Κάθε Νοέμβρη, η επέτειος του Πολυτεχνείου κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια άγονη τελετουργία, αδειάζοντας τη μνήμη από τη δυναμική της.
Όμως, η 17η Νοεμβρίου υπήρξε μια πράξη βαθιάς πολιτικής ανυπακοής που σήμερα απαιτεί να διαβαστεί με όρους του παρόντος.
Το να τιμάς πραγματικά το Πολυτεχνείο δεν σημαίνει να αναπαράγεις συνθήματα του χθες, αλλά να αντλείς συμπεράσματα για τις προκλήσεις του σήμερα.
Η Ιστορική Μνήμη αποκτά Αξία μόνο ως εργαλείο εγρήγορσης για τη Θεμελίωση μιας Ουσιαστικής Δημοκρατίας, με Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Στη σημερινή Ελλάδα, η Δημοκρατία Δοκιμάζεται. Η Κοινωνία Βιώνει τις Συνέπειες της επταετούς διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η οποία χαρακτηρίζεται από Συγκεντρωτισμό και Υποβάθμιση του Κράτους Δικαίου.
Από τις Υποκλοπές και τη Χειραγώγηση της Ενημέρωσης, μέχρι την Απαξίωση των Ανεξάρτητων Αρχών και τη Συρρίκνωση των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, διαμορφώνεται ένα ασφυκτικό περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το Πλαίσιο, η Υπεράσπιση των Θεσμών και του Δικαιώματος στη Διαμαρτυρία Αποτελούν τη Συνέχεια Εκείνου του Αγώνα.
Παράλληλα, η ανησυχητική άνοδος της Ακροδεξιάς και των Νεοφασιστικών Μορφωμάτων στην Ευρώπη επαναφέρει τον Εθνικισμό, τον Ρατσισμό και τη Στοχοποίηση των Ευάλωτων, Φαινόμενα που Τρέφονται από τις Ανισότητες.
Απέναντι σε αυτή τη στροφή, η Αντιφασιστική Παρακαταθήκη του Πολυτεχνείου Λειτουργεί ως Ανάχωμα, Υπενθυμίζοντας ότι η Δημοκρατία Κατακτάται Καθημερινά.
Η << Πόρτα >> του Πολυτεχνείου Βρίσκεται Σήμερα Παντού όπου η Κοινωνία Διεκδικεί:
• Ουσιαστική Δημοκρατία και Κράτος Δικαίου, χωρίς Θεσμικές Εκτροπές και Αυταρχισμό.
• Κοινωνική Δικαιοσύνη, απέναντι στην ακρίβεια και τη διάλυση του Κοινωνικού Κράτους, της Παιδείας και της Υγείας.
• Ενεργό Αντιφασιστικό Μέτωπο, που Υπερασπίζεται τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Η καλύτερη Τιμή για το Πολυτεχνείο είναι η Στάση μας. Να Αρνηθούμε τον Εφησυχασμό και να Μετατρέψουμε τη Μνήμη σε Πράξη Αντίστασης για ένα Δίκαιο Μέλλον.

