Η συμφωνία για την παύση των εχθροπραξιών στη Γάζα παρουσιάστηκε διεθνώς ως μια «ανάσα ελπίδας». Όμως, για όσους ζουν κάτω από τα ερείπια, η ελπίδα δεν επιστρέφει με υπογραφές σε διπλωματικά τραπέζια. Επιστρέφει, αν ποτέ επιστρέψει, όταν σταματήσει να μετριέται η ανθρώπινη ζωή με διαφορετικά μέτρα και σταθμά.
Ενώ οι Ισραηλινοί κρατούμενοι οδηγούνται για αποκατάσταση σε σύγχρονα νοσοκομεία, με την εγγύηση ότι θα επιστρέψουν σε ασφαλή, άνετα σπίτια και κοινωνική φροντίδα, οι Παλαιστίνιοι απελευθερωμένοι, καλούνται να περάσουν από κατεστραμμένα νοσοκομεία, χωρίς φάρμακα, χωρίς ρεύμα, χωρίς γιατρούς. Και ύστερα να αναζητήσουν το σημείο όπου κάποτε υπήρχε το σπίτι τους. Εκεί που τώρα υπάρχουν μόνο σκόνη, πέτρες και ονόματα γραμμένα στους τοίχους, για να θυμίζουν ποιοι δεν πρόλαβαν να σωθούν.
Η σύγκριση δεν είναι ζήτημα πολιτικής ισορροπίας, είναι ζήτημα ηθικής. Διότι όταν η «Δημοκρατία» επιλέγει ποιοι αξίζουν ανθρωπισμό και ποιοι όχι, παύει να είναι Δημοκρατία. Μετατρέπεται σε εργαλείο εξουσίας – σε ένα σύστημα που εφαρμόζει τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα επιλεκτικά, ανάλογα με τη γεωπολιτική σκοπιμότητα.
Η Δύση, που άλλοτε υψώνει τη σημαία της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, δείχνει σήμερα μια οδυνηρή σιωπή. Σιωπή απέναντι στις εικόνες παιδιών που γεννιούνται κάτω από συντρίμια. Απέναντι σε γιατρούς που χειρουργούν χωρίς αναισθησία. Απέναντι σε έναν λαό που ακόμη παλεύει να αποδείξει ότι αξίζει την απλή αναγνώριση της πατρίδας του.
Δεν είναι μόνο πόλεμος για εδάφη, είναι πόλεμος για τη μνήμη. Γιατί κάθε φορά που επιχειρείται να παρουσιαστεί η καταστροφή της Παλαιστίνης ως «ατύχημα» του πολέμου, επιχειρείται και η διαγραφή μιας ιστορικής αλήθειας, μιας συστηματικής πολιτικής εκτοπισμού, καταπίεσης και απανθρωπιάς.
Η ειρήνη δεν θα έρθει μέσα από συμφωνίες χωρίς δικαιοσύνη. Ούτε μέσα από ψευδαισθήσεις «ισορροπίας». Θα έρθει μόνο όταν η διεθνής κοινότητα σταματήσει να αντιμετωπίζει τον πόνο των Παλαιστινίων ως «παράπλευρη απώλεια».
Μόνο όταν η Δημοκρατία πάψει να είναι à la carte.
