Εξομολογήσεις εκτός μόδας και εποχής

Ντεμοντέ. Αυτό είμαι. Έτσι κι αλλιώς, boomer πια για τα καλά, old dog…δεν μου κολλάει η εναγώνια αναζήτηση του μεταμοντέρνου. Εδώ που τα λέμε δεν μου κόλλησε και ποτέ. Ισότητα ήθελα πάντα, δικαιώματα για όλους επιθυμούσα, μισθό αξιοπρέπειας και σύνταξη ανθρώπινη για όλους ονειρευόμουνα, νοσοκομείο που να με γιατροπορεύει χωρίς να πρέπει να το πληρώσω στο κόκκαλο, αφού κόκκαλο ως ντεμοντέ δεν είχα ποτέ, ένα σχολείο που να μην αποκοιμίζει αλλά να αφυπνίζει, γι’ αυτό και το κόλλημα στην κριτική σκέψη που λένε οι γραμματιζούμενοι, άλλο ντεμοντέ αυτό, κι ένα κεραμίδι για να κοιμάται ήσυχη μια οικογένεια που να μπορεί να βγάζει ένα μεροκάματο ο καθένας χωρίς φόβο και πάθος. Και όσο με παίρνει να βοηθάω και κανένα φίλο που το έχει ανάγκη. Τέτοια, τόση μπαναλιτέ. Α, και λίγο κινηματογράφο για να ξεχνιέμαι, αυτό κι αν είναι ντεμοντέ. Και κανένα βιβλίο, για να ακούω τι λένε οι άλλοι ντεμοντέ. Ούτε Μύκονο ούτε Αράχωβα ούτε ακριβό μου διθέσιο ούτε στα μέρη του Μπαλί ούτε κρουαζιέρα θα σε πάω ούτε τίποτα. Τόσο μπανάλ. Κι αυτό με έβαζε πότε στο 3% πότε στο 13,23,33,43, ανάλογα με τις ορέξεις των άλλων, που τους αρέσει το μετά: μεταδημοκρατία, μεταελευθερία, μετανεωτερικότητα και μετα…τίποτα. Όταν αυτά τους ζορίζουν θυμούνται το vintage (ή το classic που λέει μια φίλη) τις παλιές σταθερές αξίες της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Και σου κουνάνε το δάχτυλο: Κάντε κάτι και για μας ΜΑΣ ρε παιδιά. Ξαφνικά θυμούνται τον πληθυντικό, γίνονται φιλαράκια, κολλητάρια. Στα 90’s τους γοήτευε ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη, του Κλικ, της μεταδημοσιογραφίας, τώρα οι Νεωτερισμοί του Μητσοτάκη και το τέλος της δημοσιογραφίας, κι ας είναι πιο μπανάλ κι από μένα, πιο παλιοκαιρισμένα και σάπια και από τις λάσπες. Και το πήγαν στα βράχια το καράβι. Και παρόλα αυτά δεν μπορώ να πω όχι και ευτυχώς για αυτούς δεν είμαι μόνος. Μεγάλο κουσούρι αυτό, ντεμοντέ, να κάνεις κάτι και για τους άλλους, όχι για την πάρτη σου. Όχι που είμαι άγιος αλλά λίγο αρπαγμένος με το μαζί πάντα ήμουνα. Τόσο μπανάλ.
ΥΓ. Να θυμόμαστε, λοιπόν, ότι οι μόδες πάνε κι έρχονται και το ντεμοντέ κατά διαστήματα γίνεται μοδάτο, in, και να θυμάστε γατάκια ότι το μπανάλ είναι αυτό που σας κάνει να νιώθετε ότι από κάπου κρατιέστε και δεν σας παίρνει και σηκώνει ο ρούφουλας του μετατίποτα, αυτό που σας κάνει να νοσταλγείτε την παιδικότητα και την παρέα στη γειτονιά, τις πενταήμερες και τις κοπάνες, τις καθαρές παραλίες και τις βουτιές από τα βράχια, το φλερτ στο δασάκι και τα φευγάτα τραγουδάκια που ακόμα μουρμουράτε, μωρό μου φάλτσο, έλα μωράκι μου, και όλα τα άλλα τα ρομαντικά της αγίας νοσταλγίας.
Εγώ και οι όμοιοι μου θα είμαστε εδώ για κάθε ενδεχόμενο. Ντεμοντέ ως το κόκκαλο και ωραία πεπαλαιωμένοι, κλασσικοί και κοινότοποι, το καταφύγιο που μισείτε. Forever young.