Οι κτηνοτρόφοι πληρώνουν το κόστος, η τοπική παραγωγή δοκιμάζεται και οι καταναλωτές κινδυνεύουν να επιβαρυνθούν.
Ένα νησί με χιλιάδες αιγοπρόβατα και σημαντική κτηνοτροφική δραστηριότητα δεν διαθέτει λειτουργικό σφαγείο. Οι παραγωγοί αναγκάζονται να μεταφέρουν τα ζώα τους εκτός Κέρκυρας, επιβαρύνονται με πρόσθετα έξοδα και αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη διάθεση των προϊόντων τους. Και το εύλογο ερώτημα είναι ένα: Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτή η κατάσταση;
Το πρόβλημα αφορά περίπου 6.000 αμνοερίφια και δεκάδες βοοειδή, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν τεθεί υπόψη. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκονται οικογένειες που προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή την κτηνοτροφία της Κέρκυρας, παρά τις αυξανόμενες δυσκολίες.
Η κατάσταση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, στις 3 Νοεμβρίου 2026, με την οποία ανεστάλη η έγκριση λειτουργίας του Δημοτικού Σφαγείου στη Μηλιά Κυνοπιαστών, λόγω απουσίας δραστηριότητας σφαγής για τουλάχιστον τρία συνεχόμενα έτη.
Η απόφαση προβλέπει δυνατότητα ανάκλησης της αναστολής, κατόπιν αιτήματος επανέναρξης των εργασιών της εγκατάστασης.
Επομένως, το πρόβλημα είναι γνωστό, έχει πλέον αποτυπωθεί και διοικητικά και απαιτεί συγκεκριμένες ενέργειες.
Η μεταφορά ζώων σε σφαγεία της ηπειρωτικής Ελλάδας δεν αποτελεί απλή διαδικασία. Συνεπάγεται μεταφορικά και ακτοπλοϊκά έξοδα, πρόσθετο χρόνο, οργανωτικές δυσκολίες και υποχρεώσεις για την ασφαλή μεταφορά των ζώων.
Για τις μικρές κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, το πρόσθετο κόστος μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επιβαρυντικό. Περιορίζει το εισόδημα των παραγωγών, μειώνει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων τους και ενδέχεται να μετακυλίεται, έστω εν μέρει, στην τελική τιμή του κρέατος.
Έτσι, ένα πρόβλημα υποδομών μετατρέπεται σε πρόβλημα της τοπικής οικονομίας και του Κερκυραίου καταναλωτή.
Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη σοβαρότερη διάσταση.
Με έγγραφό της στις 19 Νοεμβρίου 2026, η Διεύθυνση Κτηνιατρικής της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων επισημαίνει ότι η απουσία σφαγειοτεχνικής εγκατάστασης δημιουργεί προβλήματα στην κτηνοτροφική δραστηριότητα, στη νόμιμη εμπορία του κρέατος και στη δημόσια υγεία.
Η επισήμανση αυτή δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η λειτουργία ενός κατάλληλα αδειοδοτημένου σφαγείου, με τις απαιτούμενες υγειονομικές προδιαγραφές και τους προβλεπόμενους ελέγχους, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ασφάλεια της παραγωγής και την προστασία του καταναλωτή.
Την ίδια στιγμή, συζητάμε για ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, ενίσχυση της τοπικής παραγωγής και σύνδεση των κερκυραϊκών προϊόντων με την τουριστική αγορά.
Πώς, όμως, θα στηρίξουμε ουσιαστικά την κτηνοτροφία όταν απουσιάζει μια τόσο βασική υποδομή;
Η Κέρκυρα διαθέτει σημαντική αγορά εστίασης και φιλοξενίας. Η δυνατότητα διάθεσης περισσότερων τοπικών προϊόντων σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και καταστήματα μπορεί να δημιουργήσει εισόδημα και νέες ευκαιρίες για τους παραγωγούς.
Αυτό, όμως, προϋποθέτει οργανωμένη παραγωγική αλυσίδα και λειτουργικές υποδομές.
Γι’ αυτό απαιτείται άμεσα ένα συγκεκριμένο σχέδιο επαναλειτουργίας του Δημοτικού Σφαγείου.
Ο Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, χρειάζεται να παρουσιάσει την πραγματική τεχνική κατάσταση της εγκατάστασης, τις αναγκαίες εργασίες, το κόστος αποκατάστασης, τις πηγές χρηματοδότησης και ένα ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα.
Παράλληλα, πρέπει να εξεταστούν νόμιμες προσωρινές λύσεις για τη μείωση της επιβάρυνσης των κτηνοτρόφων μέχρι την επαναλειτουργία του σφαγείου.
Δεν χρειάζονται άλλες γενικές διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται συγκεκριμένες αποφάσεις, συντονισμός και δημόσια λογοδοσία.
Η υπόθεση του Δημοτικού Σφαγείου δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ή διοικητικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα πολιτικών προτεραιοτήτων και αποτελεσματικότητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για παραγωγική ανασυγκρότηση, για στήριξη της υπαίθρου και για ενίσχυση του εισοδήματος των κτηνοτρόφων, όταν οι άνθρωποι της παραγωγής στερούνται τις βασικές υποδομές που χρειάζονται.
Γιατί η ανάπτυξη ενός τόπου δεν κρίνεται από όσα εξαγγέλλονται, αλλά από τις δυνατότητες που δημιουργούνται για τους ανθρώπους που εργάζονται και παράγουν.
Και στην περίπτωση του Δημοτικού Σφαγείου Κέρκυρας, η απάντηση πρέπει επιτέλους να δοθεί με έργα και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
















