Υπάρχουν ορισμένα γεγονότα στην πολιτική που, όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να τα διαστρεβλώσουν, η πραγματικότητα παραμένει πεισματικά μπροστά τους. Και στην περίπτωση της σχέσης Αντώνη Σαμαρά και Κυριάκου Μητσοτάκη υπάρχει ένα θεμελιώδες ερώτημα που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει: Ποιος διέσπασε τη Νέα Δημοκρατία; Εκείνος που διαγράφηκε ή εκείνος που τον διέγραψε;
Όταν έχεις απέναντί σου έναν πρώην πρωθυπουργό και πρώην αρχηγό του κόμματός σου, η πολιτική σοβαρότητα απαιτεί πρώτα διάλογο και, ως τελευταία επιλογή, τη ρήξη. Ο Μητσοτάκης επέλεξε τη ρήξη. Συνεπώς, είναι αδιανόητο να φορτώνεται στον Σαμαρά η ευθύνη για τη διάσπαση της παράταξης.
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Ο Σαμαράς έχει πρόβλημα με τη Νέα Δημοκρατία ή με τον Μητσοτάκη;
Υπάρχει άραγε σοβαρός άνθρωπος που πιστεύει ότι ο Αντώνης Σαμαράς ξύπνησε μια ημέρα και αποφάσισε να πολεμήσει τη Νέα Δημοκρατία;
Ο Σαμαράς έχει διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Συγκρούεται με συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησης. Αμφισβητεί την πολιτική κατεύθυνση του σημερινού αρχηγού. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι στρέφεται εναντίον της παράταξης.
Όταν κάποιος ασκεί κριτική στον αρχηγό ενός κόμματος, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι επιθυμεί τη διάλυση του κόμματος. Μπορεί να πιστεύει ακριβώς το αντίθετο: ότι υπερασπίζεται την παράταξη από μια πολιτική κατεύθυνση με την οποία διαφωνεί.
Έχουμε και ένα μεγάλο παράδοξο.
Σήμερα, ανάμεσα στους πιο ένθερμους επικριτές του Σαμαρά βρίσκονται ο Μάκης Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Χρειάζεται, όμως, να θυμόμαστε την ιστορία.
Ο Σαμαράς ήταν εκείνος που τους έδωσε πολιτικό χώρο στη Νέα Δημοκρατία και τους αξιοποίησε στην κυβέρνησή του. Και εδώ ταιριάζει μια παλιά, σκληρή αλλά διαχρονική πολιτική φράση: «Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος».
Δεν είναι, φυσικά, ούτε παράνομο ούτε πολιτικά απαγορευμένο να αλλάζει κάποιος θέση. Ούτε η πολιτική ευγνωμοσύνη αποτελεί ισόβια υποχρέωση. Όμως η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να διαγράφεται κάθε φορά που αλλάζουν οι συσχετισμοί.
Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράδοξο.
Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έγινε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας σε πολιτικό κενό. Ο Σαμαράς ήταν εκείνος που τον είχε εντάξει στην κυβέρνησή του και του είχε αναθέσει υπουργικό αξίωμα. Και αργότερα ο Σαμαράς αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στην πολιτική πορεία που οδήγησε τον Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Και σήμερα;
Ο άνθρωπος που του έδωσε κυβερνητικό ρόλο, ο άνθρωπος που ανήκε στην ίδια παράταξη, ο άνθρωπος που συνέβαλε στη δική του πολιτική διαδρομή, βρίσκεται εκτός Νέας Δημοκρατίας. Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική ειρωνεία. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της σύγχρονης ιστορίας της παράταξης.
Και το χειρότερο; Κάποιοι έχουν την απαίτηση να σιωπά, δήθεν για το καλό της παράταξης! Δηλαδή, το «καλό» που ορίζει ο Μητσοτάκης. Ποιος, λοιπόν, διασπά τη Νέα Δημοκρατία;
Ας μη μετατρέπουμε την πολιτική πραγματικότητα σε ένα βολικό παραμύθι.
Ο Σαμαράς μπορεί να είναι ενοχλητικός. Μπορεί να είναι σκληρός. Μπορεί να κάνει λάθη. Μπορεί να έχει διαφορετική αντίληψη για την ιδεολογική ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά δεν ήταν ο Σαμαράς που διέγραψε τον Μητσοτάκη.
Όταν κάποιος, έχοντας στα χέρια του την κομματική εξουσία…
Επιλέγει να απομακρύνει έναν πρώην αρχηγό και πρωθυπουργό αντί να επιχειρήσει έναν τελευταίο πολιτικό συμβιβασμό, τότε η κύρια πολιτική ευθύνη για τη ρήξη δεν μπορεί παρά να τον βαραίνει. Και η πράξη αυτή αποκαλύπτει χαρακτήρες…
Ο Σαμαράς όχι μόνο δεν χρειάζεται να ζητήσει την άδεια του Κυριάκου Μητσοτάκη για να μιλήσει, αλλά είναι, κατά την άποψή μας, συνειδησιακά και πολιτικά υποχρεωμένος να το κάνει, αφού βλέπει ότι η ΝΔ έχει, κατά τη δική του εκτίμηση, «ξεστρατίσει», ότι η χώρα χάνει τη μία μετά την άλλη αναπτυξιακές ευκαιρίες που της δόθηκαν και ότι το Αιγαίο έχει γίνει… Turk Aegean.
Είναι αδιανόητο να μην σταθεί απέναντι.
Στη woke ατζέντα, απέναντι στο Turk Aegean, απέναντι στον οικονομικό μαρασμό της χώρας, απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στην ακρίβεια, απέναντι στις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, απέναντι στις χαμένες ευκαιρίες του Ταμείου Ανάκαμψης, απέναντι στη σωρεία των σκανδάλων, απέναντι στο γάμο των ομοφυλοφίλων, απέναντι στην κυβερνητική μετριότητα, απέναντι στην οσφυοκαμπτική εξωτερική μας πολιτική, απέναντι στον πληθυσμιακό μαρασμό της χώρας και τελικά απέναντι σε κούφια μυαλά και κούφιους κουμπαράδες. (Γιατί, δεν είναι σαν να μην έχεις μυαλό ή σαν να κοροϊδεύεις το φτωχό νέο που θέλει να κάνει οικογένεια και σκέφτεται ότι δεν θα μπορεί να αγοράζει ούτε pampers και εσύ του λες, να βάζει τα χρήματα που δεν έχει σε έναν κουμπαρά για να δημιουργήσει, κάποτε, την «προίκα» της κόρης του);
Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι ο Σαμαράς δεν έχει πλέον επιρροή, η καλύτερη απάντηση είναι να τον αγνοήσει. Όταν, όμως, χρειάζεται διαρκώς να του απαντούν, τότε μάλλον αποδεικνύουν το αντίθετο.
Η ουσία, τελικά, είναι μία.
Η Νέα Δημοκρατία δεν διασπάται επειδή ένας πρώην αρχηγός διαφωνει. Διασπάται όταν αντιμετωπίζεται με διαγραφές αντί με διάλογο. Και αυτή την επιλογή δεν την έκανε ο Σαμαράς. Την έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μια επιλογή που, κατά την άποψή μας, θα πρέπει να είναι καταδικαστέα από κάθε γνήσιο νεοδημοκράτη.
Σημείωση
Επειδή κάποιοι διαδίδουν ότι, αν χάσει την πρωθυπουργία ο Μητσοτάκης, που θεωρούν «τον μόνο κατάλληλο», θα επικρατήσει χάος στη χώρα, θα μπορούσα να προτείνω —με την ίδια λογική— να μην κατέβει κανένας άλλος στις εκλογές, ώστε να σωθεί η Ελλάδα… Μα καλά, σε ποιους απευθύνονται;
Οι «πλέον κατάλληλοι» δεν είναι εκείνοι που έχουν φέρει τη χώρα στο σημερινό της κατάντημα; Και είναι ποτέ δυνατό ένας περήφανος λαός να δέχεται εκβιασμούς του τύπου «αν δεν μου δώσετε πλειοψηφία θα παραιτηθώ»; (Απίστευτος εγωισμός).
Αυτό δεν εννοούσε, άραγε, με τη δήλωσή του στη ΔΕΘ ο Μητσοτάκης; Ότι όσοι θέλουν να του στείλουν μήνυμα, την επόμενη ημέρα δεν θα υπάρχει… αποδέκτης;
Αν αυτό είναι το μήνυμα, τότε:
Ώρα σου καλή…
