Σεπτέμβρη να θυμάσαι τον φασισμό

Τα καπρίτσια της Ιστορίας όρισαν να είναι Σεπτέμβρης που διαφορετικά γεγονότα, σε διαφορετικές συγκυρίες, φέρνουν στο προσκήνιο ξανά την ανάγκη για αντιφασιστική εγρήγορση. 13 Σεπτέμβρη 1943 βομβαρδίζεται η πόλη από τους ναζί. Μεγάλο μέρος της καταστρέφεται. Σεπτέμβρη 1943 το Ολοκαύτωμα στην επαρχία της Βιάννου, στο Ηράκλειο.. Σχεδόν 500 κάτοικοι σφαγιασμένοι, κοντά χίλια σπίτια καμένα, δέκα χωριά ολοσχερώς κατεστραμμένα. Σεπτέμβρη του 1941 η εξέγερση και η σφαγή της Δράμας κατά των Βουλγάρων συνεργατών των Γερμανών . Δράμα, Αδριανή, Χωριστή. Δροσάτο, Προσοτσάνη κι άλλα χωριά μετράνε εκατόμβες.
Πολύ πρόσφατα ήρθαν να προστεθούν κι άλλα περιστατικά. Ξημερώματα 19 Σεπτέμβρη 1970 στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας ένας νέος Κερκυραίος, ο Κώστας Γεωργάκης, φοιτητής εκεί, μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου, περιέλουσε τον εαυτό του με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε, φωνάζοντας Το έκανα για χάρη της Ελλάδας, ζήτω η δημοκρατία, όλοι οι Ιταλοί ας αναφωνήσουν : Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα. Ήταν ο δικός του τραγικός τρόπος να διαμαρτυρηθεί κατά της χούντας, να στείλει μήνυμα στην Ελλάδα, την Ιταλία, τον κόσμο ολόκληρο.
18 Σεπτέμβρη 2013 σε μια γειτονιά του Πειραιά, στο Κερατσίνι, ένα τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, και το δολοφονικό χέρι του Ρουπακιά έκοψαν το νήμα της ζωής του Παύλου Φύσσα, του KILLAH P. ,ενός νέου ανθρώπου 34 χρόνων, αντιφασίστα ράπερ που με τις ρίμες του ξεσήκωνε τους νέους της Νίκαιας, του Κορυδαλλού, του Περάματος, της Κοκκινιάς, ρίμες που μιλούσαν για τα αδιέξοδα της νεολαίας, έκαναν κριτική στο πολιτικό σύστημα, εξέφραζαν την οργή της. Κι έδιναν τον τόνο της αισιοδοξίας. «Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ».
Είναι πολλά τα πρόσωπα του φασισμού και πρέπει να μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε, με κοινό χαρακτηριστικό τους το μίσος για την ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, χρώματος, μόρφωσης, θρησκείας, σεξουαλικής προτίμησης, την διαφορετικότητα. Μίσος είναι ο τρόπος τους. Μπορεί να σκοτώνουν διαφορετικοί άνθρωποι τον Παύλο, τον Σαχζάτ, τον Ζακ, διαφορετικοί ανθρώπινοι τύποι, άλλες συνθήκες να οδηγούν στη φωτιά τον Κώστα Γεωργάκη, άλλα να είναι τα κίνητρα των ναζί σε όλα τα μαρτυρικά σημεία της Ελλάδας και του κόσμου ολόκληρου. Κοινό σημείο είναι το μίσος για ό τι ξεφεύγει από τα καλούπια που θέλουν να φορέσουν στην κοινωνία. Το μίσος και το αίμα που κυλάει.
Οι δολοφόνοι του Π. Φύσσα καταδικάστηκαν. Δεν τελειώσαμε όμως μαζί τους. Το ίδιο είχαν καταδικαστεί και οι ηθικοί αυτουργοί της αυτοθυσίας του Γεωργάκη, οι χουντικοί προδότες. Ούτε με αυτούς τελειώσαμε. «Τα τέκνα των ηττημένων του 1945» -οι οποίοι επίσης δικάστηκαν και καταδικάστηκαν- κυκλοφορούν καμουφλαρισμένα, μέσα σε θεσμικές πια θέσεις, με κοινοβουλευτικό μανδύα κάποιοι από αυτούς, με δημοσιογραφικές «περγαμηνές» κάποιοι άλλοι και δεν χάνουν ευκαιρία να ξερνάνε το δηλητήριο τους. Έχουν με το μέρος τους ένα ολόκληρο σύστημα μαζικών μέσων ενημέρωσης που επενδύει στον ρατσισμό, τον σεξισμό, την εκμετάλλευση της εικόνας, εκπορνεύει νέους ανθρώπους στο όνομα της δόξας και του χρήματος, ονομάζει ακρότητα και ακραία ιδεολογία ό τι ασκεί κριτική στα έργα τους, ψάχνει πάντα για άλλοθι που να δικαιολογεί τους νοσταλγούς της φασιστικής θηριωδίας, οι οποίοι ψάχνουν για νέα θύματα, νέους στόχους, ακόμα και παιδιά νηπιαγωγείου.
Δεν έχουμε τελειώσει με την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Ούτε και θα τελειώσουμε ποτέ. Γιατί αυτό τότε αλήθεια θα ήταν το τέλος της Ιστορίας. Μπορούμε όμως και πρέπει να δίνουμε η καθεμιά και ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί τον δικό μας μικρό αγώνα. Για να αποκαλύψουμε το πρόσωπο κάτω από το προσωπείο, την αλήθεια πίσω από το καμουφλάζ της, το δίκαιο της ανθρωπιάς και της ισότητας, απέναντι στο δίκαιο της πυγμής και της βίας. Την δημοκρατία από τον φασισμό. Είναι έργο του δημοκράτη προοδευτικού ανθρώπου, είναι έργο του αριστερού. Και είναι έργο ζωής.