Από τον λόφο του Αρδηττού στις αίθουσες των νηπιαγωγείων, η Ιωάννα Σταυρούλα Αθανασοπούλου κινείται με διπλή ιδιότητα: παιδαγωγός που «διαβάζει» το παιδί και εικονογράφος που «γράφει» με εικόνες, στην πράξη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε σπίτι στην κορυφή του λόφου, ώσπου η μετακόμιση στο Χαϊδάρι άνοιξε ένα νέο πεδίο πειθαρχίας: το σκάκι και τους αγώνες του, ένα σχολείο σκέψης που αργότερα θα γίνει δημιουργικό υλικό.
Το 2008 φεύγει για τη Φλώρινα και σπουδάζει παιδαγωγικά στο Τμήμα Νηπιαγωγών. Η απόφαση, όπως αναφέρει, συνδέεται με τη γέννηση της κατά δεκαεφτά χρόνια μικρότερης αδερφής της, Άννας Ελισάβετ. Από το 2014 εργάζεται ως νηπιαγωγός σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια των Βριλησσίων και έχει την ευθύνη των σκακιστικών εργαστηρίων, διδάσκοντας τους βασικούς κανόνες και οργανώνοντας το ενδοσχολικό τουρνουά. Εκεί δοκιμάζεται το μέτρο κάθε παιδικού βιβλίου: αν αντέχει την προσοχή, αν μιλά χωρίς να κηρύττει, αν αφήνει χώρο στο παιχνίδι.
Η βιβλιογραφία της δείχνει εύρος και εργατικότητα. Από ακαδημαϊκές εκδόσεις ως συγγραφέας, μέχρι εικονογραφήσεις σε παιδικά βιβλία και κόμικς, εξώφυλλα και χρωματισμούς, κινείται με συνέπεια σε πολλά πεδία. Τα τελευταία χρόνια υπογράφει εικονογραφήσεις όπως το «Θα το πω στη μαμά μου: Ενθαρρύνω το παιδί μου και χτίζω σχέση εμπιστοσύνης!», «Τα Χριστούγεννα του γίγαντα» και «Μήπως η Κοκό η κότα σκέφτηκε αλλόκοτα;», ενώ μπαίνει και σε απαιτητικά εικαστικά σύμπαντα, όπως το «Βασίλειος Βασιλεύς». Ξεχωρίζουν ο «Ο πιο νόστιμος θησαυρός», όπου υπογράφει και κείμενο και εικόνα, το «ΣΚΑΚΙ Το παιχνίδι των βασιλιάδων» και η «Αριάδνη Η νύχτα των Πεφταστεριών».
Παντρεμένη με τον μουσικό και παιδαγωγό Βασίλη Καψάσκη, συνεχίζει να επενδύει τον ελεύθερο χρόνο της στη συγγραφή, την εικονογράφηση και τη δημιουργία κόμικς, κρατώντας μια σταθερή γραμμή: η εικόνα να μην χαϊδεύει, αλλά να καθοδηγεί με τρυφερή ακρίβεια. Τελικά, πόσο χώρο αφήνουμε στα παιδιά να «διαβάσουν» πρώτα εικόνες, πριν απαιτήσουμε να διαβάσουν λέξεις;
