Όλα δείχνουν ότι η Υπόθεση του Riemann αποδείχθηκε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Τουρκοαμερικάνος μαθηματικός Levent Alpöge ανακοίνωσε την απόδειξη που ανέπτυξε με το Claude, και οι κοινότητες Lean και Mathlib ανακοίνωσαν ότι την επαλήθευσαν. Ζούμε ιστορικές
στιγμές. Και το λέω με την ευρύτερη έννοια, πέρα από τα όρια της μαθηματικής κοινότητας.
Στην πράξη βέβαια δε νομίζω να υπήρχε εργασία που να μην έπαιρνε την Υπόθεση του Riemann ως σωστή αλλά υπήρχε πάντα αυτό το «αν», εκείνος ο αστερίσκος.
Μένει να δούμε ποιες μαθηματικές συνδέσεις κρύβονται μέσα στην απόδειξη. Έχω στο μυαλό μου τον τρόπο με τον οποίο ο Γερμανός μθηματικός Gerhard Frey συνέδεσε το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά με τις ελλειπτικές καμπύλες. Ήταν σαν να βρήκε το κομμάτι που ένωνε δύο περιοχές στο παζλ της μαθηματικής γνώσης. Η αίσθησή μου είναι ότι εδώ, στην περίπτωση της Υπόθεσης του Riemann, η διαδρομή θα είναι πιο γραμμική και τεχνοκρατική. Το ενδιαφέρον είναι να καταλάβουμε ποιες ιδέες του παζλ μας έλειπαν και ήταν αυτές που επέτρεψαν τα κρίσιμα βήματα. Μένει φυσικά και η πλήρης επιβεβαίωση της απόδειξης γιατί σε τόσο σύνθετα προβήματα στο παρελθόν έχουμε ανακαλύψει και μεγάλα αποδεκτικά “κενά”. Χαρακτηριστικά για την σύγκριση αναφέρω και το κενό της αρχικής απόδειξης του Wiles στο Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά αλλά
και τα προβλήματα που διαπιστώθηκαν στην απόδειξη της Navier–Stokes πάλι από την επιστημονική ομάδα τηςε Antropic το Σεπτέμβρη.
Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια η απόδειξη θα ξαναγραφτεί σε πιο προσιτή μορφή, ώστε να μπορούν να την παρακολουθήσουν περισσότεροι μαθηματικοί. Και η απόδειξη του Άγλλου A. Wiles για το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά, δίνοντας τέλος σε έναν «γρίφο» 300 και πλέον ετών, ήταν εξαιρετικά απαιτητική στην ανάγνωση στην πρώτη της μορφή και την είχε γράψει άνθρωπος όχι ένα Μεγάλο Γλωσσικό Μοντέλο.
Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι τα συστήματα που επιτρέπουν σε μια μηχανή να ελέγχει μια μαθηματική απόδειξη είναι κι αυτά ανθρώπινο δημιούργημα.
Το επαναλαμβάνω: Ζούμε ιστορικές στιγμές. Μπήκα στο Μαθηματικό έχοντας εμπνευστεί από το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά. Ήμουν ακόμη μαθητής όταν η είδηση της απόδειξής του έγινε πρώτο θέμα στα επιστημονικά περιοδικά. Ο άνθρωπος που είχε συνδέσει το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά με τις ελλειπτικές καμπύλες, ο G. Frey, ήταν αυτό που με οδήγησε πραγματοποιήσω και ένα μέρος των σπουδών μου στο Ινστιτούτο Πειραματικών Μαθηματικών στο Έσσεν όπου ήταν επικεφαλής. Όταν τελείωνα το Μαθηματικό, πριν από περίπου είκοσι χρόνια, δεν περίμενα ότι στη
διάρκεια της ζωής μου θα έβλεπα την απόδειξη της Υπόθεσης του Riemann που διατυπώθηκε το 1859 και παρέμενε το «ιερό δισκοπότηρο» για την Αναλυτική Θεωρία Αριθμών. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίλμπερτ την είχε στην περίφημη λίστα των 23 Άλυτων Προβλημάτων του 1900 και ότι
συγκαταλέγεται στην λίστα των 7 Millenium Problems του 2000.
Και να που είμαστε εδώ. Η μαθηματική κοινότητα έχει ακόμη πολλή δουλειά μπροστά της για να κατανοήσει την απόδειξη σε βάθος. Νομίζω, όμως, πως η ιστορία έχει ήδη γραφτεί. Είναι ένας γενναίος νέος κόσμος.Μένει να δούμε αν στην πράξη θα αποδειχθεί ουτοπία ή δυστοπία.
















