Με μεγάλη επιτυχία, μέσα σε κλίμα συγκίνησης αλλά και αγωνιστικής ανάτασης, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Κώστα Χυτήρη και τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, που διοργάνωσε η Τομεακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΚΚΕ
Τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους καλωσόρισε ο Σπύρος Κανταρέλης, μέλος της Τομεακής Επιτροπής Κέρκυρας του ΚΚΕ, που επεσήμανε την αξία της εκδήλωσης και την προσπάθεια που κάνει το ΚΚΕ, μέσα από την μελέτη της ιστορίας να αντλεί χρήσιμα συμπεράσματα για το σήμερα.
Στη συνέχεια ακολούθησαν χαιρετισμοί, από τον Θανάση Γκόγκα και τον Ναθαναήλ Χυτήρη, εγγονών του Ναθαναήλ Χυτήρη, αδερφού του εκτελεσμένου Κώστα Χυτήρη, που αναφέρθηκαν στις μνήμες τις δικές τους αλλά και των οικογενειών τους.
Οι χαιρετισμοί έκλεισαν με τον Μιχάλη Γραμμένο, πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Κουραμάδων, που ανέδειξε την αξία που έχει η θυσία ενός ανθρώπου για ανώτερα ιδανικά, που δεν λύγισε ούτε μπροστά στο θάνατο.
Στη συνέχεια ακολούθησε ένα βίντεο αφιερωμένο στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής που αναφερόταν στα ιστορικά και πολίτικά γεγονότα της εποχής.
Την κεντρική ομιλία της εκδήλωσης έκανε ο Γιάννης Μπορμπότης, μέλος του Γραφείου Περιοχής Ηπείρου – Κέρκυρας – Λευκάδας του ΚΚΕ και Γραμματέας της Τομεακής Επιτροπής Κέρκυρα.
Στην ομιλία του ο Γιάννης Μπορμπότης τόνισε ότι: «Ως ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ, τιμώντας την ιστορία του Κόμματός μας πραγματοποιούμε αυτή την εκδήλωση για δύο πολύ σημαντικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν ξεχνάμε τους ήρωες που γέννησε ο τόπος μας και ο λαός μας. Τους ανθρώπους εκείνους που με το παράδειγμά τους στη ζωή απέδειξαν ότι το μεγαλείο της ανθρώπινης υπόστασης δεν έχει όρια όταν συνδέεται με ένα ανώτερο ιδανικό, όπως είναι ο επαναστατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας και το όραμα ενός κόσμου δίκαιου και ανθρώπινου. Ο δεύτερος λόγος είναι για να διατρανώσουμε σε όλους τους τόνους ότι δεν μας ενδιαφέρει να κάνουμε μία τυπική, επετειακή εκδήλωση αλλά, αντίθετα, να δηλώσουμε μέσα από αυτή ότι οι νέες γενιές κομμουνιστών βλέπουμε τη θυσία των συντρόφων τους σαν ένα ανεκπλήρωτο χρέος προς την ιστορία. Ένα χρέος που έχουμε επίγνωση του βάρους του αλλά και της απαίτησης που χρειάζεται για να εκπληρωθεί».
Αναφερόμενος στις σημερινές συνθήκες επεσήμανε: «Σε μια περίοδο όπου οι εξελίξεις γίνονται ολοένα πιο σύνθετες και απρόβλεπτες, αναδεικνύεται η ανάγκη για ένα ισχυρό εργατικό και λαϊκό κίνημα και για ένα κόμμα βαθιά ριζωμένο στους χώρους δουλειάς και στις λαϊκές γειτονιές, ιδεολογικά συγκροτημένο, πολιτικά ατσαλωμένο και οργανωτικά προετοιμασμένο, ικανό να ανταποκρίνεται σε κάθε συνθήκη και σε κάθε όξυνση της ταξικής πάλης. Ένα Κόμμα που θα πρωτοστατεί στην οργάνωση των αγώνων του λαού, θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τις ανάγκες του και θα ανοίγει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ένα ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο για το κάλεσμα της ιστορίας για το σοσιαλισμό. Η μνήμη του Κώστα Χυτήρη αποκτά έτσι ουσιαστικό περιεχόμενο όχι μόνο ως φόρος τιμής σε έναν ήρωα του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και ως υπενθύμιση ότι η ιστορία γράφεται από ανθρώπους που, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, επιλέγουν να σταθούν στο πλευρό του λαού και να υπηρετήσουν με συνέπεια τις ιδέες και τις αξίες τους. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που εκτός όλων των άλλων καλλιεργείται ο ατομισμός ως υπέρτατη αξία, η στάση αταλάντευτων κομμουνιστών αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η μνήμη των 200, η ζωή και η θυσία του Κώστα Χυτήρη είναι μία πρόκληση που θέτει αμείλικτα το ερώτημα: υπάρχει κάτι που αξίζει περισσότερο από την ατομική επιβίωση; Υπάρχει συλλογικό συμφέρον που να αξίζει το προσωπικό κόστος; Στην ερώτηση απάντησαν ήδη αυτοί που έφυγαν κοιτώντας τον ήλιο. Εκείνων που μας κάνουν να σκύβουμε ευλαβικά μπρος στο μεγαλείο της θυσίας τους».
Κλείνοντας την ομιλία του τόνισε: «Μιλάμε για ανθρώπους που ήξεραν ότι ο αγώνας για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ήταν και δική τους υπόθεση και στάση ζωής, δεν τον άφηναν για κάποιους άλλους. Και ίσως αυτό είναι που μας συγκινεί περισσότερο σήμερα. Ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν φτιαγμένοι από κάποιο άλλο υλικό. Δεν ήταν άτρωτοι. Φοβήθηκαν. Νοστάλγησαν. Έκλαψαν για τους δικούς τους. Σκέφτηκαν το σπίτι τους, τη μάνα τους, τον πατέρα τους, το παιδί τους, τον σύντροφο και τη συντρόφισσά τους.Κι όμως στάθηκαν όρθιοι, αλύγιστοι, κομμουνιστές ως το θάνατο. Γιατί είχαν καταφέρει κάτι σπάνιο. Είχαν ενώσει τη μεγάλη ιδέα της κοινωνικής απελευθέρωσης με την πιο βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο και τα ιδεώδη του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Αυτό είναι το νήμα που φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Να αγωνιζόμαστε και να πολεμάμε καλά. Να δακρύζουμε για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής. Να μη συνηθίζουμε τη βαρβαρότητα. Να μη δεχόμαστε ότι η αδικία πρέπει να είναι σύμφυτη με την ζωή μας. Να μην αφήσουμε να μας κλέψουν την ελπίδα, την πίστη ότι οι άνθρωποι μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς, όπως πραγματικά μας αξίζει».
Η εκδήλωση έκλεισε με καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τον σπουδαίο κερκυραίο τραγουδιστή Βασίλη Γισδάκη.
