγαν κι άφησαν πίσω τους συντρίμμια. Δεν τα προκάλεσαν αυτοί, όμως η παρουσία τους έβγαλε με μεγαλύτερη ένταση στην επιφάνεια χρόνιες και επιδεινούμενες ασθένειες και αναπηρίες. Ναι, θα καταφέρουμε να ζήσουμε κι αυτό το χειμώνα, εκτός κι αν μας αποτελειώσει η εκτυλισσόμενη στην Ευρώπη ενεργειακή κρίση! Ο απολογισμός δείχνει θετικός, αν εστιάσουμε στα κέρδη, αλλά προκύπτει αρνητικός, αν εστιάσουμε στα προβλήματα. Και τώρα, οι φθινοπωρινές δυνατές νεροποντές, αποκαλύπτουν και προσθέτουν κι άλλα, που κάθε χρόνο ξεκινούν τέτοια εποχή και μας ταλανίζουν τη χειμερινή, μη τουριστική περίοδο. Δεν ευθύνονται οι καιρικές συνθήκες γι’ αυτά, ούτε επιλύονται με κενές υποσχέσεις και με δεήσεις στο θεό της βροχής.
Το νησί μας, με την πόλη, τα χωριά του, τον ελαιώνα του, τις παραλίες του και όλα τα αξιοθέατα και μνημεία του, είναι σαν σερβίτσιο παλιάς, ζωγραφισμένης πορσελάνης, ευαίσθητης και εύθραυστης ομορφιάς, προορισμένο όχι για το μουσείο, αλλά για να το χρησιμοποιούμε εμείς οι οικοδεσπότες καθημερινά, και να κερνάμε και τους επισκέπτες. Μόνο, να το αγγίζουμε με τα ακροδάχτυλα, για να μην το σπάσουμε. Να το σεβόμαστε σαν ξεχωριστό έργο τέχνης και κειμήλιο. Να το προστατεύουμε, να το φροντίζουμε, να το επιδιορθώνουμε, να το φρεσκάρουμε. Χρόνο με το χρόνο αναπόφευκτα παλιώνει. Από μας εξαρτάται, αν ο χρόνος θα μεγαλώνει την αξία του ή αντίθετα, τη φθορά του. Υπάρχουν εργαλεία (χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, κανονισμός αστικής λειτουργίας κ.α.), που τα επικαλούμαστε συνεχώς, αλλά δεν τα διαμορφώνουμε ή δεν τα αξιοποιούμε με το δέοντα τρόπο και με θεσμικά εξασφαλισμένη τη μέγιστη δυνατή συμμετοχή της κοινωνίας. Υπάρχουν και πηγές χρηματοδότησης, κοινοτικές και κρατικές (αν και συρρικνωμένες απ’ τα μνημόνια), αλλά δεν τις διεκδικούμε ή τις αφήνουμε ανεκμετάλλευτες.
Τα σμήνη των ανέμελων αποδημητικών πουλιών των τουριστών επέστρεψαν στις ψυχρές και ομιχλώδεις χώρες τους. Την ίδια ώρα, πέρα στους ωκεανούς, κάποια άλλα πουλιά, ανθρωπόμορφα γεράκια, απεργάζονται περίπλοκα σχέδια θανάτου, που επιβουλεύονται τα απλά σχέδια ζωής των καθημερινών ανθρώπων. Καινούργιο θηρίο με το περίεργο όνομα AUKUS εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά στη γεωπολιτική αρένα, εξοπλίζεται και παίρνει θέση απέναντι στο δράκο και την αρκούδα, με την παγκόσμια ειρήνη να κινδυνεύει για άλλη μια φορά. Δύσκολο να το εμποδίσουμε, όταν μάλιστα η χώρα μας είναι δεμένη με αλυσίδα απ’ το πόδι του και τη σέρνει μαζί του στις επιθετικές εξορμήσεις του. Σε αυτές τις συνθήκες, εμείς εδώ στο μικρό νησί μας, ας προστατέψουμε τουλάχιστον την όμορφη φωλιά μας απ’ τα αρπακτικά, τα τρωκτικά, τα ερπετά και άλλα επικίνδυνα είδη γύρω μας, ενδημικά και μη, που τροχίζουν νύχια και δόντια και παραμονεύουν, για να επωφεληθούν απ’ την απουσία, την αδιαφορία, την απερισκεψία μας.-
ΥΓ. Στις 28 Σεπτέμβρη, ο δήμος μας «εγκατέστησε» πιλοτικά στην παραλία του ΝΑΟΚ «ένα υπερσύγχρονο ηχητικό σύστημα για άτομα με μερική ή ολική απώλεια όρασης που τους επιτρέπει να κολυμπούν στη θάλασσα με αυτονομία». Επίσημοι, ομιλίες, φωτογραφίες, δημοσιότητα πανελλαδικής εμβέλειας. Μόνο που αμέσως μόλις έκλεισε η κάμερα, ο εξοπλισμός της «εγκατάστασης» ξεστήθηκε άρον-άρον και κλείστηκε στο μαύρο πλαστικό μπαούλο του για του χρόνου το καλοκαίρι. Οι παρευρισκόμενοι τακτικοί λουόμενοι σχολίαζαν «Αν βρεθεί…». Πάντως, η παρουσίαση και προβολή έγινε από φέτος. Η εικόνα ήταν αληθινή αλλά η εγκατάσταση εικονική, μιας κι έγινε φαινομενικά, προς εξυπηρέτηση της εικόνας. «Τις εκλογές τις κερδίζει η επικοινωνία», είχε πει με σοκαριστική ειλικρίνεια ένας απ’ τους ανώτερους τοπικούς μας άρχοντες, στο κοντινό παρελθόν. Η επικοινωνία, ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα προς επικοινωνία. Να μια βασική αιτία της «κακοδαιμονίας» μας!
