Στo «CorfuPress.com» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Αγγελική Λαλοπούλου Μέξη, με αφορμή το νέο της βιβλίο «Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας». Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις iWrite, σε εικονογράφηση της Άρτεμις Χατζημάρκου.
Η συγγραφέας κυρία Αγγελική Λαλοπούλου Μέξη μάς προσκαλεί σε ένα παραμύθι διαφορετικό, τρυφερό και ανατρεπτικό μαζί. Πρόκειται για μια ιστορία που αφορά τη μεταμόρφωση που ξεκινά όταν πάψεις να κοιτάζεις με τα μάτια και αρχίζεις να βλέπεις με την ψυχή. Μέσα από τον κλασικό μύθο που αποκτά νέα πνοή, η συγγραφέας μάς καλεί να αναρωτηθούμε: τι είναι τελικά η ομορφιά και πόση δύναμη έχει η καλοσύνη;
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Μέξη, οι περισσότεροι μεγαλώσαμε με την ιστορία της Πεντάμορφης και του Τέρατος. Εσείς αποφασίσατε να την αντιστρέψετε, κάνοντας την ηρωίδα εκείνη που χρειάζεται να μεταμορφωθεί. Πώς αντιδρούν τα παιδιά σε αυτή την ανατροπή; Σας έχει συγκινήσει κάποια αντίδραση μικρού αναγνώστη που να σας επιβεβαίωσε ότι άξιζε αυτό το ρίσκο;
Αγ.Λ.Μ.: Τα παιδιά δέχονται την ανατροπή με μεγάλη φυσικότητα. Δεν έχουν στερεότυπα όπως οι μεγάλοι. Πολλές φορές με συγκινούν οι κουβέντες τους, όταν λένε πως κατάλαβαν ότι δεν έχει σημασία πως φαίνεσαι αλλά πως φέρεσαι. Αυτές οι στιγμές μου επιβεβαιώνουν ότι άξιζε.
Το Τέρας στο «Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας» δεν προκαλεί φόβο αλλά ενσυναίσθηση. Είναι εκείνο που δείχνει καλοσύνη, αποδοχή και κατανόηση. Πώς αποφασίσατε να το παρουσιάσετε έτσι; Συναντήσατε σκοπέλους; Θεωρείτε ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε «τέρατα» που να μας θυμίζουν την ανθρώπινη πλευρά της αγάπης;
Αγ.Λ.Μ.: Αποφάσισα να το παρουσιάσω έτσι γιατί πολλές φορές αυτό που φαίνεται «διαφορετικό» ή «άσχημο», κρύβει μέσα του τη μεγαλύτερη καλοσύνη. Ήθελα το Τέρας να μη φοβίζει, αλλά να συγκινεί. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από τέτοιους ήρωες, που μας θυμίζουν την ανθρώπινη πλευρά της αγάπης.
Στη γραφή σας διακρίνεται ένας λυρισμός που σπάνια συναντάμε σε παιδικό βιβλίο. Πόσο σημαντική είναι για εσάς η μουσικότητα στη γλώσσα; Και κατά πόσο η αφήγηση λειτουργεί σαν ποίηση που μιλά απευθείας στην καρδιά του παιδιού;
Αγ.Λ.Μ.: Η γλώσσα για μένα πρέπει να έχει ρυθμό και να αντανακλά «λόγια και σκέψεις» καρδιάς. Στο παιδικό βιβλίο, ίσως ακόμα περισσότερο. Η αφήγηση μοιάζει με ένα απαλό τραγούδι που θα ήθελα να πηγαίνει κατευθείαν στη ψυχή του παιδιού.
Τα παραμύθια, λένε, είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να μιλήσεις στα παιδιά για τα πιο δύσκολα πράγματα. Εσείς επιλέγετε να θίξετε ζητήματα όπως η αλαζονεία, ο φόβος της απόρριψης. Πιστεύετε πως τα παιδιά είναι πιο έτοιμα απ’ όσο νομίζουμε να κατανοήσουν αυτές τις αλήθειες;
Αγ.Λ.Μ.: Ναι, τα παιδιά είναι πολύ πιο έτοιμα απ’ όσο νομίζουμε. Αρκεί να τους μιλήσουμε με ειλικρίνεια και αγάπη. Τα παραμύθια είναι ένας πρόσφορος και αποτελεσματικός τρόπος για να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν έννοιες όπως η αλαζονεία, ο φόβος και η αποδοχή.
Η φράση σας «η ομορφιά δεν είναι αυτό που βλέπεις, είναι αυτό που αφήνεις να φανεί όταν πάψεις να φοβάσαι» αγγίζει βαθιά. Κρύβει μέσα της κάποιο προσωπικό βίωμα; Ένα κομμάτι από τη δική σας πορεία ως γυναίκα, ως δημιουργό ή ως μητέρα;
Αγ.Λ.Μ.: Σίγουρα κρύβει κομμάτια της δικής μου ζωής, της πορείας μου ως γυναίκα και ως μητέρα. Όλοι κάποια στιγμή μάθαμε ή μαθαίνουμε ακόμα ότι η αληθινή ομορφιά δεν φαίνεται, αλλά νιώθεται.
Σε μια εποχή όπου τα παιδιά κατακλύζονται από εικόνες και γρήγορα ερεθίσματα, τι ρόλο πιστεύετε ότι μπορεί να έχει ένα παραμύθι σαν το δικό σας; Μπορεί ακόμη η αφήγηση να συγκινήσει, να σταματήσει τον χρόνο έστω για λίγες σελίδες και να αγγίξει την ψυχή ενός παιδιού;
Αγ.Λ.Μ.: Πιστεύω βαθιά πως ναι! Ένα παραμύθι μπορεί ακόμα να σταματήσει τον χρόνο. Μπορεί να αγγίξει την καρδιά ενός παιδιού, αρκεί να είναι αληθινό, απλό και γεμάτο συναίσθημα.
Και τέλος, πιστεύετε πως η δύναμη της λογοτεχνίας, ακόμη και μέσα από την απλότητα ενός παραμυθιού, μπορεί πραγματικά να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία και την ανάγνωση; Ποια είναι η δική σας αλήθεια πάνω σε αυτό;
Αγ.Λ.Μ.: Η λογοτεχνία μπορεί να βοηθήσει, αλλά πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας. Αν μάθουμε να στεκόμαστε με περισσότερη καλοσύνη απέναντί μας, τότε τα βιβλία θα βρουν πιο εύκολα τον δρόμο προς την ψυχή μας.
