Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό…
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει…
Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία.
Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια…
Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες.
Χαρακτηριστική είναι η υπερσυγκέντρωση του 60% των παιδιών με διαταραγμένη σχολική σχέση αφορούν μόλις 9 χώρες: Αφγανιστάν, Μπανγκλαντές, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Αιθιοπία, Μιανμάρ, Νιγηρία, Πακιστάν, Σουδάν και Υεμένη.
Αυτή η καταγραφή σίγουρα υπολείπεται της πραγματικότητας αφού άλλες περιοχές, όπως η Γάζα βρίσκονται σε συνθήκες έσχατης εξαθλίωσης και ο σχολικός αποκλεισμός είναι νομοτελειακός.
Αλλά και χώρες με ‘ομαλό’ πολιτικό βίο και σχετικά υψηλά πολιτιστικά standards παρουσιάζουν αυξανόμενα ποσοστά αποχής από την σχολική παιδεία…
Το ζήτημα σχετίζεται κατευθείαν με βαθιά οικονομική κρίση, που χτυπάει τα λαϊκά στρώματα και στα οποία ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών, που ‘απέχουν’.
Η επιδείνωση των ταξικών όρων στις κοινωνικές παροχές ακόμη και ‘αναπτυγμένων’ χωρών δεν έχει ορατό ορίζοντα υπέρβασης… Γι’ αυτό η επίκληση των παγκόσμιων οργανισμών και των υπευθύνων τους για επενδύσεις στην παιδεία είναι δίκαιες κραυγές αγωνίας απευθυνόμενες όμως σε ‘ώτα μη ακουόντων’, που οραματίζονται μία πολύ εντονότερη ταξικοποίηση της παιδείας.
Στην χώρα μας, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά και τα ‘πρότυπα’ δημοτικά και γυμνάσια επιβεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές… Καλά σχολεία για λίγους και όχι για όλους. Δεν ‘συμφέρει’ ταξικά.
Αυτά συμβαίνουν στον κόσμο, στον πλανήτη γη τον 21ο αιώνα της τεχνητής νοημοσύνης γιατί απλούστατα βρίσκεται ακόμη στην φάση της κοινωνικοπολιτικής του προϊστορίας.
