Οι ΗΠΑ έχουν μακρά παράδοση στη βιομηχανία των κυρώσεων ακόμα και από την εποχή του Τόμας Τζέφερσον με το Embargo Act του 1807! Όμως εκείνος που επέβαλε τη συστηματική εφαρμογή τους ως ένα «ειρηνικό αλλά θανατηφόρο όπλο» όπως τις χαρακτήρισε ήταν ο δημοκρατικός πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον (1913-1921).
Μια από τις πρώτες χώρες στις οποίες επιβλήθηκαν κυρώσεις ήταν και Ρωσία του Λένιν… Της πάγωσαν τα εις το εξωτερικό περιουσιακά της στοιχεία και την απέκλεισαν από το διεθνές τραπεζικό σύστημα εκείνης της εποχής. Ιστορικά χαρακτηρίζεται η πρώτη επιχείρηση «καθεστωτικής αλλαγής» με την μορφή οικονομικών κυρώσεων.
Αυτές οι προσπάθειες της «καθεστωτικής αλλαγής» με κυρώσεις επαναλαμβάνονται και σήμερα στο Ιράν αλλά μέχρι τώρα δεν επιτυγχάνουν… Όμως ο κυνικός χαρακτηρισμός του Γούντροου Ουίλσον πως οι κυρώσεις είναι ένα «ειρηνικό αλλά θανατηφόρο όπλο» απεδείχθη στη πάροδο του χρόνου πως ήταν απολύτως ακριβής.
Ενδεικτικά το εμπάργκο στο Ιράκ (1990–2003) με τις ευλογίες του αγγλοσαξονικά καθοδηγούμενου ΟΗΕ, που σύμφωνα με εκθέσεις της «UNICEF 1999» και του BMJ, προκάλεσε τον θάνατο 500.000 παιδιών κάτω των 5 ετών. Με την τότε ΥπΕξ των ΗΠΑ, Μαντλίν Ολμπράιτ να δηλώνει, σε συνέντευξη τηλεοπτικής εκπομπής «60 Minutes» του δικτύου CBS, ότι «το τίμημα άξιζε τον κόπο»…
Από τότε μέχρι και σήμερα πολλά έχουν αλλάξει και το «ειρηνικό αλλά θανατηφόρο όπλο» των κυρώσεων στα χέρια των αμερικανών αλλά και των συμμάχων τους δείχνει να λειτουργεί πλέον και αμφίδρομα, με αποτέλεσμα σημαντικότατες ζημίες να μετράνε και όσοι τις επιβάλλουν. Έχει περάσει πλέον η εποχή της «μοναξιάς» των χωρών που τις εξανάγκαζε να πειθαρχούν στην μονοκρατορία των ΗΠΑ.
Το ψευδές του τέλους της ιστορίας αποδεικνύεται εκτός άλλων και από τις «παρέες» κρατών που αποφασίζουν τη δική τους οικονομική πορεία μεταβάλλοντας άρδην την παγκόσμια γεωοικονομική ισορροπία. Χώρες που συγκεντρώνουν το 45% των κατοίκων του πλανήτη καθώς και συντριπτικό μέρος πλουτοπαραγωγικών πηγών και της βιομηχανικής παραγωγής.
Οι BRICS+, οι χώρες της ASEAN και όχι μόνο είναι ένα δείγμα οικονομικών κρατικών συσπειρώσεων που αναγκάζει το σύστημα που εκπροσωπεί ο Τραμπ να επιβάλλει τιμωρητικούς δασμούς σε όσες από αυτές τις χώρες παρακάμπτουν το δρόμο του δολαρίου ή ακόμα και σε όσες συνεργάζονται με αυτές. Η γνωστή πολιτική μαστίγιου που τελικά φέρνει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα…
Κυρώσεις που βασίζονταν στο «απόλυτο όπλο» της οικονομικής τρομοκρατίας δηλαδή στο σύστημα του SWIFT, που συνδέει πάνω από 11.000 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε περισσότερες από 200 χώρες και που με το πάτημα ενός κουμπιού νεκρώνει τις απείθαρχες χώρες από κάθε οικονομική δραστηριότητα, τώρα χάνει και αυτό την μοναδικότητα του..
Η Κίνα με το (CIPS) και τη Ρωσία με το (SPFS) δημιούργησαν εναλλακτικά συστήματα ενεργοποιώντας ανεξάρτητα «κανάλια» πληρωμών εξυπηρετώντας τις συναλλαγές τους με τα εθνικά νομίσματα των χωρών με τις οποίες συναλλάσσονται. Παράλληλα και οι BRICS+ είναι στη δημιουργία μιας αποκεντρωμένης πλατφόρμας (BRICS Pay).
Είναι νωρίς ακόμα για την απόλυτη απελευθέρωση από την τρομοκρατία των κυρώσεων, όμως οι μηχανισμοί απεξάρτησης έχουν από το 2006 (BRICS) τεθεί σε κίνηση βοηθούμενοι σε σημαντικό βαθμό σήμερα και από τις Τραμπικές επιθετικές κραυγές, όπως οι προχθεσινές εναντίον του Καναδά απειλώντας τον με καθολικό εμπορικό πόλεμο και μετονομάζοντας τη Λίμνη Οντάριο σε «Λίμνη Αμερικής».
Τα αδιέξοδα ενός παρακμασμένου καζίνο-καπιταλισμού με ηγέτιδα τις υπερχρεωμένες ΗΠΑ των πεντέμισι χιλιάδων πυρηνικών κεφαλών είναι άκρως επικίνδυνα για ολόκληρο το πλανήτη…
