Ο Δήμαρχος Βόρειας Κέρκυρας Γιώργος Μαχειμάρης αποχαιρετά το Σπύρο Χαλβατζή – Έναν άνθρωπο των αγώνων, του ήθους και της συνέπειας
Αναλυτικά:
Αποχαιρετώ με βαθιά συγκίνηση τον Σπύρο Χαλβατζή, έναν άνθρωπο που εκτιμούσα βαθιά για τη διαδρομή, το ήθος και τη στάση ζωής του.
Ο Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε μια γενιά πολιτικών ανθρώπων που αντιμετώπισε την πολιτική ως υπόθεση ευθύνης, αγώνα και προσφοράς. Οι ιδέες του δεν ήταν λόγια της συγκυρίας. Ήταν επιλογές ζωής, για τις οποίες πλήρωσε προσωπικό τίμημα, μέσα από διώξεις, εξορίες και δύσκολες εποχές.
Αυτό ακριβώς έδινε ιδιαίτερο βάρος στον λόγο και στην παρουσία του. Μπορούσες να διαφωνείς μαζί του πολιτικά, αλλά δύσκολα μπορούσες να μη σεβαστείς τη συνέπεια, τη σεμνότητα και την καθαρότητα με την οποία υπερασπιζόταν όσα πίστευε.
Τον συνάντησα και μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες της Αυτοδιοίκησης, στα συνέδρια και στους θεσμικούς διαλόγους του χώρου, όπου μετέφερε σταθερά τις θέσεις και τις αγωνίες που εκπροσωπούσε. Εκεί φαινόταν ακόμη πιο καθαρά η πολιτική του ποιότητα: σταθερός στις απόψεις του, μαχητικός όταν χρειαζόταν, αλλά πάντοτε με σεβασμό προς τον συνομιλητή και προς τον θεσμό.
Για όσους υπηρετούμε την Αυτοδιοίκηση, το πολιτικό του ήθος αποτελεί παράδειγμα. Γιατί απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί κανείς να υπερασπίζεται με απόλυτη συνέπεια τις ιδέες του χωρίς να απαξιώνει τον διαφορετικό λόγο, να αντιπαρατίθεται χωρίς να προσβάλλει και να παραμένει μαχητικός χωρίς να χάνει το μέτρο και την αξιοπρέπειά του.
Ήταν άνθρωπος που μπορούσε να μιλά με πάθος χωρίς να υψώνει τείχη. Και αυτή η ποιότητα στον δημόσιο λόγο και στην πολιτική αντιπαράθεση είναι σήμερα ακόμη πιο πολύτιμη.
Με την απώλειά του φεύγει ένας ακόμη εκπρόσωπος μιας πολιτικής γενιάς που σφραγίστηκε από αγώνες, θυσίες, ιδεολογική συνέπεια και προσωπικό ήθος. Μιας εποχής όπου η πολιτική είχε μεγαλύτερο προσωπικό κόστος και, ίσως γι’ αυτό, μεγαλύτερο αίσθημα ευθύνης.
Ο Σπύρος Χαλβατζής υπηρέτησε για δεκαετίες την πολιτική ζωή, την Αυτοδιοίκηση και το Κοινοβούλιο, παραμένοντας συνεπής στις ιδέες και στις επιλογές του.
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη του: ότι μπορεί κανείς να υπερασπίζεται μέχρι τέλους όσα πιστεύει και ταυτόχρονα να διατηρεί τον σεβασμό στον συνομιλητή, την αξιοπρέπεια και το μέτρο.
Θα τον θυμάμαι ως έναν σεμνό, ευγενικό και ουσιαστικό άνθρωπο. Έναν πολιτικό αντίπαλο για κάποιους, σύντροφο για άλλους, αλλά έναν άνθρωπο που μπορούσε να κερδίζει τον σεβασμό πολύ πέρα από τα όρια της παράταξής του.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους συντρόφους και στους ανθρώπους του.
