Ο όρος Γενοκτονία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Raphael Lemkin ( Axis Rule in Occupied Europe) για να περιγράψει τις μαζικές εξοντώσεις Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία, και το 1946 αναγνωρίστηκε ως έγκλημα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, από τον ΟΗΕ.
Αυτό που δείχνουν να “ξεχνάνε” οι απολογητές του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ είναι ότι το σημαντικότερο στοιχείο, στον ορισμό μιας πράξης ως γενοκτονία, δεν είναι η μαζικότητα των θυμάτων αλλά η ΠΡΟΘΕΣΗ του θύτη. Την μεγαλύτερη σημασία, δηλαδή δεν την έχει το ποσοστό των θανάτων επί του συνολικού πληθυσμού μιας ομάδας /έθνους/φυλής κτλ αλλά η πρόθεση του επιτιθέμενου ( γενοκτόνου) για εξόντωση/ εξαφάνιση της.
Υπό αυτή την έννοια το “εξυπνακίστικο” επιχείρημα διαφόρων “φιλελεύθερων” ακροκεντρώων ότι αν στην Παλαιστίνη διαπράττεται γενοκτονία τότε θα έπρεπε να ορίσουμε σαν γενοκτονία και τις ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα κατά των Β ΠΠ ( πάνω από το 10% του πληθυσμού έχασε την ζωή του) είναι τουλάχιστον αφελές. Στη Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία ότι οι ναζί ήθελαν να εξαφανίσουν τον ελληνικό λαό στο ΣΎΝΟΛΟ του. Σκότωναν αγωνιστές, σκότωναν αντιστασιακούς, εξαφάνιζαν ολόκληρα χωριά σαν “αντίποινα” και ταυτόχρονα συνεργάζονταν και είχαν στα “πούπουλα” τους δοσίλογους ( Έλληνες ήταν και αυτοί). Παρόλο που το ποσοστό των θανάτων, επί του συνολικού πληθυσμού , ήταν μεγάλο δεν έχει προκύψει ιστορικά πρόθεση εξόντωσης του ελληνικού λαού στο σύνολο του.
Σε σχέση με την γενοκτονία των Εβραίων (Ολοκαύτωμα) στην Ευρώπη κατά των Β ΠΠ από την χιτλερική Γερμανία, υπάρχει καθολική αποδοχή του γεγονότος, όχι όμως μόνο λόγω του τεράστιου αριθμού των θυμάτων ( κάποια εκατομμύρια Εβραίων επέζησαν ) , αλλά λόγω την, αποδεδειγμένης ( Τελική Λύση) , ΠΡΌΘΕΣΗΣ του 3ου Ράιχ να τους εξοντώσει. Η γενοκτονία λοιπόν είναι κάτι διαφορετικό από τις “μαζικές σφαγές” και από τα” εγκλήματα πολέμου”, και ο ορισμός της δεν σχετίζεται μόνο με το ποσοστό των θανάτων επί του συνόλου του πληθυσμού μιας συγκεκριμένης ομάδας.
Είναι προφανές βέβαια οτι υπάρχουν περιπτώσεις που το ίδιο το σύστημα είτε “συρρικνώνει” είτε “ξεχυλώνει” τον ορισμό της Γενοκτονίας για να παίξει τα δικά του οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια. Τρανταχτό παράδειγμα “ξεχυλώματος” είναι και η Σφαγή στην Σρεμπρένιτσα στην οποία διαπράχθηκαν εγκλήματα πολέμου, διαπράχθηκαν μαζικές σφαγές αλλά η ετυμηγορία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης περί “Γενοκτονίας”, “παραγνωρισε” το σύνολο των γεγονότων που ακολούθησαν στην περιοχή μετά της διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, και έδωσε άλλοθι στις επεμβάσεις που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ήθελαν να κάνουν στην Σερβία, και την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.
Στην περίπτωση της Παλαιστίνης έχουμε το αντίθετο, δηλαδή την συρρίκνωση του ορισμού της Γενοκτονιας , και απο τον Πρωθυπουργό, και από μια σειρά πολιτικούς, δημοσιογράφους, και υποστηρικτές του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, και ταυτόχρονα έχουμε και τον αριθμητικό “ευτελισμό ” της Γενοκτονιας σαν ” ποσοστό νεκρών επι του συνόλου” χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την ΠΡΌΘΕΣΗ, που είναι το βασικό ποιοτικό στοιχείο του ορισμού της..
Στην περίπτωση της Παλαιστίνης υπάρχουν πλέον, όχι μόνο φωτογραφίες μαρτυρίες κτλ, αλλα και ξεκάθαρες σαφείς δηλώσεις Υπουργών και πολιτικών του Ισραήλ , τέτοιες που η πρόθεση αφανισμού του παλαιστινιακού λαού δεν χρειάζεται ερμηνεία από κανένα δικαστήριο και από κανέναν Μητσοτάκη αφού είναι κυνικά και δημόσια δεδηλωμένη..
