Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.
Η σκέψη μας στρέφεται σε όλους όσοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη γη, τα σπίτια και τις ζωές τους. Στους ξεριζωμένους του κόσμου. Μα πιο βαθιά, στρέφεται στους δικούς μας ανθρώπους — στους πρόσφυγες της Κύπρου.
Πενήντα ένα χρόνια προσφυγιάς. Πενήντα ένα χρόνια αναμονής, πικρής νοσταλγίας και ελπίδας. Οι άνθρωποί κουβαλούν πάνω τους την απώλεια, αλλά και το θάρρος. Έχτισαν ξανά τις ζωές τους, αλλά Ποτέ δεν Ξέχασαν. Η μνήμη του σπιτιού, της γειτονιάς, της πατρίδας — ζωντανή μέσα τους. Η Αμμόχωστος, πόλη βουβή αλλά καρδιά ζωντανή, στέκει σύμβολο αυτής της πληγής. Της Προσφυγιάς.
Σήμερα δεν είναι απλώς μια μέρα τιμής. Είναι μια Κραυγή που Ενώνει όλους τους Πρόσφυγες της Κύπρου με κάθε Πρόσφυγα στον Κόσμο. Γιατί η προσφυγιά δεν είναι αριθμός – είναι άνθρωποι. Και κάθε Ανθρωπος Αξίζει Πατρίδα, Ειρήνη και Αξιοπρέπεια.
Η σημερινή μέρα αποτελεί ακόμη μία ευκαιρία για να πούμε ότι τα εδάφη πάνω στα οποία η Τουρκία στήνει Ψευδοκράτη, Εποικίζει και προχωρεί σε Παράνομες Παρεμβατικές Ενέργειες, έχουν νόμιμους ιδιοκτήτες που έχουν το Δικαίωμα της Επιστροφής και Επανεγκατάστασης σε Συνθήκες Ριρήνης και Ασφάλειας.Στην Κύπρο η Προσφυγιά δεν είναι Ιστορική Συνθήκη Προγόνων, αλλά Ζωντανό Παρόν των Προσφυγοποιημένων κατοίκων της στις ελεύθερες περιοχές. Κερύνεια, Μόρφου, Αμμόχωστος, Καρπασία Περιμένουν την Απελευθέρωση από τα Τουρκικά Παράνομα Κατοχικά Στρατεύματα.
